recensie

Op het puntje van je stoel voor drie uitgesproken balletten

Scène uit 'Love Gun' Beeld RV

New Adventures
Scapino Ballet Rotterdam
★★★★☆

De titel van het tourneeprogramma van Scapino Ballet Rotterdam 'New Adventures' dekt de lading uitstekend. Het bevat drie uitgesproken balletten van choreografen die aan Scapino zijn gelieerd, en die alle drie heel verschillende en uitgesproken stijlen vertegenwoordigen. Ruimte voor verveling is er niet, het hele programma zit je op het puntje van je stoel.

Een tikkeltje ongrijpbaar is 'Love Gun' van Itamar Serussi. Het pistool heeft inderdaad een prominente rol, maar pas aan het einde van de choreografie, en in de onschuldigste vorm denkbaar: een confettikanon dat het toneel omtovert in een carnavalsoptocht. Die relativering haalt de stoom van de ketel, want daarvóór hebben twee vrouwen en een man zich in een serie van duetten en solo's in een emotionele rollercoaster gestort. Stuiterend, bijna, als atomen die ketsen in de ether, op zoek naar verbinding. Het is een krankzinnige opvolging van beelden en sferen op bonkende electromuziek, waarin ledematen alle kanten op gaan en cartooneske 'ploink-ploink'-geluiden de absurditeit van het zoeken in de liefde onderstrepen.

Virtuoze formaties 

Over contact gaat ook 'While we can' van Felix Landerer, of beter gezegd: over het ontbreken ervan. Landerer is steengoed in het creëren van virtuoze formaties, waarin de dansers elkaar ondersteunen, en als één lichaam voortbewegen in complexe, vloeiende bewegingstaal. Aan deze groepsformaties, maar vooral aan de duetten, zit 'een luchtje'; er is nauwelijks écht contact, we kijken naar een groep van individuen die elkaar aanraken maar elkaar niet voelen. Gehuld in zilveren glitterkleding creëren de dansers een Instagramwereld rond mooie feestplaatjes.

Danser Mischa van Leeuwen port de boel nog eens lekker op door klatergoud in het rond te strooien. Af en toe stapt er een danser uít de nepwerkelijkheid, in vertwijfeling en eenzaamheid.

Freudiaanse snelkookplan 

'Prince' van nieuwkomer Martin Harriague trekt het programma met een vrolijke noot in balans. Zijn werk is een remake van de balletklassieker 'Sleeping Beauty', maar dan in een Freudiaanse snelkookpan. De 'prince charming' uit het origineel is hier helemaal niet de ideale sprookjesprins, maar een loeder dat lonkt naar zijn mannelijke hofhouding. Vol vaart maakt Harriague, gebruikmakend van Tsjaikovski's originele muziek, gehakt van de klassieke waarden van het ballet: virtuositeit en elegantie is hier soms ronduit log of 'lelijk', met dikmaakpakken en kale koppen, cabareteske grooves en swing.

Knap is dat Harriague niet in de valkuil van de persiflage stapt, maar een aangenaam tegenwicht biedt aan zoetgevooisde balletromantiek. En het is nog echt geestig ook.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden