Ntjam Rosie zingt in het Bulu, een in Kameroen gesproken taal.

InterviewNtjam Rosie

Ntjam Rosie bouwde haar huis om tot studio en nam voor het eerst helemaal zelf een album op. ‘Ik vond het eng’

Ntjam Rosie zingt in het Bulu, een in Kameroen gesproken taal.Beeld Arie Kievit

Na dik tien jaar heeft de Rotterdamse zangeres Ntjam Rosie eindelijk gedaan waar ze zo lang tegenaan hikte: gewoon zelf een album maken. Thuis, akoestisch en helemaal op eigen kracht. Dat had best eerder gekund, vindt ze zelf.

Anton Slotboom

Eigenlijk, vertelt Ntjam Rosie (38), haar echte naam is Rosie Ernst-Boei, had ze op dit moment in Kameroen moeten zijn. Met een band, om muziek op te nemen. Dat ambitieuze en dure project zit al jaren in haar hoofd.

Haar wortels liggen in Sonkoe, Kameroen. Als negenjarige vertrok ze met haar moeder mee naar Nederland, waar ze in Maastricht terechtkwam bij de kersverse echtgenoot van haar moeder. Voor Ernst-Boei zijn haar wortels altijd belangrijk gebleven. In haar leven én haar muziek: veel van haar liedjes zingt ze in haar moedertaal Bulu. Maar ze had er nog nooit muziek opgenomen. Daarom bedacht ze het grote plan-Kameroen. Maar ja: corona.

‘Dit was voor mij ook echt nieuw’

Dus zit ze op een koude winterochtend halverwege december gewoon in een lege hotellobby in Kralingen, de Rotterdamse stadswijk waar ze woont. “Stel dat ik er nu wel zou kunnen opnemen”, zegt ze, “dan zou dat alleen maar rendabel zijn als ik er ook een tournee aan vast kan plakken.” Dat zit er niet in. Maar wat dan? Ntjam Rosie is een te harde werker. Stilzitten is er niet bij. “En er was een plan dat ik al jaren voor me uit schoof”, vertelt ze. “Iets zelf opnemen, gewoon thuis. Akoestisch, op de gitaar. Dat was voor mij ook echt nieuw.”

Thuis opnemen klinkt voor veel artiesten heel normaal. Maar de loopbaan van Ntjam Rosie stuurde haar tot nu toe een andere kant op. Nog voor ze met een 9,5 afstudeerde op het Rotterdamse conservatorium leek ze al een rijzende ster. Haar debuutalbum Atouba uit 2008, een jazzy popplaat met soulinvloeden waarop ze ook in het Frans zong, werd een succes.

“Ik kon direct samenwerken met de allerbesten. In de studio, op het podium... Met de beste gitaristen ook. Zelf speelde ik ook gitaar, maar daar was ik onwijs onzeker over. Als anderen zeiden dat ik een bepaald stukje heus ook zelf wel kon inspelen, betwistte ik dat. Want ik hoorde vervelende stemmetjes in mijn hoofd. Die zeiden: ‘Wie ben ik nou? Alsof al die mensen op jou zitten te wachten!’

“Terwijl: niemand heeft me ooit gezegd dat ik het niet kan. Ik had gewoon last van het Impostor Syndrome (bedriegerssyndroom, red.), besef ik nu. En daar heb ik mezelf lang mee in de weg gezeten. Want ik word juist zielsgelukkig van gitaar spelen! Mijn probleem is: ik denk veel te veel na. Ik analyseer te veel. Je brein is niet altijd je beste vriend.”

De moeilijke tweede fase brak aan

Het idee om thuis een studiootje in te richten, om akoestisch en zelf muziek te kunnen maken zonder bemoeienis, bleef daarom lange tijd slechts een idee. Altijd waren er wel andere dingen die om aandacht vroegen. “Ik vond het eng. Maar door de lockdown had ik opeens geen meer stok achter de deur.”

null Beeld Arie Kievit
Beeld Arie Kievit

Ook haar agenda was door de coronamaatregelen snel leeggelopen. Zelfs het theaterstuk waar ze in speelde, Dear Winnie, over Winnie Mandela, werd tijdelijk stopgezet. Dat hakte er in. “Ik had zo genoten van de shows die we speelden. Ik had voor die tijd nog nooit theater op deze manier gemaakt. Ik dacht: wat doe ik hier, op dit podium, tussen al deze acteurs? Maar het ging geweldig. We speelden in Nederland, in België... We zouden de hele wereld nog overgaan. Zelfs in Nieuw-Zeeland zouden we gaan spelen.” Er ging een streep door.

Ntjam Rosie deed een beroep op een subsidieregeling van het Investeringsfonds Muziek en kreeg al snel positief bericht. In Kralingen bouwde ze tijdens de lockdown in een kamer die voor die tijd vooral dienst deed als kledingkast met eigen handen een kleine studio. Een plek voor haarzelf.

“Maar toen brak de moeilijke fase twee aan. Ik had in de subsidieaanvraag een beetje gebluft. Ik schreef: ‘ik wil door, als artiest. Ik wil een nieuw album kunnen maken’. Elf nummers, thuis opgenomen. Niet om een hit te scoren, maar om verder te komen qua zelfvertrouwen. Ik kon dit! Maar hoe moest ik dit gaan doen? En mijn hoofd staat nooit stil. Dus ik zat daar, en ik bleef maar puzzelen.”

‘Waar ben ik bang voor geweest?’

De liedjes kwamen er toch. Kameroen komt erin dichterbij, ook omdat ze deels weer in het Bulu zingt. “Dat je ergens geografisch niet bent, wil niet zeggen dat je er niet bent.”

Het album Home Cooking is het resultaat. Dat staat sinds een week online. Ze doet zelf de PR, zegt ze. “Ik houd het dit keer heel dicht bij mezelf.” Dat is eng, maar tegelijkertijd een mooie ervaring, zegt ze. “Mijn mantra in het leven is groei.” Ze zal het even later bewijzen. Een uur geleden liep ze de hotellobby in Rotterdam al in met een gitaar op haar rug. Als de fotograaf zijn spullen begint uit te pakken haalt ze ‘m uit de tas. “Ik ga een liedje voor jullie spelen,” zegt ze. “Dat zou ik lang niet hebben gedaan. Ik vind het hartstikke spannend om dit in het openbaar te doen. Maar ach: wat kan er nou mis gaan?”

De uitvoering blijkt vlekkeloos. Ze laat de journalist en de fotograaf zelfs even meezingen. Met een schaterlach pakt ze haar gitaar weer in. “Ik zou het zo fijn vinden om met deze liedjes te kunnen optreden. Ze staan heel dichtbij me. Maar het plan om een album in Kameroen op te nemen blijft staan, hoor. Dat ga ik absoluut ook nog doen.”

Het bedriegerssyndroom is inmiddels grotendeels verdwenen. “Het blijft een gevecht, maar ik ga er steeds gezonder mee om. Het overheerst steeds minder. Ik heb dit nu gedaan, het album is out there. Ik overleef dit wel. Ik denk nu vooral: waar ben ik bang voor geweest?”

Het is allemaal deel van Gods plan, zegt ze dan. Het geloof werd de laatste jaren nog belangrijker voor haar. “In alles wat ik doe ben ik in conversatie met God. Ik heb het vertrouwen dat ik niet alleen ben. Het komt heus wel goed, ook met al die angsten en onzekerheden die ik heb. Ik hoef die niet zelf te dragen.”

Het album ‘Home Cooking’ is nu te beluisteren op de streaming platforms.

Lees ook:

Wat is een rapper zonder Rolex? ‘Ik kocht het om te laten zien dat ik het kon betalen’

Horloges zijn hét statussymbool in de hiphopscene.Met klokjes van soms meer dan een ton per stuk laten rappers zien dat ze het gemaakt hebben. ‘Roley Rose Gold voor al die tijden in m’n hemd.’

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden