'Niet na te vertellen, maar wel fantastisch'

Tweeduizend mensen staan vrijdagavond op een golvende duinweg te wachten op het ondergaan van de zon. Als de zon is verdwenen begint de openingsvoorstelling 'Kronos Cortège' van de Franse Compagnie Serge Noyelle en Générik Vapeur. Achter het hek worden de installaties in werking gezet, vlammenwerpers ontstoken, acteurs gestuurd.

Tussen de Terschellingse duinpannen, met de zee op honderd meter, is een wereld gecreëerd waar boven strandstoelen een zwarte paraplu is bevestigd. De wereld in 'Krones Cortège' (parade van tijd) is een onheilspellende. Er wordt gerend maar zonder zich te verplaatsen en geschreeuwd zonder te worden gehoord. De afgelopen decennia hebben ons, in de visie van de makers, doen vergeten wat idealen zijn. De mens laat zich enkel nog leiden door lust naar geld en macht. De vier dikke dansmariekes die in fluwelen jurken het publiek vermaken worden dan ook weggeblazen door de tonen uit een saxofoon, als uitwassen van de moderne wereld.

Met deze openluchtvoorstelling is de toon voor het tien dagen durende Oerol, dat tijdens het openingsweekend massale belangstelling genoot, gezet. ,,Ik vond het prachtig, maar het bleef zoeken naar een verhaal,'' zegt een toeschouwer achteraf. ,,Maar er viel zoveel te zien, dat ik toch echt heb genoten.'' Visueel schort er inderdaad niets aan dit spektakelstuk waarbij doorgezaagde Fiatjes 500 als 20ste eeuwse strijdwagens door het publiek razen, maar de boodschap wordt bedolven onder alle indrukken.

Intiemer, kleinschaliger is het schuurtjestheater, waarbij de makers met minieme middelen met het festivalthema 'Als het tij keert' aan de slag gingen. Theatermaakster en actrice Kris Niklison kwam naar Oerol met een bank, twee touwen en twee trapezes. In een uur tijd vertelt zij met de Braziliaanse Monica Alla het verhaal over de liefde. Er wordt gesproken en veelzeggend gezwegen en tussendoor vluchten de geliefden in de touwen of in de trapeze. Na het huwelijk concludeert Niklison dat alles om ons heen verandert behalve het dilemma in de liefde: de keuze tussen hoofd en hart.

Oerol biedt veel (theater: binnen of buiten, groots of minimaal, humor of drama; muziek; beeldende kunst), maar de grote populariteit -extra veerdiensten brachten de wachtenden in Harlingen vrijdagnacht nog over- heeft echter Oerol ook tot een festival van wachten en teleurstelling gemaakt. Elke dag is het dringen voor kaartjes die nog niet uitverkocht zijn.

Bij het festivalterrein op Westerkeyn bevindt zich het centrale verkooppunt. De tent is nog dicht, maar wachtenden genoeg. Een man voert een lange kronkelende rij van banken en stoelen met wachtenden aan. ,,Ik zit hier vanaf half vier vannacht, maar mijn geduld wordt beloond.'' Als om 10.00 uur de verkoop start, is na enige tijd beweging te merken. De wachtenden klimmen routineus over de banken naar voren toe. Het lijkt of een duizendpoot begint met kruipen. Segment voor segment zet de beweging zich naar achter voort. Pas in de loop van het festival wordt het rustiger. Op zondagmiddag is van een rij geen sprake meer.

Maar hier hoeft zelfs tijdens het EK voetbal niet te worden gezocht naar rellen. Het mooie weer en de omgeving nodigen niet uit tot ongeduld. Een houding die ook is terug te vinden in de voorstellingen. In 'Kippedrift' van Tuig wordt over de vervreemding van de moderne mens met de natuur verteld. We leven te snel, te oppervlakkig en bij het Silotheater wordt het publiek zelfs lijfelijk tot kalmte gemaand. 'PLANETarium SILO' brengt de bezoeker in een droomtoestand. Gedurende de vertelling beweegt de plank waartegen de toeschouwer het geheel volgt in horizontale richting. ,,Hoe verzin je dit,'' zegt een meisje na de voorstelling. Het verhaal kon ze er niet uit opmaken, maar 'lekker gek' vond ze het wel.

Het blijft het gebrek van veel beginnende theatermakers op Oerol. Het ontbreekt niet aan visueel genot of enthousiasme, maar de verhaallijn moet het doorgaans ontgelden. Het is niet dat het verhaal ontbreekt, maar aan goede uitwerking er blijft vaak achter bij de muziek en het decor.

Maar of het gemist wordt? Na het zien van 'Kippedrift' van Tuig zegt een bezoekster: ,,Het was niet na te vertellen, zo veel gebeurde er. Fantastisch.'' Bezoekers van Oerol zijn blij met wat ze te zien krijgen, ook al zegt het ze weinig.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden