null Beeld

BoekrecensieBriefjes voor Pelle

Om niet te huilen denkt Pelle aan feitjes

Marlies Slegers maakt een mooi portret van een jongen die opklimt uit de rouw om zijn overleden vader.

“Het leek soms net of er elke dag minder lucht in huis was”, zegt brugklasser Pelle (12) over de benauwde sfeer sinds de dood van zijn vader, een jaar geleden. Hij vraagt zich af wanneer rouwen eigenlijk ophoudt. Zijn moeders ogen hadden volgens papa de kleur van de Egeïsche zee, maar “in het afgelopen jaar had mama de Egeïsche Zee leeg gehuild”.

Maar dan geeft zij Pelle een schoenendoos met briefjes van zijn vader. Elke week mag hij er eentje openmaken en doen wat er op staat.

De liefde tussen vaders en zonen

Marlies Slegers heeft naam gemaakt met vlotte series als I love Liv en Hockeyteam de Sterren en hippe tienerboeken over onderwerpen als sexting en bingedrinken. In het verrassende Briefjes voor Pelle tapt ze met succes uit een heel ander vaatje: het is een even ontroerend als innemend portret van een jongen die opklimt uit de rouw (en ondertussen ook gewoon puber is) en een verhaal over de liefde tussen vaders en zonen.

Hoogbegaafde Pelle heeft een uitzonderlijk goed geheugen voor encyclopedische feitjes. Sinds zijn vaders overlijden is dat talent een overlevingsstrategie geworden. Telkens als het verdriet hem dreigt te overspoelen, denkt hij aan feitjes waar hij niet om hoeft te huilen, zoals “dat de twatwa een zangvogel uit Suriname is die hier dikbekzaadkraker heet”. Die wonderlijke onderdrukking van zijn tranen maakt ze juist sterk voelbaar, zonder dat het sentimenteel wordt en het kleurt bovendien Pelles karakter.

Kleur op moeders wangen

De inhoud van papa’s briefjes varieert: van een link naar een filmpje waarop hij Pelle leert scheren (slik) tot de opdracht om zijn moeder mee uit eten te nemen. Op die manier helpt hij Pelle en zijn moeder postuum om het leven weer op te pakken en nieuwe mensen te ontmoeten. De opdracht om hun gezamenlijke boomhutproject af te maken, brengt Jack in hun leven, die om meerdere redenen weer kleur op moeders wangen brengt.

Slegers schrijft soms wat te gedetailleerd, maar wel steeds onderhoudend, authentiek en beeldrijk. Pelles vader had toen hij ziek was ‘wangen als lege boterhamzakjes’, moeder verwoordt haar wankele gemoedstoestand zo: “Ik voel me een beetje als een zeepbel en ik wil niet weer uit elkaar spatten”.

De dramatische wending aan het eind had achterwege kunnen blijven, maar doet gelukkig weinig af aan de troostrijke boodschap van dit mooie boek: verdriet verdwijnt niet, maar je groeit eromheen.

null Beeld

Marlies Slegers
Briefjes voor Pelle
Ill. Linde Faas
Luitingh-Sijthoff; 231 blz. € 15,99 
Vanaf 10 jaar 

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden