RecensieTheater

Onweerstaanbare schwung in een beeldend rouwproces

Scène uit ‘Verdriet is het ding met veren’. Beeld Sanne Peper
Scène uit ‘Verdriet is het ding met veren’.Beeld Sanne Peper

Verdriet is het ding met veren
Theater Rotterdam
★★★★★

Kraai, doodbidder en lijkenpikker. Niet direct een figuur die je een helende rol in een rouwproces zou toedichten. Maar als dit personage met een knal Verdriet is het ding met veren is binnen gezwiept, slaapt de kersverse weduwnaar wel voor het eerst weer een nacht door. Dat je ziet én voelt hoe dat kan gebeuren, is het mooie van deze voorstelling bij Theater Rotterdam.

De voorstelling is geïnspireerd op de gelauwerde debuutroman Grief is the Thing with Feathers (2015) van de Brit Max Porter. Geen rechtlijnig verhaal. Een fragmentarische reeks herinneringen, invallen en emoties die kijk geeft op de chaos in de hoofden van een vader en zijn twee zoontjes, die plotseling hun vrouw en moeder verliezen en wanhopig greep op de heksenketel aan gevoelens proberen te krijgen.

Door de brutaal provocerende Kraai gaat het juist los en laat allereerst de vader onorthodoxe reacties toe, wat heilzamer blijkt dan orde. Op de eerst zo keurig kale speelvloer, een onbestemd soort wachtruimte, vliegen opeens stoelen door de lucht, worden muziekinstrumenten aangesleept, dansen verdriet en onmacht, opstand en dolle fantasieën door elkaar, wordt nieuwe energie geboren.

Metafoor

Daarmee lijkt de voorstelling meteen een metafoor voor de magie van theater na de coronastilte. Nergens anders kun je zo het wonder meemaken: hoe voor je ogen met zogenaamd simpele middelen een kille plek een warmbloedige omgeving kan worden.

Natuurlijk is ook Kraai een metafoor. In de bewerking van Jacob Derwig en regie van Erik Whien zelfs meer dan dat. Hij is de in vader en zoons sluimerende vitaliteit, die zij zelf weer moeten zien op te wekken om beter door te kunnen gaan.

Dat transformeren tussen Kraai en henzelf geeft het spel een onweerstaanbare schwung. Vooral Derwig als de vader is grandioos – van woest geestig tot diep ontroerend – in het schakelen tussen grillige Kraai en onbeholpen literator. Jesse Mensah en Romijn Scholten spelen daarbij gevoelig de groei van verwarde driftkikkertjes naar evenwichtige volwassenen.

Aangrijpend is de scène waarin Kraai/vader een drieste tekenwedstrijd uitroept. De prijs is dat de mamma uit het beste portret zal worden ‘opgewekt’. Maar bij het tekenresultaat valt vader/Kraai geëmotioneerd stil. Adembenemend is een door Mensah gezongen klaaglied van Purcell. Muzikaal, beeldend en theatraal is Verdriet is het ding met veren een enerverende belevenis; pas in het navolgende seizoen op theatertournee (2022/2023), maar morgen als livestream te zien via theaterrotterdam.nl.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden