Tv-column Maaike Bos

Na één aflevering ‘Gefileerd’ wil ik al geen kip meer

Fitnessfanaat Kevin werkt een grote bak kip per week weg, spareribskoningin Sam gooit rustig vijf kilo spareribs op de barbecue voor drie vrienden en zichzelf. Een derde deelneemster aan de EO-serie ‘Gefileerd’ maakt me zelfs kwaad. “Het maakt me niet uit waar mijn eten vandaan komt. Als ik het maar snel naar binnen kan werken”, zegt fastfoodjunk Daniëlle.

“How dare you!”, zou Greta Thunberg roepen. Het gemak waarmee deze twintigers zeggen ‘ik leef gewoon in het nu, voor mezelf, ik ben totaal niet met duurzaamheid bezig’, is verbazingwekkend in deze tijd van klimaatmarsen vol jongeren. Dan zijn er toch nog veel meer hedonistische onwetenden dan ik dacht.

In ‘Gefileerd’ zouden deze drie plus luxepaardje Mitchell en bewuste eter Charlotte een duurzaam sterrendiner leren koken, maar – verrassing – Jennifer Hofman neemt hen eerst mee naar Thailand, waar ze zien hoe kip, garnalen, rijst en vis worden geproduceerd. Oei, wat voelen ze zich genaaid. Ze gaan wonen en werken zoals de lokale arbeiders. Zonder handschoenen tussen de zieke plofkippen. Slapen op vieze matjes. Mitchell krijgt het zweet op zijn geplamuurde gezicht. De volgende dag staat hij in een kippenschuur de dode kippen te ruimen tussen de levende, die half kaal zijn en door hun poten zakken. Sam staat op een pootje, dat knap zegt. Hup, die kip moet ook maar in de zak. Of zullen ze haar uit haar lijden verlossen? Hofman bleekjes: “Je moet draaien”.

Nog confronterender dan de variant ‘Genaaid’

Deze serie is nog confronterender dan de variant ‘Genaaid’ van vorig jaar, over de smerige kledingindustrie. Toen zagen vijf modefanaten in Myanmar hoe kinderen in daglichtloze ateliers hun shirtjes naaiden. Ze beseften eindelijk wie de werkelijke prijs van hun goedkope mode betaalde.

Bewustwording, daar flikte artiest Famke Louise trouwens ook een stunt mee deze week. Ze zou donderdag haar eigen kledinglijn presenteren en plaatste een Instagramfoto waarop zij in China bontjes ‘shopt’ op een markt vol vachten. De Videoland-documentaire ‘Bont Girl’ zou het hele proces filmen. Het bleek een dekmantel om in China de misstanden rond de bonthandel bloot te leggen, vertelde ze in ‘RTL Boulevard’. De Instagramfoto was een reclamestunt. Die kostte haar tweeduizend volgers (van de 954.000), waaruit gelukkig wel enig bewustzijn onder haar volgers bleek. “Zelf dacht ik vroeger niet na over waar mijn kleding vandaan kwam”, zegt ze. Nu huilt ze bij de gedachte dat ze een bontkraag droeg.

We gaan zien of de deelnemers én kijkers van ‘Gefileerd’ straks ook nog graag hun kipnuggets verorberen. De serie voegt aan het tonen van de misstanden nog een effectieve laag toe, de beleving van verwende jongeren zelf. Dat is een vaker toegepast EO-trucje. Zo liet Danny Ghosen in ‘Rot op naar je eigen land’ jongeren leven als vluchteling, en moesten deelnemers aan ‘Arm in Nederland? Eigen schuld!’ voelen wat armoede met hen doet. Het is belerend, maar geeft het inlevingsvermogen een flinke zet.

Als Hofman vertelt dat Thailand jaarlijks 1,8 miljoen ton van dat wreed opgekweekte kippenvlees exporteert, waarvan de helft naar Europa en een groot deel naar Nederland, ben ik verbijsterd. Ik bestel nooit meer een tom kha kai-soep. En dit was nog maar aflevering één.

Vier keer per week schrijven Renate van der Bas en Maaike Bos columns over televisie.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden