Filmrecensie It Must Be Heaven

Palestijnse regisseur Elia Suleiman laat uniek geluid horen in ‘It Must Be Heaven’

Regisseur en hoofdrolspeler Elia Suleiman in ‘It Must Be Heaven’.

It Must Be Heaven
Regie: Elia Suleiman
Met Elia Suleiman, Grégoire Colin en Gael García Bernal
★★★★☆

De Palestijnse regisseur Elia ­Suleiman bekijkt de wereld met dezelfde stille verwondering als Buster Keaton en met dezelfde aandacht voor droogkomische ­details als Jacques Tati. Evenals zijn illustere voorgangers speelt hij zelf de hoofdrol in zijn films, en doet hij er, getooid met onafscheidelijke hoed en bril, goeddeels het zwijgen toe.

In zijn nieuwste tragikomedie ‘It Must Be Heaven’ spreekt Suleiman pas na een uur zijn eerste woorden. In een New Yorkse taxi vraagt de chauffeur waar hij vandaan komt. “Nazareth”, antwoordt hij droogjes. “Ik ben een Palestijn.” Waarna de chauffeur abrupt stopt, zich ­omdraait en hem uitgelaten toespreekt: “Wow, ik heb nog nooit een Palestijn gezien!”

En het is waar natuurlijk. Als we al een film van een Palestijnse maker zien, gaat het vaak om een documentaire over het Israëlisch-Palestijnse conflict. Suleiman laat een ander, vrij uniek geluid horen: hij maakt prachtig gestileerde komedies die op filmfestivals in de prijzen vallen. It Must Be Heaven kreeg eerder dit jaar in Cannes de internationale persprijs en een speciale vermelding van de jury.

Moeilijk is het ook om vanuit ­Nazareth een grote filmproductie van de grond te krijgen. Sinds zijn magnifieke ‘The Time That ­Remains’ zijn tien jaar verstreken. Het is de reden waarom we Suleiman in zijn nieuwe film op reis zien gaan, naar Parijs en New York, in een poging financiers te vinden. In Parijs krijgt hij te horen dat zijn project niet Palestijns genoeg is. In New York zit hij op een bankje te wachten naast de Mexicaanse steracteur Gael García Bernal, en wordt hij compleet genegeerd.

Suleiman die zelf jaren in Parijs en New York woonde en de steden goed kent, laat in zijn film juist ook de overeenkomsten zien met Nazareth. Het is een geglobaliseerde wereld: overal zien we zwervers, graffiti, ambulances, volle glasbakken, boeven en politie. Maar ook de onderlinge verschillen zijn fantastisch. In Nazareth rijden agenten op motoren, in Parijs zoeven ze op segways. 

Heerlijk is het om met Suleiman mee te kijken, ook naar de magische en bizarre toefjes die hij zo nu en dan aanbrengt. In een van de meest absurde scènes dragen alle New Yorkers mitrailleurs. Ze dragen wapens als handtassen, alsof het de normaalste zaak van de wereld is.

Hoe verder Suleiman van Nazareth afdwaalt, hoe meer overeenkomsten hij ziet, maar ook hoe meer subtiele verschillen. De westerse efficiëntie is genadeloos. Met ­Suleiman val je van de ene wonderlijke observatie in de andere: van de onderdrukte vrouwen in zijn ­vaderland, tot de bevrijde vrouwen in Parijs. De man met hoed zit op een terrasje en kijkt om zich heen, en wij mogen meekijken naar de menselijke komedie.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden