FilmrecensieIdiot Prayer: Nick Cave Alone at Alexandra Palace

Nick Cave niet solo, maar alleen: een ontroerend privéconcert

Idiot Prayer – Nick Cave Alone at Alexandra Palace

Idiot Prayer: Nick Cave Alone at Alexandra Palace. 
Met Nick Cave
★★★★

Een man. En een piano. Meer krijg je niet. Maar ook niet minder. En wanneer die man Nick Cave is, dan weet je dat je goed zit.

Begin dit jaar had zanger-schrijver Cave een tournee in zijn agenda staan. Vanwege de wereldwijde Covid-19-maatregelen verzon hij iets anders. Afgelopen zomer stapte hij de grootse, stille ruimtes van het Londense Alexandra Palace binnen, ging aan een vleugel zitten en begon te spelen.

Twee camera’s legden vast hoe de in 1957 in Australië geboren voorman van The Bad Seeds meer dan twintig nummers uit zijn ruime repertoire speelde. Fans wereldwijd keken tegen betaling mee. Het oorspronkelijk eenmalige streamingevenement krijgt nu een groter bereik, een album volgt ook.

Een concertregistratie dus? Ja en nee. Zonder publiek is het de camera van Robbie Ryan (‘Sorry we Missed You’, ‘Marriage Story’) die er een hybride kunstwerk van maakt, met een intimiteit die een concert in een volgepakt stadion niet heeft. Voor liefhebbers van zijn werk is ‘Idiot Prayer’ – het laatste deel van een Cave-filmtrilogie met ‘20.000 Days on Earth’ en ‘One More Time with Feeling’ – een fantastische manier om de componist van dichtbij aan het werk te zien.

Natuurlijke habitat

In Gucci-pak en kenmerkend openhangend overhemd laat hij je meekijken in zijn natuurlijke habitat. Op de vleugel geen muzieknoten, wel een notitieboekje en een kluwen van vellen met tekst en aantekeningen. Een voor een zullen ze op de vloer belanden, naast een kop thee.

Juist de camera, die liefst zo dicht mogelijk bij Cave blijft, geeft je als kijker de mogelijkheid om, stilletjes observerend, te mijmeren over de evolutie van deze artiest. Cave is nog altijd zuinig op zijn jaren tachtig post-punk-rockkapsel. Toch herken je in het uitbundige podiumbeest van toen slechts af en toe de bedachtzaam formulerende, ernstige, leeftijdloze musicus van nu, die de wereld naar zich toe haalt. Die koers had hij al gekozen, versterkt na het verlies van zijn tienerzoon, in 2015: op zijn podia nodigt hij publiek uit, gaat met fans in gesprek.

Dit behaaglijke rendez-vous met de camera voelt als een logische volgende stap. Dat niet alleen. De uitgeklede, muzikaal sobere uitvoering van nummers als ‘Jubilee Street’, ‘Man in the Moon’, ‘The Mercy Seat’ en ‘Into My Arms’ onderstrepen Cave’s literaire kracht.

Duister, poëtisch, ongrijpbaar, gedrenkt in fascinatie voor goed en kwaad, hunkerend naar het grote gebaar en het kleinste teken van liefde: het zijn muzikale verhalen die Cave met stille verfijning of juist emotionele intensiteit vertelt. De ongedurige kunstenaar laat zich, in z’n eentje, van weer een nieuwe kant zien in een optreden dat je ervaart als een ontroerend, verlegen makend privéconcert.

Première uitgesteld tot 14 januari 2021.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden