Recensie Film

‘Once Upon a Time... in Hollywood’ is zowel in memoriam als liefdesbrief voor het oude Hollywood

Brad Pitt als stuntdubbel Cliff Booth in ‘Once Upon a Time... in Hollywood’. Beeld -

Once Upon a Time... in Hollywood
Regie: Quentin Tarantino.
Met Brad Pitt, Leonardo DiCaprio, Margot Robbie, Al Pacino.
★★★★☆

Hoe goed Quentin Tarantino zijn films uitdenkt, blijkt alleen al uit de titel. ‘Once Upon a Time... in Hollywood’ klinkt als een sprookje, en dat is het ook. Het is het verhaal van twee ridders en een prinses.

Maar de titel verwijst ook naar de westernklassieker ‘Once Upon a Time in the West’ van zijn grote held Sergio Leone. Het is niet zomaar een ode. De western zit als genre in de kleinste poriën van de film.

Leonardo DiCaprio is de sappelende western-ster Rick Dalton die in het Hollywood van 1969 de grote sprong van het televisiescherm naar het filmdoek net gemist lijkt te hebben. Herhaaldelijk huilt hij uit op de schouder van Brad Pitt die behalve zijn vaste stuntdubbel ook zijn chauffeur en beste vriend is. Cliff Booth heet hij, en gehuld in spijkerpak en nonchalant manoeuvrerend door het verkeer in Los Angeles, is het waarschijnlijk de coolste stuntman denkbaar.

Of nou ja, ook Cliff lijkt zijn beste tijd te hebben gehad. Hij woont samen met een afgetrainde pitbull in een trailer, ver weg van Ricks villa met zwembad in de Hollywood Hills. Het is het verhaal van twee beste vrienden die er na hun gloriejaren toch nog iets van proberen te maken. Je hebt al snel een zwak voor de twee outsiders waarmee Tarantino achter de schermen van Hollywood duikt, en het Los Angeles waar hij zelf opgroeide.

Voorkennis

Subtiel mengt hij daarbij feit en fictie, door naast de fictieve Rick en Cliff historische figuren tot leven te wekken, onder wie Sharon Tate, de hoogzwangere actrice en echtgenote van Roman Polanski die in augustus 1969 gruwelijk werd vermoord door volgelingen van sekteleider Charles Manson. Rick Dalton en Sharon Tate, engelachtig gespeeld door Margot Robbie, zijn in de film buren.

Punt is dat de voorkennis van die helse tragedie een ongelooflijke spanning teweegbrengt. De hippiemeiden die liftend op Hollywood Boulevard staan, horen bij Mansons sekte, en als de nietsvermoedende Cliff op een dag besluit een van de meiden mee te nemen, begint het grote nagelbijten. Tarantino voert de spanning op, als in een klassieke western, waarbij hij vernuftig gebruik maakt van Spahn Ranch, de oude westernsetting waar Manson en zijn aanhangers bivakkeren. Meesterlijk speelt hij daarbij met verwachtingen. Het komt tot een geweldsuitbarsting, maar heel anders dan gedacht.

In de film zet Tarantino de loop der dingen naar zijn hand, hij verdraait bewust de geschiedenis. Om de film niet te spoilen, kan er over het einde niets worden verklapt, maar het sprookje dat hij tevoorschijn tovert, beneemt je de adem en ontroert diep.

‘Jackie Brown’ was twintig jaar geleden al een gerijpte Tarantino. Hetzelfde zou je kunnen zeggen over ‘Once Upon a Time... in Hollywood’. Tarantino schaart zich aan de zijde van de harde werkers achter de schermen van Hollywood en keert zich fel tegen de uitvreters. Zijn film is een liefdesbrief aan het oude Hollywood, maar tegelijk een in memoriam. Waar ooit een veelvoud aan genres werd gevierd (westerns, musicals, komedies, karate- en oorlogsfilms) heersen nu louter superheldenfilms en remakes. Aan zet is een onvervalste romanticus die niet schroomt de vlammenwerper ter hand te nemen.

Lees ook:

Aan deze vijf dingen herken je een typische Tarantino-film

Critici beweren weleens dat regisseur Quentin Tarantino alleen anderen imiteert. Toch zijn er herkenbare constanten. Deze vijf dingen kom je in elke Tarantino-film tegen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden