Nieuwe beurs in Maastricht moet meer aan de weg timmeren

Het leek een goed idee, om in de slagschaduw van de Tefaf (de grote kunst- en antiekbeurs in de Mecc) een beurs voor hedendaagse kunst te organiseren. Maar op de eerste Maastricht Art Fair blijven de bezoekers weg. Ondanks de aanwezigheid van veertien kwalitatief goede galeries uit Nederland (voornamelijk de Amsterdamse en Rotterdamse avant-garde) en elf uit het buitenland. Een heel leuk initiatief dreigt zo een vroege dood te sterven.

In beurzenland is steeds gedonder. De kern van het probleem is het verschil in karakter tussen de zogeheten voorhoede-galeries en de meer traditionele galeries. Al ruim tien jaar fungeert de KunstRai als dé nationale kunstbeurs, maar omdat de inschrijving min of meer open is, voelen de avantgarde-galeries zich binnen deze formule niet thuis. Al jaren proberen ze los te breken uit de KunstRai, na eerst te hebben gepoogd de beurs van binnenuit te veranderen. Dit resulteerde een jaar of vier geleden in de oprichting van de Art Amsterdam. Deze beurs van de zelfverklaarde voorhoede werd eerst los van de KunstRai georganiseerd, maar keerde twee jaar geleden weer in de moederschoot terug.

Nu is er een nieuw initiatief van feitelijk dezelfde groep: de Maastricht Art Fair. Het grote verschil: nu lukt het wel om gelijkgestemde galeries in het buitenland naar Nederland te lokken. Dit resulteerde in een kleinschalige, maar heel frisse en leuke beurs van zo'n 25 stands. Onder de deelnemers zitten Torch (vervreemdende landschappen van Stepanek & Maslin), Onrust (schilderwerk van onder anderen Robert Zandvliet en Fons Haagmans), Paul Andriesse (grote ijle aquarellen van Britta Huttenlocher), Fons Welters (absurdistisch realisme van Gé-Karel van der Sterren), het Franse Art Concept (surrealistische schilderingen op glas van D. Schlier) en het Belgische Damasquine (met gemanipuleerd fotowerk van Daniele Buetti, waarin schoonheid wordt aangevreten).

De standaard is hoog, het aanbod weerspiegelt actuele trends. Althans, vooral op het terrein van de schilderkunst en fotografie. Wat ontbreekt zijn de nieuwe media als video (er staat een verdwaald tv-tje), internet, computerkunst en cd-rom. Zo is de Maastricht Art Fair dus toch niet helemaal eigentijds en zelfs een beetje traditioneel. Zeker in de opzet. Het is een beurs als alle anderen, alleen spreekt de inhoud meer tot de verbeelding van de meer vooruitstrevende geest.

De Maastricht Art Fair lijdt onder een te korte voorbereidingstijd. De beurs kon daardoor te weinig aan naamsbekendheid doen, waardoor een potentieel interessant publiek op dit moment niet wordt bereikt. Er is geen connectie met de Tefaf (de organisatie daarvan heeft ook totaal geen interesse), waardoor het koopkrachtige publiek de weg naar de Helmstraat naast het Vrijthof niet weet te vinden. Maar ook het Limburgse publiek dat wel afreist naar musea als de Stadsgalerij in Heerlen, Het Domein in Sittard en het Bonnenfantenmuseum in Maastricht (die allen de laatste jaren een interessant eigentijds programma draaien) blijft weg. Om nog maar te zwijgen van de Brabanders. Of de studenten van de Kunstacademie in Maastricht en de Duitsers en Belgen in de Euregio.

In het zuiden van Limburg is de aandacht voor hedendaagse kunst op een steeds hoger plan komen te staan. Een goede beurs in die buurt is dus alleszins mogelijk, met Duitse en Belgische verzamelaars direct om de hoek. De eerste editie van de Maf toont ook aan dat de beurs zeker potentie heeft, vooral als de jongste ontwikkelingen een plek krijgen. Het is te hopen dat de organisatie een tweede adem weet te vinden (vooral financieel) om volgend jaar met een tweede editie publicitair beter voor de dag te komen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden