Oubollige jubileumshow laat de echte Willeke nauwelijks zien

Sander Hiskemuller

‘Goud’, jubileumshow van Willeke Alberti. Gezien 23/9 Nieuwe Luxor Rotterdam. Tournee tot 6/2. www.willeke.opusone.nl

Van kindsterretje tot homomoeder. En alles daar tussenin. Weinig carrières waren zo vaak in het slop, weinig levens kenden zo veel dalen; zangeres Willeke Alberti wist telkens weer als een sterker mens en rijper artieste uit de ellende op te klauteren.

Vijftig jaar zit Willeke in het vak en de charismatische zangeres viert haar jubileum met de theatertour ’Goud’. Het was van meet af aan duidelijk dat deze jubileumshow vooral Willeke’s feestje moest worden. Paul de Leeuw, die in eerste instantie het idee voor deze show aanleverde, haakte af toen bleek dat zijn concept indruiste tegen wat Willeke voor ogen had: een ’gewone’ liedjesshow waarin een retrospectief van haar leven en werk centraal zou staan. Ook de aangetrokken Tony Neef gaf er de brui aan toen bleek dat zijn rol niet veel meer zou behelzen dan die van Willeke’s ’aangever’ in de omlijstende scènes en vocal bij haar liedjes.

Dat beide heren opstapten, valt na het zien van ’Goud’ best te begrijpen. ’Goud’ is een feestelijk programma waarin Willeke’s fans ongegeneerd memory lane op kunnen met de indrukwekkende hoeveelheid hits die ze samen met tekstschrijvers als Friso Wiegersma (‘Telkens weer’) en Coot van Doesburgh (‘Waar is de zon’) op haar conto heeft. Willeke kan schitteren, maar de vorm die hiervoor is gekozen, is wel erg makkelijk en biedt geen enkele meerwaarde aan de hitparade die in de steeds terugkerende medleyvorm en een wat flauwe mis en scene, hopeloos oubollig aandoet.

Theatrale scènes met Frans Schraven (vervanger van Neef) en Brigitte Nijman hebben de pretentie om tussen de hapsnap blokjes zang een inkijkje te geven in de bewogen levensloop van de zangeres. De teksten voor deze verbindende acts zijn echter van een flinterdunne oppervlakkigheid. Terloopse mijmerijtjes en filosofisch bedoelde levenslesjes ontstijgen het niveau niet van ’Ach, het komt allemaal wel weer goed’. Deze door Karin Bruers geschreven niemendalletjes zeggen helemaal niets over wat Willeke nou écht heeft gedreven, waar haar passie die vijftig jaar daadwerkelijk op heeft berust, waar ze de kracht vandaan haalde om tegen de klippen op met haar vak bezig te zijn. Een gemiste kans is nog zwak uitgedrukt.

Dat door de wol geverfde musicalmensen als Schraven en Nijman tijdens de première worstelden met tekst en vorm, was soms pijnlijk zichtbaar. Cues werden gemist, waardoor een scène in spraakverwarring eindigde. Schraven als Willy Alberti bleef onwennig steken in zijn dictie, het onmiskenbaar komische talent van Nijman als ’de jonge Willeke’, wist de boel ternauwernood op de rails te houden.

Na de pauze is er toch nog iets van waarachtigheid, als Willeke mooi nieuw materiaal brengt, geschreven door Carmen Sars, tevens backing vocals. Dan zien we waar Willeke goed in is: aangrijpende ballads waarmee ze de gevoelige snaar van iedereen, jong en oud, door alle lagen van de bevolking, weet te raken. Als Paul de Leeuw dit gegeven als uitgangspunt had kunnen nemen, had Willeke zichzelf echt eer aangedaan.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden