Op Lowlands ben je architect van je eigen vrijheid

Bezoekers op het festivalterrein tijdens de eerste dag van de 24e editie van Lowlands. Beeld anp

Op Lowlands kan het maar zo gebeuren dat je de ene tent niet meer in komt, terwijl iedereen daar een half uur voor niets staat te wachten (het gecancelde SBMG). En dat terwijl even later weer een andere tent halfleeg staat bij een vlammende hiphopshowshow (Flatbush Zombies). Lowlands is groot versus klein en alles daartussenin. De eerste dag werd afgesloten door Muse, maar daaromheen gebeurde nog zoveel meer.

Muse gaat groter dan groot
Bijna - net niet helemaal, maar bíjna - krijgt het iets potsierlijks. De manier waarop rocktrio Muse onbeschaamd flirt met bombast en kitscherige scifi-pathos. Dat werd ze gisteravond echter grif vergeven door de uit zijn voegen barstende Alpha-tent, doordat de veteranen afgelopen anderhalf decennium inmiddels een aardig aantal festivalknallers hebben verzameld.

Dat maakte het begin van het optreden zo sterk, waarmee Muse het dagprogramma van de eerste Lowlands-vrijdag afsloot. Muse op Lowlands gedijt het best als hitmachine: met 'Plug in Baby', 'Supermassive Black Hole', en 'Time is Running Out'. Maar dan zakt het optreden flink in, niet geholpen door de opvallend zachte geluidsafstelling waardoor de zachtere nummers verdrinken in de enorme tent. Daarbij, Lowlands is ook niet echt de plek om je ruimte-opera uit te proberen, zeg maar.

Gelukkig grijpt zanger Matt Belamy aan het eind het publiek weer de lurven, met een confettikanon, meezinger 'The Uprising', en het lange, euforische 'Knights of Cydonia' als afsluiter.

Feestjes in de X-Ray
De krappe X-Ray staat in schril contrast met die reusachtige Alpha-tent. Het is een grote oranje dansloods, waar je 's nachts de meeste hoekige beats en groezelige feestjes aantreft. Maar ook overdag struikel je al over het experiment, afgewisseld met hitsige feestjes.

(Tekst loopt door na afbeelding)

Muziekredacteur Joris Belgers doet dagelijks verslag van de 24e editie van Lowlands. Vandaag bespreekt hij de eerste dag van het festival.

Muse op Lowlands gedijt het best als hitmachine. Beeld anp

Na het jammerlijke afzeggen van de Amsterdamse hiphopformatie SBMG (wegens file) was het erna drie keer op rij wél raak. Te beginnen met Stuff!, een Brusselse fusionformatie die je normaliter sneller in bovenzaaltjes van North Sea Jazz zal aantreffen dan in de polder. Maar op Lowlands kan alles: dat blijkt wel uit de voorste rijen die in opperste concentratie he-le-maal uit hun dak gaan op de virtuositeit van de Vlamingen. De soms stampend harde rockfusionjazz schuurt tegen het experimentele aan, maar wordt net niet te abstract - en de fenomenale solo op elektrische klarinet is een van de mooiste dingen op de eerste Lowlands-dag.

Even later is het aan Hermitude, op papier een EDM-duo, maar gistermiddag prima het tijdstip aanvoelend terwijl ze niet al te penetrante popknallers aan elkaar knipten en plakten. Even buiten de tent kon er goed gevrijmibo't worden, binnen gingen de handjes haast automatisch de lucht in.

Aan het begin van de avond staat Roosevelt in de X-Ray, die komt vieren dat zijn debuutplaat is verschenen, en het publiek viert gretig mee. De Duitser maakt met zijn band lichtvoetige muziek voor een hitsige generatie, gladde groovende synthpop, dat doet denken aan Phoenix. Het zorgt voor een prima begin van een zwoele zomeravond - ware het niet dat nou net tijdens zijn show de regen begon. Maar dat was buiten die dampende danscontainer.

Schrijven om te overleven?
Net zoals dat het ieder elk jaar moeilijker wordt om op Lowlands een simpel patatje-met te vinden, is er ook ieder jaar weer nóg meer te doen dan alleen muziek luisteren. Een cursus naaktboetseren behoort tot de mogelijkheden, ook prijkt er ergens op het festivalterrein een cursus bierproeven en haring fileren op het lesrooster.

In een andere uithoek staat Helga's House of Pain - dat klinkt eng, maar overdag vindt er het keurige literaire programma van Lowlands plaats. Waaronder gisteren het blokje 'schrijven om te overleven' - waar de in Perzië geboren Sander Terphuis in gesprek gaat met de Irakese 'asielzoeker des vaderlands' Rodaan al Galidi en de Roemeense Mira Feticu. Het gaat over hoe hun migrantenervaringen hun literatuur vorm hebben gegeven. Al-Galidi draagt in zijn gedichten enkele mooie bespiegelingen voor over zijn nieuwe thuisland Nederland, maar het is Terphuis die de beste brug slaat tussen waarom hij zijn geboorteland Perzië voor Nederland verruilde en het Lowlands-gevoel: "hier kan ik architect zijn van mijn eigen vrijheid."

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden