Review

Ode aan alle theatervormen

Het is grappig om te zien hoe de musical als filmgenre de laatste jaren weer in ere werd hersteld. Filmmakers als Woody Allen, Lars von Trier, Mike Leigh en onze eigen telefilmster Nicole van Kilsdonk zochten naar wegen om zang en dans opnieuw in het verhaal te integreren. In haar ontwapenende mini-musical 'Ochtendzwemmers' liet Nicole van Kilsdonk onuitspreekbare gevoelens en gedachten over aan Elvis, Abba, Neil Young, Doe Maar en talloze andere populaire liedjesschrijvers. Popmuzikanten bezongen het leven, als moderne troubadours. Behalve Lars von Triers 'Dancer in the dark', dat met Björk een popster tot actrice bombardeerde, bedienden Woody Allen ('Everyone says I love you') en Mike Leigh ('Topsy-Turvy') zich van acteurs met weinig uitgesproken zang- en danstalenten. Een kraaiende Goldie Hawn en een zing-zeggende Woody Allen zorgden in een nagespeelde scène uit Vincente Minnelli's joyeuze fifties-musical 'An American in Paris' voor de nodige verrukking.

Belinda van de Graaf

Ook de Australische regisseur Baz Luhrmann toog voor zijn musical 'Moulin Rouge' naar Parijs. In Cannes, waar 'Moulin Rouge' dit jaar zijn wereldpremière beleefde, werd Luhrmann prompt 'An Australian in Paris' gedoopt. Het aardige is wel dat Luhrmann het laat-negentiende- eeuwse artiestenwereldje rond de Parijse nachtclub Moulin Rouge in een Australische studio tot leven wekte. Luhrmann ging alleen naar Parijs om wat ideeën op de doen en liet in zijn schepping van een kitscherig, bordkartonnen Montmartre zijn verbeelding vervolgens de vrije loop. Luhrmann tovert een decadente, in absint gedrenkte wereld tevoorschijn, waarin een berooide schrijver (Ewan McGregor) zijn hart verpandt aan de stralende ster van de Moulin Rouge (Nicole Kidman). McGregor is een soort Orpheus die afdaalt in de onderwereld. Een jongen die terechtkomt in het volle leven en – hoe kan het anders – zijn onschuld verliest. Het is een simpel verhaaltje dat door tal van melodramatische clichés wordt voortgestuwd, maar dat wel degelijk ontroert. 'Moulin Rouge' is een ode aan het theater in al zijn verschijningsvormen, of het nu cancandanseressen, oude Hollywoodsterren of nieuwe popidolen betreft. Dat Luhrmann na 'Strictly ballroom' en 'William Shakespeares Romeo + Juliet' zijn zogeheten 'red curtain'- trilogie met 'Moulin Rouge' heeft voltooid, wordt zeer aannemelijk gemaakt. Na de dans in 'Strictly ballroom' en de taal in 'Romeo + Juliet' is het in 'Moulin Rouge' de zang en het experimentele gebruik van verschillende muzikale invloeden die het spektakel voortdrijven. Een beetje zoals in Tod Haynes' glamrock-geschiedenis 'Velvet Goldmine', waarin Ewan McGregor eerder zijn verbluffende muzikale talenten toonde. In Luhrmanns negentiende-eeuwse Montmartre krijgt Nirvana's moderne popklassieker 'Smells like teen spirit' een prachtige rol toebedeeld. De link met de absint van toen en de heroïne van nu wordt in 'Moulin Rouge' wonderwel over het voetlicht gebracht.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden