Beeld x

Klein Verslag

Nick Cave ziet in de verbinding met zijn publiek een manier om te overleven

Nick Cave is een beetje een specialist in rouwverwerking geworden. Een wijzer mens, zegt hij zelf, na het tragisch-zoete gevolg van het verlies van zijn zoon.

Hij vertelt erover in zijn Conversations-tour, een tocht langs zalen in de wereld, waarin hij vragen beantwoordt van zijn publiek en zijn prachtige songs zingt, zichzelf begeleidend op de vleugel. Altijd al zong hij over de dood, maar nu lijkt hij hem beter te begrijpen.

Zoveel reacties kreeg hij op zijn verlies, reacties van medeleven, maar ook reacties die verhaalden van het verlies van anderen, van lijden en verdriet. Hij besloot de verbinding te zoeken met zijn publiek. De anarchistische rockgod die strijdlustig de confrontatie zocht met zijn gehoor bestaat niet meer. Nu dansen ze bij concerten met honderden om hem heen.

Omhelzen

In Utrecht, waar ik hem deze week zag, liet hij zich omhelzen door een man die alleen om een handdruk had gevraagd (hij was de eerste vraagsteller van de avond), hij liet zich omhelzen door een jonge schrijver die om advies had gevraagd bij zijn schrijven, hij liet zich omhelzen door een homo die had geworsteld met het uit de kast komen.

Als ik schrijf ‘liet zich omhelzen’, dan schiet dat eigenlijk tekort; hij omhelsde ook terug.

Er was nog iets dat diep op hem had ingegrepen. Een gedicht van de Engelse dichter Philip Larkin (1922-1985). Het heet ‘The Mower’. ‘De Maaier’. Hij citeerde het niet, maar omschreef wat er in het gedicht gebeurde. Ik zocht het op. Het gaat zo:

The mower stalled twice; kneeling, I found – A hedgehog jammed up against the blades, – Killed. It had been in the long grass.

I had seen it before, and even fed it, once. – Now I had mauled its unobtrusive world – Unmendably. Burial was no help:

Next morning I got up and it did not.

The first day after a death, the new absence – Is always the same; we should be careful

Of each other, we should be kind

While there is still time.

In mijn eigen vertaling:

Twee keer hortte de maaier; ik bukte en zag een egel klem tussen de messen. Dood. Hij had in het hoge gras gezeten.

Ik had hem eerder gezien, zelfs eens gevoerd. Nu had ik zijn schuchtere wereld vernield – onherstelbaar. Hem begraven hielp daar niks aan.

De ochtend erna stond ik op en hij niet.

De eerste dag na een dood is de nieuwe afwezigheid altijd dezelfde; we moeten zorgzaam zijn

voor elkaar, lief zijn / nu er nog tijd is.

Fuck, hoe vertaal je hedgehog zei Nick Cave, nog, maar genoeg mensen in de zaal wisten van de egel, dat zo zachtmoedige diertje. Mrs Tiggywinkle bij Beatrix Potter, bij wie alle dieren zo aandoenlijk zijn.

Overleven

Larkin heeft werkelijk tot zijn schrik een egel in zijn grasmaaier gehad. In zijn gedicht is de maaiende dichter de man met de zeis. Het gedicht gaat over de dood, maar voor Cave gaat het ook over hoe we omgaan met afwezigheid voor altijd, welk inzicht we kunnen verkrijgen uit verlies. Hoe we overleven met de pijn.

Daarom stond hij hier, zei hij. Optreden, verbinding zoeken met zijn publiek, was zijn manier van overleven.

Klein Verslag 

Met het oog van een antropoloog en de pen van een dichter doet Wim Boevink dagelijks verslag over de grote en kleine wereld om hem heen. Lees meer afleveringen van zijn Klein Verslag op trouw.nl/kleinverslag.

Lees ook: 

Recensie: een innemende Nick Cave wil schoonheid tonen tussen alle lelijkheid

“Op dit soort avonden word je van de ene naar de andere bizarre situatie geslingerd”, grinnikt de Australische zanger met zijn diepe stem. “Iedereen die het hier aandurft een vraag te stellen zal het begrijpen - het is angstaanjagend om je open te stellen voor een publiek. Het is een soort angst die ik na jaren aan optredens ben kwijtgeraakt.” 

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden