Opinie

'Our Time'-serie grote aanwinst

DEN HAAG - Het CaDance Festival bood maandagavond in het Haagse Korzo en het Spuitheater elkaar deels overlappende programma's uit de serie 'Our Time', die nogmaals bevestigen hoe rijk het Hollandse danspoldermodel is.

Opmerkelijk is de voorkeur voor gedichten (Kavafis, Rainer Maria Rilke, Fernando Pessoa) als inspiratiebron, de keuze voor strijkmuziek en het gebruik van een oplichtend pad in suggestieve belichtingseffecten. Maar hoe ongelooflijk verschillend gaan Jean Louis Barning en Oerm Matern, Dylan Newcomb, Vitor Garcia en Emio Greco hiermee om!

Barning en Matern, twee dansers van Stichting de Toekomst, tonen zich in hun openhartige homo-erotische vertolking van de zo lang verguisde Griekse dichter Kavafis duidelijke producten van de leerschool Truus Bronkhorst. Alles in de ruimte, waar zij als twee beelden op hun sokkels staan, is met Griekse dichtregels beschenen. Rond hun voeten liggen de uitgescheurde bladzijden uit hun dichtbundels als de dode bladeren rond hun grafzerk. Op flarden uit de tweede andante van Schuberts 'Der Tod und das Müdchen' en later ook een unplugged song van Radiohead komen de twee mannen tot leven, gaan zij hun liefdesgevecht aan, en voert hun motoriek hen als het ware door een historische beeldentuin. De lange Matern is de flegmatieke melancholicus, de robuuste Barning toont een sanguinisch-cholerisch temperament. Grijpend naar hunkering, in ligstand zwevend en zich tenslotte overgevend aan heftig gerollebol over elkaars lichamen ondergaan zij 'de zovele keren zo dichtbij te zijn geweest': beiden smeken om de terugkeer van dat lief gevoel dat hen in hun brute krachtmeting en zelfs verkrachting ontsnapte. Hoe consequent het ook is dat alle kleren daarbij uitgaan, die mij te illustratieve bekentenis geeft de zo ingetogen verbeelde weemoed en wanhoop net een vleug exhibitionisme te veel.

De NDT-danser Dylan Newcomb maakte een dans/muziek-compositie over de melancholie in Rainer Maria Rilkes poëzie voor twee viola's da gamba, een countertenor en een danseres. De jonge danseres Nicole Peisl moet letterlijk door een poort om als een herfstbries in de zich met lichtvlakken uitbreidende ruimte daarachter rond te waren. Haar berusting leidt tot heftige oprispingen van verzet, maar echt aangrijpend wilde 'Epilogue' niet worden.

Des te markanter werden de bijdragen van de Portugees Vitor Garcia en de Italiaan Emio Greco. De eerste, in Nederland een veel gevraagd docent, greep een tekst van Pessoa aan voor een razend knappe dansconstructie voor hemzelf, Neel Verdoorn en Samantha Stegeman. Vooral Garcia en Verdoorn beschikken over eenzelfde vloeiende techniek en zijn aan elkaar gewaagd. Dit 'Flor de Estufa' lijkt mij een dwarsdoorsnede van dans waarin de drie-eenheid tijd, kracht en ruimte over het boven- ,midden- en onderdeel van de drie dansers is verdeeld. Op 'Cantigas de D. Dinis' van J. S. Bach en 'kapotte muziek' wordt bovendien een cirkelgang doorlopen, waarin alle rolverwisselingen worden verkend totdat een omkering is bereikt: van linksachter naar rechtsvoor, van binnen naar buiten. Wat onder lag kwam boven.

De grote verrassing was tot slot bewaard: 'Double Point: Two' van de Italiaan Emio Greco. Na het succes van zijn avondvullende solo's 'Bianco' en 'Rosso' voelde de door Béjart, Hightower, Teshigawara en Fabre opgeleide danser behoefte aan weerwerk op het toneel. Dat kreeg hij in optima forma van de Spaanse Bertha Bermudez Pacual, ex-danseres van Billy Forsythe en Nacho Duato. Op het bijna grijs gedanste thema 'van modder tot machine' weten zij elkaar met hun fenomenale lichaamsbeheersing en balansvoering aan te steken. Het resultaat is verbluffend. Met een naar vogels en amfibieën verwijzende motoriek, mathematische patronen en aan de ballettechniek ontleende metafysica betreden zij de eerste bladzijden van Genesis. Zo kreeg de mens dus uit een homp aarde Gods adem ingeblazen en zo schiep God de mannin. Niet alleen God zag dat het goed was. Tot stomme verbazing van het tweetal zelf kwam het publiek stampend en schreeuwend uit de stoelen, uit enthousiasme over hun toverkunst.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden