Review

Nog lang geen dinosaurus

De fascinatie voor New Order is in de twintig jaar dat de band bestaat slechts zelden afgenomen. Wellicht heeft het te maken met de mythische status van Joy Division, waarvan New Order een voortzetting is, nadat zanger Ian Curtis zich in mei 1980 had opgehangen. Het kan ook zijn dat hun synthipop uit de jaren tachtig de blauwdrukken bevat van de house en techno zoals die aan het einde van dat decennium in Amerika kwamen opzetten.

Van New Order wist je nooit of ze nu rock, pop of dance avant la lettre speelden. Dat ongrijpbare karakter van de muziek, met zijn grijpklauwen diep verankerd in zoveel stijlen, maar tegelijkertijd klinkend alsof de band nooit naar andere muziek heeft geluisterd en zich dus ook nooit beperkt voelde door de ongeschreven wetten ervan, heeft hele volksstammen jarenlang tot de verbeelding gesproken. Wellicht ook heeft het te maken met het feit dat zanger-gitarist Bernard Sumner, bassist Peter Hook, drummer Stephen Morris en toetseniste Gillian Gilbert platen maken die omgekeerd evenredig zijn aan hun gemoedstoestand. Hun baanbrekende albums uit de jaren tachtig klonken kil, monotoon en naargeestig, terwijl hun successen in dat decennium ongekend waren. Zo staat de New Order-hit 'Blue Monday' (1983) te boek als de bestverkochte 12-inch single aller tijden. En nu, aan het begin van een nieuwe eeuw, nadat de leden van New Order in de jaren negentig meer leed te verduren kregen dan goed is voor een mens, komen ze met 'Get Ready'. Een cd die afwisselender en warmer klinkt dan al het voorgaande werk en bovendien barst van de levensenergie. Ook al heeft de band acht jaar stilgelegen en ging hun platenlabel Factory failliet, ondanks alle onderlinge ruzies, het bankroet van hun Manchesterse club Hacienda en de dood van hun manager van het eerste uur, Rob Gretton. Tezamen met de zo typerende drumritmes van Stephen Morris, het vloeiende basspel van Peter Hook en Bernard Sumners wankele stem zorgden die ervaringen voor New Orders toegankelijkste plaat tot nu toe. 'Get Ready' is bedoeld voor de massa, met de stadionrock-refreinen van 'Turn My Way' en 'Rock The Shack' om dat te onderstrepen. Tegelijkertijd staan er ook verbazingwekkend goede dancetracks op, zoals de huidige single 'Crystal', 'Close Range' en de dromerige ballad 'Someone Like You', een van de vele prijsnummers. Helaas is wat de teksten betreft de scherpte eraf. Die zijn wel erg onpersoonlijk en gericht op 'grote gevoelens'. Sumner heeft zich verloren in algemeenheden, wat zijn schrijfsels diffuus en soms tenenkrommend maakt ('I don't want to be / like other people are / don't want to own a key / don't want to wash my car'). Dat maakt hij dan weer goed door zijn elektrische gitaar meer dan op de voorgaande New Order-albums uit de bocht te laten gieren. New Order kreeg hulp van Billy Corgan (voorheen Smashing Pumpkins) en Primal Screams Bobby Gillespie, maar had die twee eigenlijk niet nodig om aan te tonen dat New Order nog lang geen dinosaurus uit een duister verleden is.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden