recensie

Overweldigende Goecke bij Nederlands Dans Theater

In ‘Walk the Demon’ fladderen verdwaalde figuren om elkaar heen. Beeld rahi rzvani

DANS
Saisonnier
Nederlands Dans Theater
★★★

En toen kroop er opeens een gorilla-achtige figuur over het podium. Op handen en voeten, op z’n dooie gemakje, tot twee keer toe. Zijn ‘optredens’ zijn niet meer dan flitsen in het nieuwe ballet ‘Walk the Demon’ van Marco Goecke, en toch zegt zijn ‘cameo’ alles over het kunstenaarschap van de choreograaf, die vast aan het Nederlands Dans Theater 1 is verbonden: het is even kinderlijk als briljant.

De gorilla biedt een tweede laag, waardoor je aan het denken wordt gezet. Staat die aap voor onderdrukte primaire gevoelens (onze ‘demonen’) of is het gewoon een leuke gimmick? Waarschijnlijk allebei; Goecke tovert onverwachte theatrale trucs als geen ander uit zijn hoge hoed. Verder is ‘Walk the Demon’ een typisch Goecke-ballet met verdwaalde figuren die om elkaar heen fladderen maar elkaar nooit echt vinden.

Surrealistisch uitgelichte mist

Typerend is ook de surrealistisch uitgelichte mist, waaruit de dansers solo of in een groep opdoemen, hun beweging zenuwachtig en schok­kerig, met hier en daar een showmusicalmove of een balleteske uithaal.

Het gaat allemaal zo snel dat het lijkt alsof iemand continu op de fast-forwardknop zit te meppen. 

De tergend melancholische stem op band van Anohni, transgender zangeres van Anthony and the Johnsons, geeft tegenwicht. Het effect is overweldigend: kijk die dazende mensjes nou worstelen met zichzelf en met elkaar. Het leven is niet meer dan, zoals de dansers later scanderen, ‘Hello, thank you and goodbye’. Met de gorilla als stille getuige.

De tweede première in het openingsprogramma ‘Saisonnier’ is van de hand van de Israëlische choreograaf Hofesh Shechter. Zijn ‘Vladimir’ is qua bewegingstaal half niet zo interessant als het werk van Goecke, maar wel goed voor een half uur rauwe moderne dans met fijne folklore-invloeden.

Shechter is van huis uit drummer. Hij componeerde zelf de muziek en voor de uitvoering is Het Balletorkest aangevuld met musici van Slagwerk Den Haag. De muziek is dan ook een energiebom vol klingels en strijkers die de vijftien dansers door verschillende scènes heen pushen. Meestal valt de groep uiteen in ‘daders’ en ‘slachtoffers’ om zich elders te herpakken voor dezelfde gewelddadigheid. Politieke connotaties zijn er te over: hoge roestige muren, bijvoorbeeld, de dansers staan er in fouilleerstand tegen opgesteld. Het is een unheimisch niemandsland, een jungle van Calais waarin de drang tot leven steeds koortsachtiger wordt. 

Hofesh pepdans is mooi afgezet tegen de gestaag opgebouwde dansklassieker ‘Singulière Odyssée’ van Sol León en Paul Lightfoot, het openingsballet in het programma. Dit is en blijft sowieso een stuk dat je gezien moet hebben.

Elke week nieuwe voorstellingen, besproken door onze recensenten, u leest ze op trouw.nl/theaterrecensies.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden