Artwork van 10.000 Days, een album van Tool

Concertrecensie Tool

Na dertien jaar afwezigheid blijft Tool onaantastbaar overeind

Artwork van 10.000 Days, een album van Tool Beeld .


Tool
Gezien: 18 juni, Ziggo Dome Amsterdam
★★★★★

Het zijn schuilkelders, die nummers van Tool. Bunkers. Nee, kazematten: onregelmatig opgetrokken nummers met gangenstelsels om in te verdwalen, verstevigd met gepantserd gitaargeluid, met kijkgaten waardoor nét genoeg licht binnenvalt, in de vorm van die fenomenaal heldere zang van Maynard James Keenan. 

Nummers die nog onaantastbaar overeind staan, na dertien jaar afwezigheid op Nederlandse bodem, zo bleek dinsdagavond in de Amsterdamse Ziggo Dome.

47 maatwisselingen

Tool is een band die niet op streamingdiensten te vinden is (want albums moeten als geheel worden geconsumeerd, vinden ze), een band die voor de toegift een enorme timer precies de twaalf minuten pauze laat aftellen. Een van de bekendste nummers van de band is berucht om zijn 47 maatwisselingen. Tool gaat doodleuk op wereldtournee vóórdat hun nieuwe album verschijnt (30 augustus). Hun publieksinteractie bestaat uit een kortaf ‘Amsterdam’. Het is een band, kortom, met enkele eigenaardigheden. Die je ze vanaf het eerste gitaargebulder vergeeft.   

Want het is een imposante ervaring, zo’n concert van Tool. Om te luisteren naar gitarist Adam Jones, die heel kalmpjes het meest ziedende geluid uit zijn gitaar purkt. Naar bassist Justin Chancellor, die van het viertal nog het meest als gewone opzwepende rocker op het podium staat. Naar de stoïcijnse zanger Maynard James Keenan, en profil opgesteld rechts van zijn drummer. En goeie genade, die drummer: Danny Carey, heer en meester achter zijn enorme kit.

Tentakelige kikkerpoppetjes

En dan zijn er de lichten, de lasers en de visuals: denk aan gesmolten lava die over zombies wordt uitgegoten terwijl er vivisectie op een soort tentakelige kikkerpoppetjes wordt gepleegd – maar tóch is het allemaal smaakvol. 

Maar bovenal dat geluid. Mozeskriebels. De band speelt angstaanjagend strak, wat vooral goed te horen is tijdens de staccato, in negen-achtste maat opgebouwde gitaarpilaren van ‘ Jambi’. De drums van Carrey zijn zowel vloeiend als vernietigend, met als hoogtepunt die verzengende roffels bij ‘Vicarious’.

De enige ontspanningsmomenten zijn twee nieuwe nummers. Alle hondstrouwe fans zullen vooral het einde van ‘Descending’ nu al in hun harten hebben gesloten.

Heel even wordt het een brei, tijdens het oudje ‘Intolerance’; de drumsolo na de toegift is wat overbodig, en dan is er nog die gekke aftel-timer richting toegift. Maar ach, allemaal spijkers op heel laag water.

Tool laat zien dat het kan: terugblikken zonder die zweem van nostalgie die nog weleens in de lucht hangt bij bands die rond de millenniumwisseling hip waren. Want ook al zijn de alto-

pubers van toen inmiddels dertigers met een hypotheek, dit was een concert dat compleet op zichzelf staat, en nog wel een hele poos zo blijft staan.

Een overzicht van eerdere recensies van pop, klassiek, wereldmuziek en optredens vindt u hier.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden