RecensieKlassiek

Nederlandse Bachvereniging neemt je mee op reis en overdondert je

Lucie Horsch.Beeld Mark Kohn

Klassiek
Nederlandse Bachvereniging & Lucie Horsch
Vivaldi, Corelli e.a.
★★★★

Wij kunnen niet op reis, dus neemt de muziek ons mee op reis. Of ­eigenlijk: de musici doen dat. De Nederlandse Bachvereniging en blokfluitiste Lucie Horsch trokken van Venetië via Napels naar Rome. Welke instrumentale muziek klonk daar in de zeventiende en achttiende eeuw?

Nu er niet meer dan dertig man in de zalen mag, voelt het als een privilege om een concert bij te kunnen wonen. Hier een stoel bezet, daar twee naast elkaar. Probleem­pje: akoestisch verdrink je niet ­zelden in een ruimte die erop ­gebouwd is om vele bezoekers te kunnen ontvangen.

Een kerk lijkt helemaal een ­onneembaar fort met zo weinig toehoorders, hoewel je als luisteraar de onherroepelijke galm van tevoren incalculeert. De Bachvereniging deed de Grote Kerk in Naarden aan, en verraste onder aanvoering van artistiek leider Shunske Sato met de behendigheid waarmee het de gewelven gebruikte om de muziek te dienen.

Overdonderd worden door klankkleur en ritme is een belevenis, vooral als dat op galante wijze gebeurd, zoals in Vivaldi’s concert ‘La notte’. Het ongedwongen begin van de avond zette hiervoor de toon: nog voor de musici goed en wel hun plek hadden ingenomen was daar al het herhaalpatroontje van Merula’s ‘Ciaccona’, losjes en weldadig, om de oren te lokken.

Aanbeland in Napels nam de muziek een beschaafder vorm van enthousiasme aan. In Fiorenza’s Concert in a-klein zorgden de twee violen voor een ingetogen klankbed, zodat de blokfluit kon schit­teren. Het interessante aan Lucie Horsch is evenwel dat ze weet te schitteren, zonder dat dat haar hoofddoel is.

Ensemblespel

Onlangs werd haar de Nederlandse Muziekprijs toegekend. Horsch ­onderstreepte met haar onomwonden muzikaliteit en stralende geluid nog eens hoe terecht die eer was. Maar boeiender nog was haar ­sterke gevoel voor ensemblespel. Zij en haar collega’s omarmden ­geven en nemen als voorwaarde om tot een sluitend verhaal te ­komen.

Soms zelf té sluitend. Het samenspel was zo doordrenkt van het ‘elkaar’ dat de luisteraar na verloop van tijd een uitdagende wending miste. Maar niet in Corelli’s Rome, daar klonk een groots en optimistisch gebaar, overeenkomstig het programmaboekje van de Bachvereniging, waarin te lezen valt dat de musici worden gedreven door nieuwsgierigheid en speelplezier. Dat laatste kreeg de luisteraar uitdrukkelijk mee.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden