Opinie

Ontheemde immigranten zoeken hun heil bij elkaar

James Fox schetst het schitterend in zijn roman 'White Mischief': een gemeenschap van westerlingen in den vreemde. Fox' ontheemde personages klonteren samen in hun luxueuze Afrikaanse getto en raken in alle lamlendigheid totaal van zichzelf en hun omgeving vervreemd. Dit thema vond al eerder zijn weg naar Hollywood-films uit de jaren veertig en vijftig, zoals Michael Curtiz' 'Casablanca' uit 1942.

Ook in Ed Wubbe's nieuwe avondvullende voorstelling 'Paramount' zien we ontheemde westerse migranten die hun heil bij elkaar zoeken, met filmische sfeerbeelden die op Curtiz' roemrijke filmklassieker zijn geïnspireerd.

De dansers treffen elkaar in een kasba-achtige setting, een soort abstract vormgegeven 'Café Americaine' waar Curtiz zijn acteurs Humphrey Bogart en Ingrid Bergman uit nood liet stranden. Hier geen 'Play it again Sam', maar een dansorkest van internationale pluimage; aangevuld met de Arabische luit heeft de live muziek een aangenaam eclectisch karakter.

Het licht valt suggestief door grote Arabische ramen en dompelt de club onder in een rokerige jazzclubsfeer. Aan de gezichten van de binnendruppelende danseressen valt duidelijk af te lezen dat het geen vrolijke 'jazzy' avond zal worden. Integendeel: de dames nemen in glimmende japonnen één voor één plaats rond een met damast aangeklede tafel om in verveelde poses te vervallen. De heren dansen vreugdeloos in rokkostuum met imaginaire partners.

Het wordt er niet vrolijker op als er tussen de seksen voorzichtig iets van toenadering ontstaat. Het contact blijft bij broeierig lonken en vluchtig geflirt. In een duet blijkt de partner inwisselbaar, waarna men weer even landerig als voorheen in een stoel wegzakt. Het ligt niet aan de choreografie dat die landerigheid vervolgens haar weg vindt naar de zaal.

Wubbes elegante dans citeert inventief uit de ballroomdans, zoals het driftig schoppende vrouwenbeen dat we uit de tango kennen. Maar door het ontbreken van een dramatische wending schrééuwt ook deze dansesthetiek om een scherp randje.

De reden voor deze samenkomst blijft ongewis, we kijken naar mensen die hun verveling niet ontstijgen. Gelukkig richt Wubbe zich op gastdanseres Sacha Steenks, die zich als muurbloempje eerder afzijdig hield van dit onbestemde samenzijn. Terwijl Ingrid Bergman in samples verlangend op de achtergrond fluistert, geeft de danseres met mooie volle beweging richting aan haar kwetsbare personage, waardoor het thema van vervreemding en ontheemding nog enigszins diepgang krijgt. De tragiek druipt uit al haar poriën als ze hulpeloos door haar knieën knakt en zichzelf eenzaam in de armen sluit.

In een tijd waarin het maatschappelijk debat wordt bepaald door het migratievraagstuk, is het heel verfrissend dat Ed Wubbe in 'Paramount' de boel eens om wilde draaien. Door de kijker te richten op westerse migranten worden we automatisch geconfronteerd met onze houding jegens 'eigen nieuwkomers'. Dat had een mooie spiegel kunnen opleveren. Wubbe biedt in 'Paramount' echter geen commentaar, wel wat lege ontmoetingen in smoking en galajurk.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden