Opinie

Ongericht Bonheur staart op navels

Het kleine gezelschap Bonheur heeft van de Raad voor Cultuur een negatief advies gekregen. Voor de kunstenplanperiode die op 1 januari 2001 begint, moeten de Rotterdammers het maar zonder de rijkssubsidie doen die ze de afgelopen vier jaar hebben gekregen. Er zou te weinig meer uitgaat van het groepje in hun voormalig gymnastiekgebouw aan de Eendrachtsstraat. De jongste voorstelling van Bonheur geeft extra voeding aan het negatieve rapportcijfer.

Hans Oranje

Het afgelopen jaar heeft Bonheur een serie gemaakt, 'Serendipity' geheten. In tien afleveringen werden kunstenaars uit zeer verschillende disciplines bijeengebracht om 'elkaars onvermoede kwaliteiten te laten opzoeken'. In de laatste Serendipity vertellen zo'n twintigkunstenaars samen het verhaal, ieder met het eigen medium, van Carson McCullers: 'De ballade van het trieste café'.

Het woord 'Serendipity' drukt uit dat je het geluk hebt iets waardevols te vinden zonder gericht te zoeken. Als de negen voorafgaande afleveringen van ongericht zoeken ook zo weinig geluk hebben gehad als de tiende, kan ik me het negatieve advies van de Raad moeiteloos voorstellen. 'De ballade van het trieste café' is een oefening in navelstaarderij waar je als toeschouwer niet gauw van terughebt. Nu is het voor Bonheur gelukkig zo dat de meesten van de zo'n zestig bezoekers die per avond de voorstelling kunnen bijwonen, evenals bij de première, waarschijnlijk magen, vrienden en bekenden zijn, dus fluitconcerten zitten er niet in.

Maar ze verdienen het wel, vind ik: deze mensen hebben het zo leuk met elkaar getroffen, dat alle kritische zin voor theater is verdwenen. Na een veelbelovend begin, een vertelling over het gebouw van Bonheur door artistiek leidster Annekee van Blokland, is het urenlang afzien geblazen, met als enige verlichting het fraaie dansen als ledenpop tussen stoelen en tafels van Saghar Yaghmai. Voor de rest doet de een, tekenaar op overheadprojector, zich nog leuker voor dan de ander, die hoppend door de zaal springt en op z'n saxofoon blaast dat je ervan scheel gaat zien. Van het beeldende kunst-departement moeten de acteurs met kleine poppetjes en papiertjes knisperen om het verhaal te illustreren; de verzaligde glimlach waarmee men elkaar hardnekkig aanstaart, gaat heel erg op de zenuwen werken.

De kosten (fl35,-) zijn exorbitant hoog, ook al krijg je halverwege de voorstelling een mini-burrito met koud kwakje van kookkunstenares Ellen Wijnstok op een plastic bordje uitgereikt. Stomvervelende dia's, een iets te vaak heen en weer gezeulde houten krokodil, primitieve kunst op twintig meter tapijt, per meter vertoond, ongeschoolde zang, slecht gebrachte verhalen als het langzamerhand wel te bekende 'bolmensenverhaal' uit Plato's 'Gastmaal', gênante interviews, het hield niet op.

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden