Review

Oude zeur ziet overal verval en verloedering

Herman Wigbold: De ondergang van Nederland. De Arbeiderspers, Amsterdam; 152 blz. - ¿ 29.90.

RUTGER VAHL

Niks deugt er volgens Wigbold meer aan Nederland. De inwoners missen elk verantwoordelijkheidsbesef, frauderen, zijn pedofiel, grossieren in kinderporno en als ze homo zijn, maken ze de bosjes onveilig en creëren ze hun eigen, over-gesubsidieerde homo-wereldje. Al heeft Wigbold uiteraard niets tegen homo's. Ze mogen alleen niet in zijn bosjes zitten.

Met de bestuurders is het niet beter. Ze behoren tot een elite die elkaar baantjes toeschuift, verkwisten kostbare belastinggelden (liefst aan zichzelf), bestieren de omroepwereld, gedogen kinderporno, pedofilie, drugsoverlast en criminaliteit. In de rechtspraak is elk gezond verstand vervlogen en telt het recht van de dader meer dan dat van het slachtoffer.

Allemaal de schuld van de 'protestgeneratie', stelt Wigbold vast. Deze generatie, tussen 1940 en 1955 geboren en opgegroeid in de jaren zestig, is met haar verderfelijke 'moet-kunnen'-houding verantwoordelijk voor de huidige mentaliteit: wel rechten, geen plichten. Bovendien is het een a-sociale generatie: behorende tot de naoorlogse geboortengolf, heeft ze ons land steeds voor hoge kosten geplaatst. En wie moet dat betalen? Inderdaad, Herman Wigbold, die bovendien de oorlog nog heeft meegemaakt.

Wigbolds verhaal klinkt aannemelijk, zoals van een ervaren journalist te verwachten valt. Bij nader inzien bedient hij zich echter vaak van drogredenaties en rare causale verbanden. Zo beweert hij dat “de kaalslag van normen en waarden” vooral op het gebied van de opvoeding “fatale” gevolgen heeft gehad en dat het een wonder is dat er “nog zoveel aardige jongeren” zijn.

De voor de hand liggende conclusie dat het met die kaalslag wellicht meevalt, trekt Wigbold niet. En als Wigbold 'objectief' vaststelt dat de seksuele bevrijding waar de protestgeneratie zo prat op gaat, grotendeels in de jaren vijftig tot stand is gekomen, doet hij dit met voorbeelden uit de Verenigde Staten. Alsof alles wat in Amerika gebeurde, op hetzelfde moment in Nederland plaatsvond.

Wigbold wil de 'jaren zestig' elke eigen dynamiek ontnemen. De protestgeneratie hoefde de bal slechts in te koppen die een eerdere generatie had opgegooid. Als ze al iets zelf heeft afgedwongen, dan is dat negatief. In een poging deze roerige jaren te relativeren, slaat hij ver naar de andere kant door.

Een kwart eeuw na dato uit Wigbold, vanuit zijn leunstoel alles rustig overziend, harde beschuldigingen. Dat bepaalde ideeën uit de jaren zestig misschien niet goed zijn uitgepakt, wrijft hij nu een hele generatie aan.

Een zeurderig, gemakkelijk boek in de trant van Wim Bosbooms televisiecolumn 'Dat willen we even kwijt'. De gepensioneerde Wigbold heeft vast te veel tijd om te piekeren.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden