Klassiek & ZoPeter van der Lint

Opvallend in het nieuws: Marc, Mariss, Hartmut en Jaap

Vier maestro’s die stevige banden hebben of hadden met Nederland ­waren deze week opvallend in het nieuws. Laten we beginnen bij Marc Albrecht en Hartmut Haenchen. Albrecht leidde vorige week zaterdag bij De Nationale Opera de reprise van Wagners ‘Die Walküre’. Een dag later dirigeerde Haenchen bij de Bayerische Staatsoper in München Alban Bergs ‘Wozzeck’. Er zijn allerlei dwarsverbanden tussen die twee gebeurtenissen te leggen. Haenchen was bij de realisatie van de eerste in Nederland geproduceerde enscenering van Wagners ‘Der Ring des Nibelungen’ steevast de muzikale partner van ­regisseur Pierre Audi. Geen voorstelling sloeg hij in al die jaren over. De succesvolle en spectaculaire ‘Ring’, waarvan Die Walküre het tweede onderdeel is, was evengoed zijn kind als dat van Audi.

Maar afgelopen zaterdag was Haenchen er dus voor het eerst niet bij in Amsterdam. Albrechts visie op Die Walküre was uiteraard anders. Alleen zijn lichaamstaal is al heel ­anders dan die van Haenchen. Duidelijk te zien ook, omdat het orkest hier niet in de bak zit, maar op de bühne. Het klonk losser en langzamer, en zo zag het er ook uit. Dat mag natuurlijk, maar er was her en der wel wat kritiek op zijn aanpak, ook in Trouw. De verbetenheid die Haenchen altijd tentoonspreidde werd bij Albrecht te vaak gemist.

Een dag later maakte Haenchen zijn debuut in München. Een laat debuut in dat gerenommeerde operatheater voor een Duitse dirigent van die statuur. Dat werd in de kritiek van de Frankfurter Allgemeine fijntjes gememoreerd. Voor zijn ­interpetatie van deze ‘Wozzeck’ werd Haenchen de hemel in geprezen, omdat hij de dikke laag vernis die door jarenlange Wagner- en Mahlertraditie op partituur ­gesmeerd was vakkundig wegpoetste. Net als zijn late debuut in Bayreuth met Wagners ‘Parsifal’ (2016) pakte het debuut in München dus wonderwel uit. Er komt vast een nieuwe uitnodiging.

Grammy-nominatie

En er was ander ‘Wozzeck’-nieuws deze week, omdat de dvd-­o­pname van de productie van De ­Nationale Opera uit 2017 genomineerd is voor een Grammy Award. En dat is best opvallend, omdat er meestal heel chauvinistisch genomineerd wordt daar in Amerika. Die ­geweldige Wozzeck was een samenwerking tussen regisseur Krzyzstof Warlikowski en – jawel – Marc Albrecht. De dirigent maakte er een onvergetelijke gebeurtenis van.

Bij de nominaties kwam ook de naam van Jaap van Zweden twee keer langs. De opname die hij met de New York Philharmonic maakte van Julia Wolfe’s ‘Fire in my mouth’ – een nieuw stuk door Van Zweden besteld – werd in twee verschillende categorieën genomineerd.

En dan Mariss Jansons, de voormalige chef-dirigent van het Concertgebouworkest. Die verliet het orkest om gezondheidsredenen, maar bleef wel chef van het Symphonieorchester des Bayerischen Rundfunks. Na een aanvankelijke opleving, is het met de gezondheid van Jansons toch weer slecht ­gesteld. Hij zegt het ene concert na het andere af, ook bij belangrijke buitenlandse tournees van zijn ­orkest uit München. Hij zou, na veel afzeggingen, komende week wel gastoptredens doen bij de Wiener Philharmoniker, maar heeft die na veel kritiek uit München geannuleerd. Daar wordt nu stemming ­gemaakt dat het voor het orkest wellicht beter is als Jansons zijn chefschap opgeeft.

Peter van der Lint schrijft iedere week met aanstekelijk enthousiasme over de wereld van de klassieke muziek.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden