TheaterrecensieBloemenduel

Operette met o zo inventieve eenvoud die doel treft

Louis van Beek en Steef de Jong schreven Bloemenduel, een groots opgezette operette met vierBeeld Mette Stam

Bloemenduel
Groots en Meeslepend
★★★★

De een schreef de tekst, de ander de muziek. Het moest – met vier hoofdrollen, acht bijrollen, een koor, een orkest – een zeker tachtigkoppige operette worden. Voor tachtig vrouwen welteverstaan. Dat is het soort ondernemingen dat je maar beter eerst even kan uittesten, voordat een flop je de afgrond in laat buitelen.

Daar staat het artistieke duo dus, twee heren weliswaar, maar in elk geval stijlvol in rok: Louis van Beek (tekst, sorry: libretto) en Steef de Jong (compositie en decor). Niet met talloze kostuums, maar met lichaamstaal zullen zij het onderscheid tussen de verschillende personages laten zien. En het wordt een raamvertelling, vertellen ze ook alvast, die van 1925 naar 1892 en weer terug naar 1925 verspringt.

Het gaat vooral om het 'hoe’

Door alle uitleg vooraf begint de eigenlijke operette vanzelf sterk verlaat. Maar wie het werk van De Jong een beetje kent, weet dat het bij zijn muziektheaterstichting Groots en Meeslepend vooral om het ‘hoe’ gaat. Om de letterlijke en figuurlijke vormgeving van het te vertellen verhaal.

Ook in ‘Bloemenduel’, een all female cast-operette (voor twee heren), zijn het de ongekunsteldheid en de ogenschijnlijke, maar o zo inventieve eenvoud die doel treffen. Geen brokaat of duur

fluweel, maar achtergronddecors en voorgordijnen van bruin pakpapier. Of ‘vergissinkjes’ die, vrolijk gecorrigeerd, zoveel meer vertellen over het fenomeen operette, over de personages, over zang en muziektheater in het algemeen.

Een heerlijk abc-duet

Als De Jong een keer te hoog inzet en Van Beek hem waarschuwt zo het einde niet te zullen halen, zegt dat iets over het begrip coloratuur. Een heerlijk abc-duet over alle mogelijke bloemsoorten spat zomaar uiteen in een conflict over één bloem: duizendschoon. Dé aanzet voor het onderwerp: het waargebeurde verhaal van het bloemenduel tussen prinses Pauline en gravin Anastasia.

Tussendoor wordt fijntjes de rol van de kameniersters aangestipt, zonder wie de adellijke dames weinig zijn en die de vrouwenliefde vreugdevol omarmen, al moeten ze voor de schijn nog weleens een man verleiden. En terloops betreurt Anastasia dat heimwee haar nog vóór 1917 terugbrengt in Rusland.

Zweem van weemoed

Er hangt als vanzelf een zweem van weemoed over ‘Bloemenduel’. Mede door het zichtbare speel- en zingplezier van De Jong en Van Beek en de dartele enscenering (regie: Ina Veen) is dit een voorstelling waar een mens erg blij van wordt.

Het heeft ondanks de geminimaliseerde publieksbezetting een swing en uitstraling waar een André Rieu met een propvol Vrijthof (sorry Maastricht) een puntje aan kan zuigen. De romantische weelderigheid daarvan verzin je er hier zelf bij.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden