Tv-column

‘Opium op Oerol’ wekt een sluimerend verlangen

Wende Snijders vertelt Cornald Maas over haar lockdown-periode.

Oerol is een verlangen, en ‘Opium op Oerol’ heeft dat begrepen. Cornald Maas kon dit jaar geen verslag doen van het theaterfestival op Terschelling en deed daarom deze week verslag van dat verlangen.

Zo liep Maas met een dagelijkse hoofdgast rond op een leeg Terschelling. Met Typhoon door de pijnboombosjes. Met Paulien Cornelisse langs de kade. Met Wende Snijders door de duinen. Hij bezocht met hen een voorstelling die anders op Oerol was geweest, en had een goed gesprek in die normaal zo volle duinpan.

Woensdag zat daar Wende Snijders, die zonder corona nu in de Royal Court in Londen had gestaan voor haar eerste stap in een internationale theatercarrière. Twee jaar had ze met vijf schrijvers liedjes geschreven. Elke paar weken was ze naar Londen gegaan, de voorstelling had net vorm gekregen. Pas een week na de lockdown besefte ze hoeveel pijn het deed dat al die plannen niet doorgingen.

Kunstenaars werken onbezoldigd door

Ze gebruikte de tijd om zich te bezinnen en te schrijven, vertelde ze bij haar huisje op het eiland. Toen dacht ik: je hoort die kunstenaars nauwelijks over het gebrek aan redding, en nu snap ik het. Ze werken onbezoldigd door. Voor hen zijn dit interessantere tijden dan voor een kapper die niet kan werken. Ik hoop dat ze het redden.

Aan het einde van de uitzendingen hoopte ik dat des te meer, toen ze hun vakmanschap toonden in een lied, tekst of column gerelateerd aan de coronatijd. Tot nu toe waren het vooral talkshows en BN’ers op YouTube die probeerden grip te krijgen op wat ons overkwam via dodencijfers en voorspellingen van virologen. ‘Opium op Oerol’ liet vijf dagen lang ruimte aan de kunstenaars. Een heel andere league, zo blijkt.

Zij komen niet met gemakkelijke troost, maar helpen met hun woorden juist om de verwarring van deze periode te omarmen. Dat belooft veel voor de toekomstige voorstellingen over deze periode. “Wat nou als alles ertoe doet / Zijn wij er dan voor niets geweest? / Ik weet allang niet meer, en da’s precies genoeg”, zong Tyfoon zijn lied ‘Alles is gezegend’ in z’n uppie tussen de pijnbomen.

Associaties met zonnescherm en ventilator

Paulien Cornelisse wees in haar column op het zomerse gevoel dat het woord ‘aerosolen’ bij haar opriep – associaties met zonnescherm en ventilator; ‘mmmmm areosolen’. Bij haar zijn de dingen anders dan je verwacht en dat geeft lucht.

Ook Wende Snijders’ gedicht woensdag deed verlangen naar meer. Ze schetste herkenbare waarnemingen: “Hoe het huis er in de middag uit ziet. (…) Hoe jij soms je tijd verdoet”, droeg ze voor. Ze noemde die onbestemde periode ‘een leeg landschap’. “We vallen”, herhaalt ze. “Dus we geven de dagen water. Tuinieren met onze uren.”

Het leven is niet maakbaar; net als in een tuin moet je maar afwachten wat er opkomt van wat je gezaaid hebt. Die kunstenaars laten ons toch echt anders kijken.

Het siert Cornald Maas dat hij bij AvroTros vijf dagen Oerol-tv afdwong. Hij geeft de podiumkunsten weer aandacht. Het programma was misschien wel mooier dan normaal, zonder al dat publiek. Harry Jekkers zong warme liedjes, Splinter Chabot bezocht Oerol-gekke eilanders en fotograaf Ruben Terlou struinde door de natuur om elke dag een foto van een vogel te schieten – met verhalen erbij.

Eigenlijk heeft Maas met zijn programma een verlangenmachine opgetuigd. De sluimerende behoefte aan verbeeldingskracht wakker geschud. Ik heb nu weer enorm zin in cultuur en voel des te meer wat ik heb gemist.

Vijf keer per week schrijven Renate van der Bas en Maaike Bos columns over televisie.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden