Review

North Sea Jazz-artiesten op de draaitafel

Vorig jaar presenteerde de Amerikaanse jazzpianist Herbie Hancock op het North Sea Jazz Festival zijn vernieuwde funkformatie Headhunters, dit jaar brengt hij een hommage aan George Gershwin (1889-1937). Deze hommage werd op de plaat gezet als GERSHWIN'S WORLD (Verve 557 797-2). Hancocks landgenoot Bennie Wallace, tenorsaxofonist met een kamerbreed geluid, volgt hem daarin met het album SOMEONE TO WATCH OVER ME (Enja, ENJ-9356 2; distributie Choice). Voor beiden pleit dat ze zich niet, als zoveel anderen, op de honderdste geboortedag van Duke Ellington hebben gestort. Maar de verschillen zijn enorm.

Kees Polling

Brengt Wallace met zijn kwartet nogal gezapige interpretaties van Gershwin-klassiekers als 'The man I love' en 'It ain't necessarily so', Hancock gaat de diepte in met diverse bezettingen en tal van gastsolisten uit jazz, klassiek en pop. De hierboven genoemde nummers worden ook door Hancock gespeeld, het eerste met een octet met Afrikaanse percussie, het tweede met een kwartet en popzangeres Joni Mitchell. Hancocks album is breed opgezet. Door ook een deel uit Ravels 'Pianoconcert' en nummers van Ellington, James P. Johnson en W.C. Handy op te nemen, probeert de pianist een volledig beeld te geven van Gershwins wereld. Wallace speelt vrijdag in de Mondriaanzaal, Hancock zondag in de PWA Zaal.

Branford Marsalis' nieuwe kwartet-cd, REQUIEM (Columbia 069655-2), is opgedragen aan de november vorig jaar, kort na de opnamen, overleden pianist Kenny Kirkland. Het is een hoogtepunt in Marsalis' oeuvre. Bijgestaan door Kirkland, bassist Eric Revis en drummer Jeff 'Tain' Watts bereikt de saxofonist een verbluffende perfectie tussen improvisatie en compositie, tussen traditie en voorhoede, tussen lyriek en abstractie. Met Joey Calderazzo op piano speelt Marsalis' kwartet vrijdag in de Jan Steenzaal.

Bespeelt Marsalis op 'Requiem' afwisselend tenor- en sopraansax, David Sanborn en Kenny Garrett spelen altsax. Op Sanborns INSIDE (Elektra 7559-62346-2) heeft Marcus Miller een grote rol. Miller produceerde de cd, leverde de helft van de stukken en speelt bas en diverse andere instrumenten. Verder voert Sanborns scherpe alt de boventoon in moderne jazzfunk. Mooi is Aretha Franklins 'Daydreaming', gezongen door Cassandra Wilson; spannender zijn Millers ambient-achtige 'Trance' en diens gevoelige 'Naked Moon'.

Miller speelt ook basgitaar op enkele nummers van Garrett's cd SIMPLY SAID (Warner, 9362-47343-2), maar Garrett schreef alle nummers en produceerde de cd. De muziek swingt meer dan die van Sanborn. En is feller, met ritmische excursies. Maar beter? Ook Garrett heeft een scherpe sound. En daarvan moet je houden. Garretts lijnen zijn langer en minder versierd dan die van Sanborn. Maar mooier, knapper, veelzijdiger? Beiden spelen zondag, Sanborn in de Statenhal, Garrett in de Jan Steenzaal.

Een saxofonist van de oude stempel is Pee Wee Ellis. Samen met pianist Horace Parlan vulde hij de cd GENTLE MEN BLUE (Minor Music 801073; distributie Choice) met wat eigen nummers, standards en een enkele verrassing (Willie Nelsons 'Crazy' en de Janis Joplin-song 'Mercedes Benz'). Het is een vriendelijke plaat waarop met name Ellis breed uitpakt met een ontspannen sound. Voor vergelijkbaar effect moet de jonge Don Braden het op de cd FIRM ROOTS (Via Jazz 9920792) van het Joris Teepe Quartet vooral van zijn techniek hebben. Zonder Braden, maar met Chris Potter op saxen en klarinet speelt Teepe vrijdag in de Carel Willinkzaal (op dezelfde plek spelen zondag Ellis en Parlan). Misschien biedt dat kansen, want 'Firm Roots' brengt precies wat de titel zegt: rotsvast in de traditie verankerde jazz, goed gespeeld, maar zonder bite.

Brad Mehldau's ELEGIAC CYCLE (Warner 9362-47357-2) ontbeert die bite geenszins. Dit is Mehldau's eerste solo-cd en tevens zijn beste tot nog toe. Het bevat uitsluitend eigen werk waarop technisch kunnen, creatief vermogen en muzikaal inzicht hand in hand gaan. Een aanrader: zaterdag in de Carel Willinkzaal.

Bijzonder is ook Regina Carters RHYTHMS OF THE HEART (Verve 547 177-2). Het repertoire is weliswaar te saai voor woorden, haar vioolspel is dat niet. De jazz-voorhoede telt verschillende goede violisten, de jazz-achterhoede eigenlijk nauwelijks. Maar nu hebben ze dus Carter. Ze heeft een mooi jazzy geluid. Zaterdag speelt ze op het Dakterras.

Hoe herkenbaar Bill Frisells unieke gitaarspel ook is, zich herhalen doet hij niet. GOOD DOG, HAPPY MAN (Nonesuch, 7559-79536-2) laat hem opnieuw horen in een verzameling songs die nieuwe kanten van zijn muzikale persoonlijkheid tonen. De aanpak is ontspannen, en er zijn invloeden uit C & W en bluegrass.

Bassist Stanley Clarke, slagwerker Lenny White en toetseniste Rachel Z, drie heel grote namen die samen drie vijfde uitmaken van de groep Vertú. Een supergroep dus? Welnee. Op de gelijknamige debuut-cd (Sony 494859 2) produceert het kwintet achterhaalde, bombastische fusion, vol loze krachtpatserij, die snel verveelt.

Van de Nederlanders op het festival verschenen recentelijk twee interessante platen: UP CLOSE (Turtle Records 198119) van Tony Overwater en ZWART WIT (BVHaast CD9910-11) van Bik Bent Braam. Bassist Overwater speelt solo's en duos met tenorist Yuri Honing en basklarinettist Maarten Ornstein. Ze spelen eigen stukken van Overwater en bekende jazznummers als 'Somewhere over the rainbow', die verrassend frisse vertolkingen krijgen. Het resultaat is af en toe adembenemend, zo mooi. Overwater speelt vrijdag eerst in het Treya Quartet (Mondriaanzaal) en dan in het Yuri Honing Trio (Carel Willinkzaal).

Een juweeltje is ook de dubbel-cd met het laatste concertprogramma van Bik Bent Braam. 'Zwart Wit', de naam zegt het al, zit vol contrasten. Maar ook vol verwijzingen naar hoogtepunten uit de muziekgeschiedenis. Die worden niet nagekauwd, maar krijgen eigenzinnige interpretaties. Daardoor waant de luisteraar zich nu eens in het verre verleden dan weer met beide benen in het heden. Als Duke Ellington nog geleefd zou hebben, zou hij met zijn orkest vast dit soort muziek hebben gemaakt. Dat zegt wat over Michiel Braams Bik Bent Braam, die zaterdag in de Mariszaal speelt.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden