Review

Niet bang voor zonweer

Arno Bohlmeijer: 'Musje het meisje van de zon', ill. Margriet Heymans, Van Goor, 84 p, ¿ 24,90, v.a. 8 jr; Paul de Moor: 'Hemelhoog op de regenboog', ill. Han Janken, Leopold, 43 p, ¿ 22,50, v.a. 5 jr.

LIEKE VAN DUIN

Bohlmeijer schrijft vanuit Musje, en soms even vanuit de zon, die haar behoedzaam volgt en uit haar tent wil lokken; eerst krijgt deze letterlijk weinig vat op Musje, maar geleidelijk meer, vooral als ze brieven aan haar moeder gaat schrijven en die zelf op de brievenbus doet, met alleen haar hoed op tegen de zon. Ook haar vriendje Fikkie verpersoonlijkt een stukje zon: een ontwapenend jochie, lief en stoer tegelijk, en ook hij krijgt haar uit haar schulp, zodat ze zelfs grappige scheldwoorden leert. Eindelijk komt mama terug. Ze neemt een plantje mee. Het ziet er niet bijzonder uit, maar het heet 'Zonnekind'.

Vorig jaar viel Bohlmeijer op met het prachtige 'Ik moet je iets heel jammers vertellen', waarin hij vanuit de optiek van zijn negenjarige dochter Rozemarijn schreef over het auto-ongeluk dat hem en zijn gezin overkwam. Zijn vrouw stierf na twaalf dagen, zijn zesjarig dochtertje Phebe zweefde dagenlang op het randje van de dood. Bohlmeijer beschreef dit zonder wroeging of sentimentaliteit; sober en spiritueel, met een milde, lichte toon.

'Musje het meisje van de zon' is opgedragen aan Phebe en ligt in het verlengde van 'Ik moet je iets heel jammers vertellen'. Het missen van mama staat centraal, én de pogingen om daarmee te leren leven. Ook dit verhaal is nuchter geschreven. Musjes vader is sterk bij zijn dochter betrokken. Maar hij identificeert zich niet met de kinderwereld. Hij blijft zichzelf: vaak moe, afwezig. Als hij verstoppertje speelt met Musje vergeet hij haar te zoeken, zodat ze tijdenlang opgevouwen in het keukenkastje zit en zo stijf wordt dat ze er niet meer uit kan komen. Ook hier tilt een vleugje spiritualiteit het verhaal op van de koude grond. Net niet te veel, zoals alles in dit boek in balans is, tot en met de introverte, gestileerde prenten van Margriet Heymans. Bohlmeijer schrijft vanuit puur innerlijke beleving, maar bereikt door zijn zorgvuldig gekozen woorden en symbolen een sterke expressie. Een prachtig verhaal, om stil van te worden.

Ook 'Hemelhoog op de regenboog', het debuut van Paul de Moor en Han Janken is een recent kinderboek over het missen van een geliefd iemand, en ook daarin fungeert de regenboog als brug. Het is een uitzonderlijk boekje, zowel wat tekst als wat illustraties betreft. Het gaat over het jongetje Kaar, die voortdurend valt: uit bed, uit bad, van zijn fiets, overal. Want 'Kaar staart aldoor omhoog./ De wereld zit hem dwars'. Zijn opa, zijn beste vriend, is pas gestorven. Samen met hem keek hij altijd naar de sterren, door een telescoop. Nu zoekt hij zijn opa, daar hoog aan de hemel. 'Opa woont op de regenboog' concludeert hij ten slotte.

Het filosofisch getinte verhaal heeft iets van een prozagedicht, dat alleen als het te pas komt even rijmt. Het balanceert op het randje van het gekunstelde, gaat daar soms overheen, maar fascineert door de vindingrijkheid waarmee Kaar contact zoekt met zijn opa. In de pittige prenten van Han Janken herken je invloeden van Ted van Lieshout, Wim Hofman en Anna Höglund, maar wel eigenzinnig verwerkt. Een veelbelovend debuut.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden