Review

Nieuwe media populair op Gaudeamus Muziekweek

Gaudeamus Muziekweek, Muziekgebouw aan ’t IJ. Di 4/9: DoelenEnsemble olv Maarten van Veen en Nederlands Vocaal Laboratorium olv Romain Bischoff. Wo 5/9 Asko Ensemble olv Etienne Siebens. Gaudeamus Muziekweek, t/m zo 9/9. (www.gaudeamus.nl)

Ook de zo kleinschalige hedendaagse klassieke muziek ontkomt niet aan de fusiedrang. Instellingen zoals het Fonds voor de Scheppende Toonstellingen (dat componisten ondersteunt), Donemus (documentatiecentrum voor Nederlandse muziek) en Gaudeamus (centrum voor nieuwe muziek) gaan op in grotere instituten. Dat wilde de vorige staatssecretaris van cultuur. En aldus geschiedt op 1 januari 2008.

Het Fonds en Donemus vieren in oktober samen hun laatste zelfstandige jubileum met concerten, voordat ze het huwelijk ingaan. Zo zal Donemus onder andere worden gekoppeld aan Gaudeamus. Maar de Gaudeamus Muziekweek blijft bestaan, zo verzekert het programmaboekje.

Dit was trouwens de eerste editie van het festival waar je heen kon gaan voor sex. Ik bedoel het stuk met de gelijknamige titel (Latijn voor ’zes’) van de Nederlandse componist Dante Oei: een iriserend verstild miniatuur voor solo-alt en vier andere stemmen. Mooi gezongen door het Nederlands Vocaal Laboratorium. En een prachtig contrast met het virtuoos kwetterende ’Rondo’ van eminence Georges Aperghis; en het wild rockende, grommende ’The Jugular Shuffle’ van Florian Magnus Maier.

In ’Around a sea’ van Esaias Fogelvik hoorde je prachtige elektronische geluiden en een goed gevoel voor drama in een hecht betoog. Misschien dat de zangersnoten wat minder hemelbestormend waren dan de elektronica. Vermelden waard is ’Flux II’ van Jean-Philippe Calvin. Een uitstekend gespeeld Berio-achtig trompetwerk met veel dempertjes, kleuren en theatrale gestes.

Wat dit jaar opviel is dat veel jonge componisten zich aangetrokken voelen tot andere media zoals film en elektronica, gecombineerd met wisselend succes. Ook klank- en ruisstukken zijn populair (bij voorkeur afgesloten met een laatste pufje lucht door een houtblazer), naast de meer anekdotische werken.

Zo schreef Christopher Trapani een werk voor elektrisch gitaar en ensemble als een hedendaagse Mahler-symfonie: een buitelend betoog met liedjes en sferen die elkaar steeds in de rede vielen. Argentijn Gabriel Paiuk, winnaar van vorig jaar, zocht het in zijn ’Dislabia o tierra’ in het tikken ruisen, reutelen, schrapen en schuiven in zachte contouren. Scherper getekend was het boeiende ’Fragmentos del Vértigo’ van de Spanjaard Abel Paùl.

Adembenemend was ’Mnemonist S’ van Yannis Kyriakides, virtuoos gespeeld door het Asko Ensemble onder Etienne Siebens. Op een filmdoek ratelden woorden op gekleurde achtergronden à la ’Sign o’ the Times’ van Prince. Ook het tempo en het gebaar was dat van een popnummer. Maar laten we het kleinschalige niet vergeten: de schimmerend-tinkelende eerste twee delen uit ’Triptych’ van Jane Stanley voor twee slagwerkers waren beeldschoon en fijnzinnig abstract. Mijn favoriet in de juryselectie.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden