Review

Niemand krijgt te zien hoe Tosca uiteindelijk springt

,,Als ik ook maar één procent minder van de muziek zou houden, dan hield ik er mee op.'' Een krasse uitspraak van sopraan Nelly Miricioiù in de eerste aflevering van de achtdelige serie 'Opera aan de Amstel' van Teleac/NOT.

Daarin wordt steeds één hoofdpersoon uit één operaproductie gevolgd tijdens repetities en uitvoering, en vinden er gesprekken plaats over het vak in al zijn facetten; en dus ook over twijfels, angsten en opofferingen van zangers gelijk Miricioiù. De serie is gemaakt in nauwe samenwerking met De Nederlandse Opera en behandelt achtereenvolgens in steeds 25 minuten de DNO-producties van 'Tosca' (met Miricioiù), 'Writing to Vermeer' (met Louis Andriessen, Peter Greenaway en Saskia Boddeke), 'L'Italiana in Algeri' (met Dario Fo), 'Katja Kabanová' (met regisseur Willy Decker), 'Aida' (met koordirigent Winfried Maczewski), 'Capriccio' (met dramaturg Klaus Bertisch), 'Die Meistersinger von Nurnberg' (met Hartmut Haenchen) en 'Reves d'un Marco Polo' (met Pierre Audi).

De samenstelling van 'Opera aan de Amstel' is in handen van Henk Suèr, die ook de interviews voor zijn rekening neemt. Jop Pannekoek is de regisseur. De opzet van de serie met steeds één hoofdpersoon per productie lijkt een goede, maar in de eerste twee afleveringen komt een en ander niet goed uit de verf. Als het de bedoeling is om een goed beeld van 'Tosca' te krijgen aan de hand van Miricioiù dan is men daarin niet echt geslaagd: het gaat meer over de zangeres dan over de opera. De tweede aflevering over Andriessens opera 'Writing to Vermeer' telt zelfs drie hoofdpersonen.

Tijdens een kort animatiefilmpje wordt de inhoud van de te behandelen opera uit de doeken gedaan. Wat 'Tosca' betreft komt die tamelijk ridicuul over. Zo'n verhaal is niet in een minuutje uit te leggen en bovendien wordt er tijdens de uitzending verder niets mee gedaan; het heeft geen zin om te vertellen dat Tosca aan het eind van de Engelenburcht afspringt om het dan later niet te laten zien en de kijker het idee te geven dat de opera eindigt met het kleine liefdesduet uit de derde akte. Onvergeeflijk is dat de politiechef meerdere malen Scarpio in plaats van Scarpia wordt genoemd-knullig!

Erg vrijblijvend is ook het gesprekje met dirigent Gustav Kuhn, die voor de draaiende camera zijn gratuite lof uitspreekt over Miricioiù, terwijl de samenwerking tussen beiden op zijn zachtst gezegd nogal stroef verliep, zoals destijds in deze krant te lezen was. Maar ondanks kleffe uitspraken van Suèr als: ,,Sterallures wijst ze af; Nelly Miricioiù heeft van nature al de uitstraling van een diva'', krijgt de kijker toch een aardig beeld van de in Nederland zo populaire zangeres. En passant zet Miricioiù wat mythes recht als zou een goede sopraan ook moddervet moeten zijn, heeft ze interessante dingen te zeggen over vocale kwetsbaarheid en haalt ze pijnlijke herinneringen op aan de Roemeense dictatuur. Hilarisch is het slot als Nel in een Jordanees café op tafel springt en samen met de amateurs het drinklied uit 'La traviata' zingt, met 'Tosca' heeft het dan al niks meer van doen. Maar laten we niet te hard oordelen; het is in cultuur-arm televisieland al heel wat dat Teleac de serie heeft gemaakt.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden