Opinie

Na Druppel en de Mop zetten de boel op z'n kop

Succes nodig? Voer 'De Jantjes' op. Scriptschrijver Herman Bouber paste die truc aan het begin van de twintigste eeuw al een paar keer toe. Beppie Nooy's Volkstoneel deed het in 1959, 1969 en 1982. En Joop van den Ende volgde in 1997.

Ook nu is het Van den Ende die de nostalgische Hollandse productie uitbrengt. Een groot publiekssucces lijkt hij niet nodig te hebben naast kaskrakers als 'The Lion King' en 'Mamma Mia'.

Maar wat de reden voor wéér een uitvoering ook is, de nieuwste Jantjes voelt te veel als een gemakkelijk tussendoortje. Het verhaal over de drie Jordanese matrozenvrienden (Jantjes) die na veel gedoe (liefde, jaloezie, geldgebrek en ruzie) voor zes jaar naar de Oost vertrekken, komt maar langzaam op gang. De eerste scènes worden wat houterig en kil gespeeld. En oké, het is een volkstheaterstuk, maar daarom hoeft toch niet de helft van de dialogen alleen maar keihard geschreeuwd te worden? Hoe harder hoe authentieker, lijkt het motto en daar krijg je weinig emoties mee los.

Toch is 'de ongepolijste rauwheid van het origineel', waar regisseur Dick Hauser naar op zoek was, bij vlagen mooi. Het sobere blauw/bruine decor benadrukt goed de armoedige sfeer. En het nieuw toegevoegde nummer 'De vriendschap' van Thé Lau past naadloos in het verhaal uit 1920. Zeker in de reprise wanneer de matrozen Dolle Dries en Schele Manus hun driemansvriendschap bezingen nadat Blauwe Toon is overleden, zorgt het voor rillingen. Laag, sober en mooi verstild zingen ze strak kijkend naar het publiek terwijl op de achtergrond eenvoudige accordeonriedels klinken.

Maar 'De Jantjes' zit ook - juist - vol vrolijke scènes waarin de spelersploeg hard haar best doet. Wieneke Remmers is met haar ongekunsteldheid en mooie stem een geweldige ontdekking als Blonde Greet. Carry Tefsen speelt al voor de vierde keer in 'De Jantjes' (eerder was ze Toffe Jans en Na Druppel), maar in de kleine rol van Tante Piet komt ze nu niet uit de verf. En rising star Birgit Schuurman (Toffe Jans) blijft - alle plat-Amsterdamse spraaklessen ten spijt - toch te veel het hippe hedendaagse meisje.

Het publiek lijkt vooral te komen voor de gouwe ouwe feestnummers waarin de voorstelling grossiert. Iedereen klapt en zingt hard en enthousiast mee met:

'Word nooit verliefd - want dan ben je verlo-ho-ren', 'Dat zijn onze Jantjes' en 'Als je huilt'. Maar de échte toppers komen van Sylvia Alberts en Bob Fosko als Na Druppel en de Mop. Als dit aandoenlijke bezopen straatmuzikantenduo stelen ze de show. Met stoute glimoogjes en vol overtuiging zingen ze 'Draaien (altijd maar draaien)', 'In de Jordaan' en het hartstochtelijke 'Omdat ik zoveel van je hou-ou'. Zij zetten de zaal na een kille start toch nog op zijn kop.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden