null Beeld
Beeld

Pekelder kijkt tv

Oh, oh, oh, wat maken Harm Edens en Joris Linssen er in ‘Wandelhart’ een droeve tocht van

Wandelhart heet het KRO-NCRV-programma, maar ze hadden het beter Wandelramp kunnen noemen. Mijn hemel, wat een zee van verdriet stroomde afgelopen week onze huiskamers binnen. Je verwacht een zomers toertje door het mooie Gelderland, maar nee. Wat Harm Edens en Joris Linssen ons voorschotelden was één litanie van kwalen, verdriet, traumaverwerking en zwaarlijvigheid.

Het begon al meteen in deel één. Linssen ontmoette Ronald, die tijdens een missie in Afghanistan zijn beide benen verloor en nu in een rolstoel zit. Een verhaal dat je als kijker niet onberoerd laat, zeker, en het mag best op tv, maar waarom zat élke aflevering vol gepieker? In deel twee troffen we wandelvlogger Aziz, die ooit 145 kilo woog en dankzij het wandelen hoopt af te vallen naar 99 kilo. Je denkt: jongens, vertel eens iets over de geschiedenis van de streek, de schoonheid van het landschap of heerlijke Gelderse gerechten, maar helaas. We zaten alweer in deel drie waarin een man zijn jeugdtrauma’s uit Nieuw-Guinea probeerde weg te wandelen.

Deel vier, heel toepasselijk Pijn getiteld, ging voor een groot deel over Sabine, die na een druk en succesvol leven geheel opbrandde en tot niets meer in staat was. Ook hier was wandelen het medicijn. Waarom toch steeds maar weer die belerende, politieke boodschap: wandelen is gezond? Dat weten we toch al lang? Of zou Hugo de Jonge dit vijfluik sponsoren?

Eerlijk is eerlijk: er was één mooi gesprek

Voor een bezoek aan het kasteel in Doorwerth had Linssen het, naar eigen zeggen, te druk. Dat is het probleem met de hele serie: voor Gelderland zelf is geen tijd. Behalve in vluchtige en geforceerde praatjes over de geschrapte Vierdaagse. En oh ja, eerlijk is eerlijk: er was één mooi gesprek. In de Achterhoek vertelde zanger Hans Keuper over de ziel van de streek: “Als je hier een lekke band krijgt, word je binnen gevraagd voor een koffie”. Maar in café Heezen in Steenderen ging het vervolgens alweer over de hartkwaal van de uitbater in plaats van de zes generaties die dit horecabedrijf sinds 1836 drijvende houden. Op de cafévloer lag een grommend, dik hondje, en in een opwelling van nijd beval ik: spring op en bijt die cameralens aan gort!

Ik geef toe, het klinkt een beetje zuur, maar dat komt doordat ik vorig jaar op de VRT Dwars door de Middellandse Zee heb gezien (nu op de VPRO). Een prachtige reeks van de Vlaamse maker Arnout Hauben. Wat is zijn geheim? Allereerst wandelt hij samen met zijn vrienden Philippe Niclaes en Ruben Callens, wat tot een prettige, kameraadschappelijke, soms kwajongensachtige sfeer leidt. Edens en Linssen lopen ieder apart, en zijn daardoor geheel overgeleverd aan hun eigen hersenspinsels (“klotendistel”, riep Edens toen hij zijn voet stootte).

Daarnaast vertrouwt Hauben op toevallige ontmoetingen, met vaak wonderschoon resultaat, zoals de 81-jarige Mauro die alleen op een eiland woont. In Wandelhart zijn de meeste afspraken van tevoren gepland en ze lijken ook nog eens te moeten passen in het frame van een gezondheidsmissie. Bij Hauben draait het niet om boodschappen, alleen om mooie verhalen. Het poëtische, lieflijke Vlaams, zoals een lezeres mij schreef, doet de rest.

Edens en Linssen, kijk eerst eens goed naar Hauben en trek daarna je wandelschoenen aan.

Vijf keer per week schrijven Renate van der Bas, Maaike Bos en Willem Pekelder columns over televisie.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden