Review

Ouderwetsig epos over oude oorlog

Een all-star-cast en de donker beboste bergen van de Karpathen in Roemenië verwierf regisseur Anthony Minghella voor de verfilming van de in 1997 met de National Book Award bekroonde roman van Charles Frazier: 'Cold Mountain'. Jude Law is Inman ('everyman'), vanaf het begin van de film op de reis terug naar zijn geliefde, domineesdochter Ada Monroe. Een vrouw die hij voor vertrek naar het front bij Petersburg in North Carolina een paar keer ontmoette, en wier beeltenis hij gedurende de lange jaren in de oorlog bij zich droeg. Geen wonder want Ada wordt gespeeld door Nicole Kidman: blond en fris alsof ze er niet al twintig jaar in de cinema op heeft zitten. De kus die Law en Kidman voor vertrek uitwisselen is er een die die van voorgangers Clark Gable en Vivien Leigh doet verbleken. Gretig, dorstig, maar kuis, zoals past ten tijde van de Amerikaanse burgeroorlog.

In vergelijking met Minghella's vorige hoog-romantische oorlogsepos 'The English Patient' oogt 'Cold Mountain' somberder, grimmiger en aardser. Indrukwekkend is de opening met het bloedbad bij Petersburg, rijen liggende 'Federals' wachtend op de explosie die onder de zuidelijke vijand een krater moet slaan. Gruwelijk is het machtsmisbruik van de achtergebleven 'Confederals' die deserteurs en hun beschermers vermoorden. In die anarchistische chaos leert Ada na de dood van haar vader het land bewerken. Ze krijgt hulp van de doortastende, onbehouwen zwerfster Ruby, een met oscar-nominatie bekroonde rol van Renée Zellweger die haar stadse neuroses heeft ingeruild voor een doe-maar-gewoon-grijns en slordig haar. De dames werken hard en bespelen de 'fiddle' bij het kampvuur.

Romantiek van de aarde en van het hart, maar echt tot leven komt 'Cold Mountain' toch niet. Misschien omdat Law en Kidman te weinig chemie hebben in de korte scènes samen om al die tijd gespannen te blijven uitzien naar hun hereniging. Misschien ook omdat er iets ouderwetsigs schuilt in zo'n groot liefdesepos over een oude oorlog. Minghella weet dan wel genoeg nieuwe beelden voor het slagveld te verzinnen, een nieuw gezichtspunt kiest hij niet. Net als ooit in 'Gone with the wind' en 'Birth of a Nation' vanuit het gezichtspunt van de Zuidelijke staten. Over de slavernij wordt alleen maar even gezegd dat Ada haar slaven heeft vrijgelaten. Het mag dan zijn dat er in North Carolina amper slaven waren, anno nu kun je toch niet meer treuren om het verlies van dat mooie, landelijk leven zonder de winst van die vrijheid erbij te denken.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden