Overleven in verwoest Amerika

De reis van de zieke vader en zijn zoon komt over als een 'Alleen op de wereld' voor volwassen mannen, maar uiteindelijk moet je je gewonnen geven. (Trouw) Beeld
De reis van de zieke vader en zijn zoon komt over als een 'Alleen op de wereld' voor volwassen mannen, maar uiteindelijk moet je je gewonnen geven. (Trouw)

Het beste boek van deze eeuw, jubelde The Times over ’The Road’ van Cormac McCarthy. Nu is de eeuw pas een decennium oud, maar ’The Road’ zal zeker het jaar 2200 ook nog wel halen.

Jann Ruyters

McCarthy beschrijft in ’The Road’ huiveringwekkend intens en verstild een met as overdekt, vernietigd Amerika waar een zieke vader en zijn zoon samen te voet doorheen reizen.

De vader heeft nog herinneringen aan het leven van voor de ramp, de jongen kent slechts deze wereld waarin het overlevingsinstinct de mensen scheidt in ’goeden’ en ’slechten’. De goeden ’carry the fire’ en proberen nog iets van waardigheid en respect te behouden, de slechten roven en eten alles, ook hun eigen kinderen.

]]>

Een ’Alleen op de wereld’ voor volwassen mannen is ’The Road’ ook een beetje, met even een schuilplaats en blijheid en daarna weer meer misère, en met de vader als een volwassen Rémi die zijn taak ernstig neemt. ’Hij wist slechts dat het kind zijn opdracht was’, lees je in het boek. ’Als hij [de jongen] niet het woord Gods is, heeft God nooit gesproken’, zegt de man in de film. Boek en film steunen op de diepe liefde van een vader voor zijn zoon, en op het onaantastbare vertrouwen van de jongen in zijn vader; dat wat overblijft als alles wegvalt.

’The Road’ is ook een roman, waar je niet direct een film bij bedenkt. In McCarthy’s taal schuilen schoonheid en verdriet, in film blijven heel concreet hongerige daklozen, volgestouwde supermarktwagentjes, regen, gruwel en lelijkheid over. De Australische regisseur zocht in Pennsylvania naar het kale landschap, een kapot viaduct, een morsig woud, maar durfde het niet aan om de stilte die in McCarthy’s boek heerst ook stil te laten.

Zo wordt de muziek van Nick Cave vrij dominant in de film, wat jammer is. Een magere Viggo Mortensen geeft Jezus-achtige zwaarte aan de vader. De jonge Khodi Smit McPhee schittert als de zoon; zijn open gezicht vormt het houvast, een spiegel van alles wat nog wel goed en hoopvol is.

Raakt de roman ’The Road’ je vanaf de eerste zin, bij de film duurt het langer tot je je gewonnen geeft. Je verzet je tegen grimmigheid, geweld, zwaarte en pathos ook, maar ook de film krijgt je ten slotte toch te pakken. Het zit hem in het beeld van die jongen die alleen verder moet. En dat dat altijd zo is. En dat er dan toch weer ’goeden’ zijn die ’het vuur dragen’ en hem zullen helpen. Dat je daarop wilt vertrouwen. Dat is hartverscheurend prachtig.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden