Covers van OOR uit de jaren zeventig.

Interview50-jarig jubileum

Muziekblad OOR: De huisvriend die vertelt welke plaat je moet luisteren

Covers van OOR uit de jaren zeventig.

Bruce Springsteen, Mick Jagger, David Bowie en Blondie: ze stonden allemaal in muziekblad OOR. Dat viert z’n 50ste verjaardag met een stoeptegel van een jubileumboek. ‘OOR was de huisvriend die vertelt welke plaat je moet luisteren.’

Een coronajaar lang leefde Koen Poolman op zolder in het verleden. Want ja, ­muziekblad OOR ­bestaat 50 jaar. En dus groef de hoofdredacteur voor een ­jubileumboek diep in oude OOR-nummers, gebundelde jaargangen en fotomappen. ­Ondertussen stofte hij zijn oude vinylplatencollectie af – ook om boven in huis het geratel van de wasmachine te overstemmen. En als hij het eindelijk welletjes vond, om 3.00 of zelfs 5.00 uur ’s nachts, plofte hij in het logeerbed naast het bureau. Opnieuw. En opnieuw.

Het resultaat van al dat harde werk ligt nu in de winkel: een stoeptegel van een ­jubileumboek: Want More? Het beste van 50 jaar OOR. In meer dan 500 pagina’s komen de vijftig opmerkelijkste interviews en ­reportages langs met Bruce Springsteen, Mick Jagger, Blondie en ga zo maar door. ­Natuurlijk tot leven gewekt door prachtige, paginagrote foto’s uit het archief. Van fotograaf Anton Corbijn bijvoorbeeld, wiens carrière bij OOR begon en al snel een hoge vlucht nam.

Het zijn tijdcapsules, de verhalen en ­foto’s, ze maken van popsterren met een haast goddelijke status weer mensen van vlees en bloed. Zoals in het ‘David Bowie Tyfus Interview’ – Bowie heeft die ochtend net een injectie tegen tyfus gekregen. Het gesprek, tijdens de release van Heroes in 1977, springt alle kanten op: nachtmerries, Nietzsche, Berlijn, Iggy Pop, zwarte gaten, zijn schilderkunst.

Een ijsje van Lou Reed

Poolman kan uren praten over al die verhalen. Maar als we er toch eentje moeten uitlichten, dan die met Lou Reed. “Ach man, dat is zo prachtig. Echt hilarisch. Interviewer Peter van Bruggen gaat met zoveel gogme dat gesprek in. Hij haalt een illegaal bootleg-plaatje van Lou Reed uit zijn tas. En geeft Lou een gulden, voor de royalty’s, zegt hij. Maar Reed geeft die gulden weer terug. ‘Hier, koop daar maar een lekker ijsje van, jongen. Lou trakteert’. Nou, dan ben je door het pantser van de artiest heen gebroken.”

Hij wil maar zeggen: het jubileumboek verhaalt over 50 jaar muziekhistorie, maar ook over het tijdschrift zelf en de mensen die aan de wieg ervan stonden. De journalisten, fotografen, columnisten, vormgevers en striptekenaars. Poolman maakte voor het boek een gang langs al deze makers. “Het is echt een jubileum van vijf OOR-generaties. Daardoor is het ook een veel beter boek ­geworden denk ik.”

De eerste jaargang van OOR uit 1971.  Beeld
De eerste jaargang van OOR uit 1971.

In 1971 richtte een clubje journalisten, totaal verslaafd aan muziek, ‘een nieuwe informatieve muziekkrant’ op. Hier werd serieuze muziekjournalistiek bedreven, ‘losgetrokken van het fan-domein’, over pop, blues, jazz en zelfs moderne klassieke ­muziek. Het blad richtte zich op een platenkopend publiek.

“Voor iedereen in Nederland die heel erg met popmuziek bezig is, heeft OOR op enig moment in zijn leven wel iets betekend. OOR had een gidsfunctie. En voelde als een club waar je als muziekliefhebber bij wilde horen – en ik hoop nog steeds trouwens. Die huisvriend die jou vertelt welke nieuwe plaat je maar eens moet luisteren.”

Zeker in de jaren zeventig en tachtig was OOR een blad met gezag, vertelt Poolman. “Als je die jaargangen leest, dan spat de sturm-und-drang en de eigenzinnigheid van de pagina’s. Het was een gouden tijd voor de popjournalistiek. De industrie werd mede vormgegeven door OOR.” Het blad mocht overal bij zijn. Zo ging oprichter Barend Toet doodleuk een week op toer met The Band. Tegenwoordig totaal ondenkbaar.

Lancering van een verzonnen artiest

Exemplarisch is de hype die OOR in 1976 zelf creëerde rond ‘het Britse wonder’ Ben Jerome. Ook wel: ‘Het Britse antwoord op Bruce Springsteen, Tom Waits en Patti Smith’. Poolman: “Platenmaatschappijen belden nerveus op wie die nieuwe artiest toch was en of ze hem konden tekenen. Maar die hele Ben Jerome bestond helemaal niet. Ben was een door Peter van Bruggen zelfverzonnen artiest. Wat Peter wilde ­bewijzen: met een beetje publiciteit in een blad kom je als artiest al een heel eind.”

“Ik denk dat wij tegenwoordig veel braver zijn, maar misschien is braaf niet het goede woord. Wij zijn een radertje in de industrie. Hopelijk een storend radertje af en toe. Maar wij maken die wereld niet echt zelf meer. We zijn bijna afhankelijk van de ­bereidwilligheid van artiesten en labels om OOR te kunnen maken.

“Ons verhaal met Kanye West in 2009 markeert voor mij het einde van een tijdperk. Een zeldzaam diep en kritisch ­gesprek met een superster van deze tijd. De kans daarop wordt steeds kleiner. Beyoncé bijvoorbeeld, die communiceert via haar eigen videoclips en sociale media en niet meer via de schrijvende pers. Terwijl vroeger: iemand van The Beatles? Prima joh! Als je ziet hoe vaak die jongens van de Rolling Stones in OOR hebben gestaan. Dat is ongelofelijk.”

Of OOR nog bestaansrecht heeft? Poolman kijkt hooguit 1 à 2 jaar vooruit. “Voor ons is het zaak om deze rare tijd door te ­komen. Maar ik denk dat er voor een blad of platform als OOR altijd plek zal zijn. Er staan altijd nieuwe generaties muziekliefhebbers op. Aan ons de taak om muziek­curator te blijven en wat lijnen aan te brengen in het overstelpende aanbod.”

En nee, al dat nachtbraken voor het jubileumboek kostte Poolman gelukkig niet zijn huwelijk. “Maar ik werd vaak pas wakker om 12.00 uur, terwijl het hele gezin al lang druk in de weer was. Ik rolde in een ­leven dat eigenlijk meer past bij een vrijgezel dan bij iemand met een gezin. Ik denk niet dat mijn vrouw het leuk zou vinden als ik weer aan zo’n boek zou beginnen.”

Lees ook:

Pinkpop, ooit voor hippies, nu voor iedereen

Pinkpop beleeft dit weekend haar 50ste editie. Oude tijden herleven met bands als Fleetwood Mac, The Cure en The Pretenders. Nostalgie, die ons terugvoert naar de begintijd van het Limburgse popfestival.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden