interview

Nick & Simon zouden willen dat recensenten ook eens aan hen denken

Nick en Simon Beeld Patrick Post

De Volendamse zangers Nick & Simon staan op 20 en 21 april voor het eerst in de Ziggo Dome. Beide concerten zijn stijf uitverkocht. Vanzelfsprekend? Daar denkt Nederlands populairste muziekduo anders over.

Rosanne’ schalt al tien jaar door iedere feestkroeg. ‘Kijk omhoog’ en ‘Pak maar m’n hand’ zijn vaste gasten in de Top 2000. Wekelijks verschijnen Simon Keizer (34) en Nick Schilder (35) in de muzikale spelshow ‘De Mannen van Taal’, het zoveelste televisieprogramma waarin ze een hoofdrol vertolken. Je zou denken dat het duo zich geen moment zorgen heeft gemaakt over de verkoop van de 32.000 kaartjes voor de Ziggo-shows. Integendeel. 

Nick noemt het ‘een beetje frustrerend’ dat iedereen er zomaar van uitgaat dat ze de tent uit zullen verkopen. Hij herinnert zich hun tienjarig jubileum, drie jaar geleden. Vier keer Ahoy. “Best bijzonder, toch? De media besteedden er vrijwel geen aandacht aan. Jullie stonden er vorig jaar ook, hoorden we. Waarom is dit nieuws? Bij een award of een gouden plaat gaat het precies zo. Dan wordt gevraagd of het ons nog iets doet. Natuurlijk doet het ons wat. Hier zijn we elke dag voor aan het knokken. Ergens is het een compliment dat het niemand verbaast. Het betekent dat we een gevestigde naam zijn.”

Daarover bestaat geen twijfel. Nederland maakte in 2006 voor het eerst kennis met Nick en Simon toen ze veelvuldig opdoken in de reallifesoap van mede-Volendammer en gezamenlijke vriend Jan Smit. Kort daarop braken ze muzikaal door met het liefdesverdrietliedje ‘Steeds weer’ en vooral ‘De soldaat’, waarmee ze de Nederlandse militairen in Uruzgan en hun families een hart onder de riem wilden steken.

Hun toegankelijke Nederlandstalige popliedjes met een heldere en vaak hoopvolle boodschap doen door de samenzang aan Acda & De Munnik denken, al zijn de teksten van Nick & Simon directer en minder dubbelzinnig. Neem de laatste single ‘Hier en nu’, een Simon & Garfunkel-achtige ballade die in het refrein plotseling tot vrolijk volksliedje transformeert. ‘Het gaat enkel en alleen nog over het hier en nu, ja dit moment / Dus pak het beet en houd het stevig vast / En neem het met je mee voor als je het later even nodig hebt / Bewaar het in het diepste van je hart’.

Nick en Simon op de dijk in Volendam Beeld Patrick Post

Hun levens staan deze weken volledig in het teken van de shows, vertellen Nick en Simon in de vergaderruimte van Volendam Music B.V. Er zijn zoveel aandachtspunten, zoveel dingen die nog afgestemd moeten worden. Het wordt ongetwijfeld een enorme kick, zaterdag en zondag, maar ze moeten hun best doen om ook van de aanloopperiode te genieten. Simon hangt onderuitgezakt in zijn stoel. Nick zit kaarsrecht, zijn handen liggen op tafel. Ze hebben twee repetitiedagen achter de rug. Liedjes die ze al dertien jaar spelen krijgen een nieuw intro of een onverwachte break. Ze willen hun vaste bezoekers graag verrassen. Maar hun hits kunnen ze eigenlijk niet overslaan.

Simon: “Dat zou ik zelf ook jammer vinden als ik naar een concert ga. Het zijn vaak de hits waardoor je voor het eerst met een artiest in aanraking komt. Toch kan het wel: tijdens de tournee rond ons album ‘Aangenaam’ hebben we ‘Rosanne’ een jaartje vrijgegeven. Daar kregen we slechts één teleurgestelde reactie op. Als we ook ‘Pak maar m’n hand’ en ‘Kijk omhoog’ hadden overgeslagen, hadden we denk ik wel wat mailtjes gekregen.”

Over hits gesproken: onlangs hebben jullie een record gebroken. Dertien keer op rij behaalden jullie de Tipparade zonder in de Top 40 te belanden.

Nick: “Een twijfelachtige eer. Ik weet niet precies hoe ik dat moet plaatsen. Kennelijk zijn we relevant genoeg voor de Tipparade. Als je naar streaming kijkt is hiphop veel populairder dan Nederlandstalige pop. Sinds die cijfers meetellen is het voor ons ontzettend moeilijk om in de Top 40 te komen.”

Op ‘Zing’ werken jullie samen met Jayh en Jack $hirak, twee grote namen uit de Nederlandse hiphop. Smaakte die cross-over naar meer?

Simon: “Tijdens het schrijven voelden we dat de gitaarmelodie een fijne hiphop-vibe had. Daardoor was dit een natuurlijke samenwerking. Als een liedje erom vraagt, gaan we het zeker niet uit de weg. Je moet er alleen niet bewust naar op gaat zoek gaan; dan sla je de plank waarschijnlijk mis.”

Jullie albums ontvangen vrijwel geen recensies. Alsof jullie buiten de muziekkritiek vallen.

Simon: “Ik weet niet hoe dat komt. Je bent al snel anderhalf jaar met een plaat bezig. Dan ben je benieuwd wat men ervan vindt.” Nick: “Jochem Myjer zegt dat hij zich komiek noemt in plaats van cabaretier, omdat dat minder verwachtingen met zich meebrengt. Zo kan hij doen wat hij wil. Voor ons geldt dat ook. We kunnen iets pretentieus opnemen, maar ook een niemendalletje zonder daar verantwoording voor af te hoeven leggen. Toch zou ik het waarderen als recensenten wat breder durfden te kijken. Het voelt alsof ze over ons al een standpunt hebben ingenomen.”

Het Youtube-programma ‘De snijtafel’ nam een liedje van jullie onder het mes. Ze ontleden het zin voor zin en laten er geen spaan van heel. Brengt dat soort kritiek de muziek vooruit?

Nick: “Zij kijken alleen naar de tekst, niet naar het liedje als geheel. Dat is niet helemaal eerlijk, maar ik vond het erg grappig. Kritiek kan zeker nuttig zijn. Onze teksten zijn in de loop der jaren beter geworden.”

Nick, je hebt eens gezegd dat wonen in Volendam beklemmend kan zijn. Nu groeien je drie kinderen hier op. 

Nick: “Als je een keer iets verkeerd hebt gedaan kan dat je een leven lang achtervolgen.” Simon: “Vorige week ontmoette ik een meisje van eind twintig. Zeg dat ze Anneke heette. Ze werd door iedereen Anneke Coma genoemd. Bleek dat ze op haar dertiende een fles wodka had laten zakken, wat ze bijna met haar leven moest bekopen. Sindsdien heeft ze die bijnaam. Dat zou in Amsterdam niet gebeuren.”

Nick: “Wat hier ook niet goed zit, is dat jongeren hier moeite hebben om uit de kast te komen. Dat is aan het veranderen, maar het gaat traag. Qua homo-emancipatie liggen we flink achter. Ondertussen heb ik het hier goed naar mijn zin. Toen we vijf jaar geleden groter wilden gaan wonen, zijn we niet voor niets in Volendam gebleven.”

Nederland. Volendam, 15-04-2019. Foto: Patrick Post. Portrait van Nick en Simon, zangduo. Beeld Patrick Post

Simon, toen jij een paar jaar geleden een solovoorstelling had, zei je: er zijn geen restricties, geen grenzen. Zijn die er als duo wel?

Simon: “In mijn show vertelde ik over het ziektebeeld van mijn moeder. Daar hoorde een liedje bij, ‘Samen alleen’. Heel persoonlijk. Binnen Nick & Simon zou dat niet passen, omdat het alleen mijn verhaal is. In die zin is onze samenwerking een drempel. Je kunt je niet altijd volledig blootstellen.”

Ambieer jij een solo-uitstapje, Nick?

 “Ooit ga ik het doen. De vraag is wanneer. Tot 2022 is onze agenda volgepland. Daarna? Wie weet. Het lijkt me goed voor mijn ontwikkeling. Helemaal opnieuw beginnen.”

Jullie liedje ‘Proosten op de doden’ groeide uit tot livefavoriet. Het is een vrolijk nummer over een verdrietig onderwerp. Dat is exemplarisch voor jullie repertoire. Vrijwel elk liedje zegt: vergeet je zorgen, pluk de dag.

Simon: “Dat viel mij pas op nadat ons laatste album ‘Aangenaam’ klaar was. Ja, het is vast een boodschap aan mezelf. Pak het moment; ik zou daar vaker naar willen leven.”

Nick: “Een van onze eerste liedjes, ‘Vaarwel verleden’, had diezelfde boodschap. We kregen brieven van meerdere kantjes. Mensen bleken er steun uit te putten. Ik herinner me een verhaal van een jongetje dat seksueel misbruikt was. Hij draaide dat liedje 24 uur per dag. Ik had er nooit bij stilgestaan dat je zoiets teweeg kon brengen als artiest. Wanneer ik een slechte dag heb, bedenk ik dat onze muziek iets wezenlijks kan betekenen. Misschien dat ik daarom onderbewust telkens in dat thema schrijf.”

Simon: “Voor mij was ‘Nooit meer een morgen’ van Marco Borsato een ijkpunt. Dat kwam echt binnen. Ik zat op het dieptepunt van mijn bestaan. Borsato stelde de juiste vragen: wat als het allemaal op zou houden? Zou je dan opeens wel je dromen najagen? Zou je dan wel je ruzies bijleggen? Zó moet ik leven, dacht ik. En ook: wat geweldig dat dit geschreven is door iemand die ik niet ken. Dat heeft het vuurtje aangewakkerd. Als ik dat toch eens zou kunnen.”

‘Mum van tijd’ gaat over de periode waarin je dat dieptepunt bereikte. Je vader stierf en kort daarop was er de cafébrand van Volendam, waarbij jullie allebei aanwezig waren. Die gebeurtenissen hebben het nummer niet gehaald.

Simon: “Ik zag tijdens het schrijven een ontmoeting met een oud-klasgenoot voor me en probeerde te bedenken hoe zo’n gesprek zou gaan. Je zegt natuurlijk niet meteen: weet je nog dat mijn pa toen net was overleden? Naar aanleiding van dat nummer hebben we een schoolreünie georganiseerd. Toen gingen de gesprekken daar natuurlijk wel over.”

Nick: “We voelden ons echt klein op die reünie. Iemand was piloot geworden, er was een chirurg, twee sterrenkundigen, een tandarts.” Simon: “En wij zingen liedjes.”

Die klasgenoot zegt misschien: ik ben maar een tandarts. Nick en Simon hebben het gemaakt.

Simon: “Ik ben van de universiteit gestuurd omdat ik onvoldoende studiepunten had gehaald. Daar heb ik een terugkerende droom over. Ik voel dan heel sterk dat ik gefaald heb. Als ik die klasgenoten zie, denk ik: zij hebben het wel geflikt.”

Onlangs heb je al je socialemedia-apps van je telefoon gegooid, Simon. Om meer in het moment te kunnen leven?

Simon: “Deels. Instagram vind ik te gek, maar ik verloor mezelf erin. In de eerste week heb ik 39 procent minder op mijn scherm gekeken. Dat is aanzienlijk. Het gaat om anderhalf tot twee uur per dag.” Nick: “Stel dat je straks in het bejaardenhuis terugkijkt op je leven en beseft dat je al je vrije tijd op je telefoon hebt zitten kijken. Dat moet een verschrikkelijk inzicht zijn.”

Nick & Simon spelen op 20 en 21 april in een uitverkochte Ziggo Dome in Amsterdam. Een clubtournee staat gepland voor oktober.

Lees ook:

Yentl en de Boer zingen over angst, moordlust en koektrommels van de Xenos

Ze zijn zo op elkaar ingespeeld dat ze zich soms een ‘morph’ voelen: samen één persoon. Veel liedjes op het derde album van Yentl en de Boer gaan over de vraag: Wie ben je als individu? En één nummer - een samenwerking met Nick & Simon - gaat over kaas.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden