Fabie en Mees horen of hij geslaagd is – nee dus. Beeld rv
Fabie en Mees horen of hij geslaagd is – nee dus.Beeld rv

Tv-columnMaaike Bos

Oogappels: een serie over (bijna) ons allemaal

Is Chris uit Oogappels homo of niet? Die vraag is op zich niet aan de orde in het nieuwe seizoen drie, maar ik dacht eraan nu het homohuwelijk gisteren zijn twintigjarig jubileum vierde.

In de documentaire Let love rule vertelden lhbti-stellen over hun relatievorm en over de acceptatie van homoseksualiteit.

Jeangu en tweelingbroer Xillan Macrooy praatten over het belang van rolmodellen. “Ik denk dat Jeangu de eerste popster is uit Suriname die zo openlijk praat over seksualiteit,” zegt Xillan bewonderend.

Nu is Oogappels geen Goede tijden slechte tijden, dat een eindeloze stroom aan karakters kan opvoeren, onder wie een transgendermeisje (Meta in 1997). Maar als je toch een serie maakt over gewone levens, over hoe Nederlandse kinderen in deze tijd opgroeien, zou er júist in alle alledaagsheid een homo of lesbienne bij kunnen zitten.

Het is maar een suggestie. De psychologische puzzel die scenarioschrijvers Roos

Teksten om door een ringetje te halen

Ouwehand en Lex Passchier samen met regisseur Will Koopman vormen, is op zich al rijkgeschakeerd, en hun teksten zijn weer om door een ringetje te halen. “Er is natuurlijk niks zo eenzaam als in een huis wonen met iemand die je niet meer kent. Met wie je geen contact meer kan maken”, zegt Erik (Ramsey Nasr) prachtig.

Seizoen twee draaide om volwassenen-problemen. Carola (Danny’s moeder) ging vreemd, Merel en Erik braken met elkaar en perfectie-moeder Fabie was bijna overspannen, deels van het examen van zoon Mees. De ouders waren zo bezig met alles goed doen, dat ze over het belangrijkste heen denderden: liefde en echte aandacht geven, ook aan blunderende, falende kinderen.

Seizoen drie begint met een nieuwe realiteit en hoe vooral de pubers daarmee omgaan. Wat is erger, de klap of de nasleep? Carola en Marcel hebben hun auto-ongeluk overleefd, maar zoon Danny vindt een revaliderende moeder maar verontrustend en zelfs beschamend (tja, ook wel eens realistisch). Erik is met zoon Chris aan Merels dochters Hansje en Lieke gehecht geraakt. Hoe blijven al die gebroken gezinnen elkaar zien, subtiel om Merels jaloezie heen navigerend? Zij is nu zo’n draak dat niemand bij haar wil eten, laat staan met haar op vakantie wil. Eenzaam.

Bij meer personages is de kogel door de kerk. Mees is gezakt. Zijn vriendinnetje Nina is weg van haar probleemmoeder en woont nu bij haar vader in Den Haag. Voetbalzoon Max is jong het huis uit voor een sportopleiding. Het afscheid heeft in alle gezinnen huisgehouden. En nu maar leven met de brokken; wie weet herrijst er een nieuw bouwwerk uit.

Het vakmanschap en de psychologische diepgang zijn er meteen weer, met drijfveren die gedrag begrijpelijk maken. Het is wel even zoeken naar maatschappelijke ontwikkelingen. Corona is er expres niet ingeschreven; dat zou de serie minder tijdloos maken, zei Ouwehand in Trouw. Maar #Black Lives Matter zit er ook niet in. De gekleurde Danny en vader Marcel, of Max, ervaren geen discriminatie of racisme. Een gemiste kans als serie? Je kunt het ook zien als een flash forward naar een samenleving waarin kleur geen verschil meer maakt en expres niet gethematiseerd wordt.

Dat zou ook met homo’s kunnen. Wie weet kan zo’n Lieke wel gevoelens krijgen voor een meisje, dan is daar ook geen serie als Anne+ meer voor nodig. Oogappels won vorig jaar bijna de Zilveren Nipkowschijf en is zo langzamerhand een vaste waarde bij een groot publiek; dat is een compliment, maar met zachte hand zou ik willen zeggen: noblesse oblige.

Vijf keer per week schrijven Renate van der Bas en Maaike Bos columns over televisie.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden