tv-recensie

‘Oogappels’ is een genadeloos portret van ouders met goede bedoelingen

Fabie vlogt over haar quinoasalade.Beeld -

Pressure! Pushing down on me, pressing down on you, klinkt David Bowie in de titelsong van de tiendelige serie ‘Oogappels’. Dan begint de BNNVara-serie over ouders en pubers met opvallende personages: opa en oma. De toon is gezet. Zowel het goede als het traumatische (pressure) geven we van generatie op generatie door.

Soms gebeurt dat in omgekeerde richting. Moeder Fabie (Bracha van Doesburgh) moest altijd eten wat de pot schaft. Dat ‘lust ik niet’ van tegenwoordig? Onzin, vinden opa en oma. Fabie at dus door, anders kreeg ze niks, en werd vervolgens gepest, omdat ze dik was. Dat wil ze voor dochter Pip en zoon Mees koste wat kost voorkomen. Ergo de quinoasalades en gezonde sandwiches die zij ’s ochtends met pijn op de borst voor hen klaarmaakt, glimlachend in haar vlog-camera. Haar superlunch belandt op school in de kliko ten faveure van roze koeken, hamburgers en een jointje.

Fabelachtig

De boodschap: elke opvoeding heeft haar prijs. De grootouders-interviewtjes tussendoor zijn daarom een fabelachtige vondst. Zonder het te benoemen, plaatsen ze het gedrag van ouders en (klein-)kinderen in het bredere perspectief van het familiesysteem en de sociale omstandigheden in ieders tijd.

Een serie van de makers van 'Gooische Vrouwen' en 'Divorce' schept natuurlijk verwachtingen, en die lossen regisseur Will Koopman en scenarioschrijvers Roos Ouwehand en Wim Hoen al prima in. De jonge acteurs maken indruk met geloofwaardig spel,en de vier gezinnen worden heel herkenbaar maar niet cliché neergezet.

Alle ouders worstelen met de perfectie waaraan ze moeten voldoen als werknemer, geliefde en ouder, terwijl ze ondertussen die eisen en angsten op hun nageslacht overdragen. Zoon Max is game-verslaafd en kan zich op school niet meer concentreren, maar de ouders zitten ook continu op hun scherm door te werken. Subtiel levert de serie kritiek op het schoolsysteem waarin alle kinderen hetzelfde moeten kunnen, en uitzonderingen meteen probleemgevallen zijn. Maar Max ís ook een probleemgeval, realiseert moeder Dina (een subtiele Maryam Hassouni) zich toch.

Upper class

Ander leed borrelt op in het samengestelde upperclassgezin van Merel en Erik (Malou Gorter, Ramsey Nasr) met haar twee dochters en zijn zoon Chris. Die trekt bij hen in. Make-up, aparte kleding, vrij gedrag, hij jaagt de strakke Merel zo in de gordijnen. Kan zij haar orde en regelmaat nog handhaven? 

Daar is weer zo’n oma-intermezzo. Merels gedistingeerde moeder heeft ‘heerlijke herinneringen aan de kindertijd van Mereltje’ en vindt haar een soort levenswerk. “Via je kinderen laat je iets achter: je naam, je kennis. En net als met elke andere onderneming: je krijgt eruit wat je erin stopt. Merel kreeg de beste kindermeisjes, de beste kostschool. Dat heeft zich terugbetaald.” Je ruikt het familietrauma van liefdeloos overleven (via status) al van mijlenver.

In deze serie met diepgang, humor en mooie beelden hebben alle ouders de beste bedoelingen, maar zijn uiteindelijk vooral met zichzelf bezig. Ze verliezen het belangrijkste uit het oog: te kijken naar die jongeren zelf. Een andere oma zegt het beter: “Als we willen dat onze kinderen gelukkig zijn, kunnen we maar het beste zelf gelukkig zijn.”

Ik hoop dat een paar van die gezinnen daarin slagen.


Vier keer per week schrijven Renate van der Bas en Maaike Bos columns over televisie. Meer columns leest u in het dossier.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden