Opinie

Orkater jongleert met een absurde familie

’Het Huiskameronweer’ naar verhalen van Henri Michaux door Toneelgroep Orkater. Tournee t/m 7/6 met serie in Amsterdam (Bellevue) van 6 t/m 18/5.

Het is werkelijk een krankzinnige familie die Ria Marks (de moeder) en Titus Tiel Groenestege (de inwonende oom) hebben gedestilleerd uit de absurde verhalen van Henri Michaux (1899-1984), een in het Belgische Namen geboren schrijver die het grootste deel van zijn leven in Parijs heeft gewoond.

Aanvankelijk lijkt het een vrij normale familie die zich ophoudt in de met bankstellen volgepropte huiskamer, hoewel de metershoge voordeur aan de rechterkant, en een belachelijk klein deurtje links waar je alleen gebukt doorheen kunt, duidelijk maken dat de verhoudingen hier behoorlijk zoek zijn.

Het ontwerp van Catharina Scholten en haar videobeelden die voortjakkeren op de wanden, veroorzaken een koortsachtige stemming. Hoewel je na afloop nauwelijks kunt navertellen wat je hebt gezien, zoals bij Orkater vaker het geval is, maakt Porgy Franssen als de vader met zijn zwarte pilotencolbert met gouden strepen en epauletten over een morsig hemdje voelbaar dat hij grote moeite heeft de draadjes van zijn gedachtespinsels aan elkaar te knopen.

Slachtoffers daarvan zijn de zoon (Jakop Ahlbom) en de twee dochtertjes (Lindertje Mans en Ibelisse Guardia), beiden door Bernadette Corstens in hilarisch stijve jaren vijftig jurkjes gestoken.

Maar ook de moeder die regelmatig met een koffer rondsjouwt alsof ze haar dierbaren nu definitief gaat verlaten, en de oom die volkomen onthand zijn weg probeert te zoeken, zijn prachtige types van groeiende gekte.

Tekst is er nauwelijks, muziek des te meer, van Michel Banabila, en fysiek een voortwervelend bewegingstheater naar adviezen van Annabelle Lopez Ochoa waar veel aan te genieten is. Maar nogmaals, het hoe en waarom zijn niet traceerbaar. Heeft, om een voorbeeld te noemen, de voetwassing door de dochter van vaders grote, pikzwarte voeten een diepere betekenis? En waarom springt de zoon halsbrekend diep van de trap die naar de bovenverdieping leidt in één keer over zijn vader heen naar beneden? Het lijkt beter zulke vragen niet te stellen, maar het spektakel als een woest onweer aan je voorbij te laten trekken.

Jeroen van den Berg als regisseur en Stefan Dijkman als de lichtman completeren de cast, en ik heb met opzet alle namen genoemd, omdat die de indruk wekken dat Orkater in deze productie talent met veel verschillende achtergronden heeft samengebracht.

De vader wordt ten slotte door zijn kinderen met al het aanwezige meubilair in een hoek van de kamer ingebouwd, en met dit absurde beeld gaat de storm na anderhalf uur weer liggen. Geen begrijpelijk verhaal, wel een theatraal heftig bewogen feestje.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden