Interview

Oscar and The Wolf, en de faam, en al het gedoe

Max Colombie, frontman van Oscar and The Wolf: 'Ik vind normaal een overbodig woord.'Beeld Patrick Post

Max Colombie, alias Oscar and The Wolf, werd pijlsnel een van de grootste Belgische popsterren van dit moment. Die snelle roem heeft zijn schaduwkanten.

Max Colombie zit er verlegen bij. Hij klemt een groot rood kussen voor z'n buik, op de designerbank in een Amsterdamse hotellobby. Onder z'n cap piepen wat zwarte krullen vandaan, z'n donkere ogen schieten alle kanten op. Z'n legergroene, ruimzittende overhemd valt half open.

Knappe jongen. Dat vinden er meer. Sinds de doorbraak van zijn muziekproject Oscar and The Wolf geldt Colombie als hét sekssymbool van België. Door die donkere ogen, door zijn extravagante kleding, zijn wilde podiumpresentatie. Het woord seks komt opvallend vaak voor in concertbesprekingen van Oscar and The Wolf. Wanneer Colombie op Rock Werchter een kaftan aantrekt, analyseren Vlaamse kranten op serieuze toon of dat nu misschien het kledingstuk van de zomer gaat worden.

Die roem past hem slecht. Hij geeft het direct toe, nu ook weer. Hij kijkt ongemakkelijk. Een dag vol interviews die zo'n albumrelease vergezellen. "Ik wilde eigenlijk anoniemer worden. Maar goed, ik doe hier ook maar gewoon wat ze mij zeggen, eigenlijk."

Als kind wilde hij beroemd worden. Echt beroemd. Zoals Laura Pausini, zijn grote voorbeeld. Toen hij haar 'La Solitudine' voor het eerst op televisie zag zingen, wist hij het. Die faam, hij wilde haar zijn. Colombie was zes.

En nu.

Mensen die hun mobieltje uit hun zak trekken wanneer hij hen op straat passeert. Nooit meer kunnen stappen met vrienden zonder lastiggevallen te worden door vreemden. Niet rustig uit eten kunnen zonder dat iemand naar z'n tafeltje komt voor een foto. Colombie zou maar wat graag terug duiken in die zalige anonimiteit van vroeger, zegt hij. Is het dan wel zo handig om met je hoofd groot op de hoes van je nieuwe album te gaan?

"Achteraf gezien had ik er misschien iets beter over moeten nadenken", grinnikt hij. "Ik vind het zo raar dat je plots een attractie bent. Allez, mijn job is muziek, ik ben er niet om je vrienden op Instagram jaloers te maken."

Roem heeft vast z'n voordelen.

"Ja. Voorrang krijgen. Gratis spullen. Aandacht. Niet dat ik die wil, maar ik heb het nodig om mijn werk te doen."

En dat werk doet hij goed. In 2010 begon Colombie zijn muziekproject Oscar and The Wolf, vernoemd naar diens alter-ego en zijn donkere kant, zoals hij dat noemt: die wolf. In 2014 verschijnt debuutalbum 'Entity', vol loom groovende, duistere electrosoul, gezongen met lijzig-verveelde stem, waar Vlaamse popzangers patent op lijken te hebben. Hij wordt razendsnel het gezicht van de Belpop. Door die eigentijdse muziek, maar toch ook door de uitstraling van de popster. Op het podium verandert hij in die wolf, zegt hij, met extravagante kleding, wild zwierend over het podium. Dat valt op. "Ik vind 'normaal' een overbodig woord. Als iemand zegt - doe normaal - wat is dat dan? Ik probeer dat te doorbreken."

Sommige mensen hebben 'normaal' nodig als houvast. Om geaccepteerd te worden.

"Ik snap het woord niet. Wie is er nog normaal?"

Je snapt het woord wel - je probeert het te doorbreken, toch?

"Ik probeer de norm te doorbreken van wat mensen denken wat normaal is."

Geef eens een voorbeeld.

"Mensen denken dat ik wel drugs móet gebruiken op het podium, omdat ik me zo beweeg. Terwijl ik gewoon naar mezelf luister. Dan ben ik toch juist normaal?"

Gebruik je weleens drugs op het podium?

"Neen."

Blijkbaar zit er een aantrekkingskracht in dat abnormale.

"Gelijk Lady Gaga. Ik wil dat mensen zich op hun gemak voelen met wie ze zijn, dat ze dansen hoe ze willen dansen. Mensen zijn te veel bezig met hoe er naar hen gekeken wordt. Ze hebben schrik abnormaal over te komen. Ik ben niet zo'n boodschapbrenger, maar als er iets is wat ik wil laten zien is dit het: ik kan het, dus jullie kunnen het ook."

Kun je tegen kritiek?

"Megaslecht. Ik kan er niet tegen als het persoonlijk wordt. Als het over mijn uiterlijk gaat. Ik snap dat niet. Ik lees recensies niet meer. No matter what they write, measure it in inches - zoals Warhol zei. Ik denk niet dat er minder tickets worden verkocht door een slechte recensie. Het maakt me niets uit. Enkel voor mijn grootmoeder. Die gelooft dat dan. Die denkt dan dat het niet goed was. Dan belt ze weer. Ocharme, dat menske."

Zijn debuutplaat 'Entity' kwam voort uit een gebroken hart, opvolger 'Infinity' gaat op dezelfde klank verder. Maar, zoals Colombie zelf zegt, dit keer staat de zon er op. Geen liefdesverdriet, het is allemaal wat frisser. En dat ondanks zijn nog altijd zwaarmoedige inspiratie: "Infinity komt voort uit het gegeven dat ik enkel genoegen zal nemen met liefde als die voor eeuwig zou zijn. Oneindig. Het leven zou oneindig moeten zijn."

Je vraagt nogal wat.

"Ik weet het. Ik ben echt bang voor de dood en wil daarom echt eeuwig leven. Alleen weet niemand hoe dat er precies uit zou zien. Dus de plaat gaat over die verlangens, maar ook over al die vragen die daarbij komen kijken. Ik vraag me vooral af hoe intelligent ik dan zou kunnen zijn. Ik ben sapioseksueel. Dat wil zeggen dat ik heel erg verlang naar het intellect. Ik word ook alleen maar verliefd op superslimme mensen. Op mensen die heel veel weten. Ik wil die intelligentie worden."

Heftig.

"Dat kan alleen als je eternal life hebt."

Is er iets gebeurd sinds je doorbraak waardoor je hierover bent gaan nadenken?

"Ouder worden."

Je bent 26.

"En ik heb het al moeilijk. Echt. Ik ben er echt over aan het stressen. Op mijn achttiende was dat nog niet zo. Ik denk steeds - o my god, ik wil 21 zijn."

Je zei al vrij vroeg in je carrière dat je dit niet oneindig wilt doen.

"Ik wil niet oneindig hetzelfde blijven doen. Ik zou het heel raar vinden om nog tot mijn zestigste op het podium te blijven staan. Mick Jagger? Ik zou helemaal gek worden. Optreden vraagt bij mij veel stress."

Stress, ook omdat Colombie zich ervan bewust is dat hij constant een imago hoog te houden heeft. Voor een artiest als hij is dat minstens zo belangrijk als de muziek, zegt Colombie. Hij begint over Lana del Rey: "Als die visueel niet zo zou zijn als ze is, zou die muziek ook anders overkomen. Bij veel artiesten is dat zo. Misschien bij mij ook, ik kan niet beschrijven hoe iemand mij ziet. Zelf heb ik een wereld gecreëerd rond het beeld van Lana del Rey of Rihanna, mensen die ik bewonder. Terwijl die wereld vast niet zo is zoals zij écht zijn.

"Onlangs was ik in Turkije aan het strand, en daar hebben mensen me gefilmd hoe Oscar and The Wolf echt níet gefilmd wil worden. Dan verspreidt dat zich, dat gaat viral tussen de fans. Toen dacht ik wel - niet cool."

Het tast het beeld aan dat mensen van je hebben?

"Dan ben ik de jongen met de lelijkste zwemshort van het strand."

Is dat dan niet juist wie je echt bent?

"Ik regisseer mezelf wanneer ik er zin in heb. Als ik ga slapen ben ik ook niet goed gekleed. In België ga ik niet meer aan het strand liggen. No way. In een gewoon wit T-shirt, zonder in de spiegel te hebben gekeken? Zo durf ik echt niet naar buiten."

Zes jaar geleden wel?

"Jááá! Oh dat was zalig. Toen kon ik gewoon superanoniem naar buiten gaan. Als ik nu zo naar buiten zou gaan zijn mensen teleurgesteld. Zot. Ik moet de hele tijd nieuwe kleren kopen."

Twijfel je nooit of dit het allemaal wel waard is?

"Ik ben nu beter beschermd. Ik kan me gemakkelijker verbergen. Als ik zie dat er fans zijn, weet ik direct wat ik moet doen. Als ik op restaurant ga, weet ik welk tafeltje ik moet uitkiezen. Maar ik hoef nooit Bieber-famous te worden, terwijl ik zes jaar terug nog dacht dat dat misschien wel cool was."

Heeft dit jou persoonlijk veranderd?

"Ik denk dat ik meer de wolf kan zijn, nu. Dat heeft misschien wel te maken met die faam. Ik zie de wolf altijd een kwartier voor ik het podium op moet. Want zelf ben ik eigenlijk een heel rustig persoon. Ik denk dat mensen denken dat ik een heel rare, felle, dynamische jongen ben. Maar ik ben, meestal, best wel rustig."

Oscar and The Wolf - Infinity is vandaag verschen bij PIAS. Op 17 en 18 november staat hij in het Amsterdamse AFAS Live.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden