Recensies

Muziek op vrijdag: De tiende van Cat Power en meer nieuws

Cat Power in Los Angeles, september 2018. Beeld AP

Onze recensenten luisterden deze week onder meer naar Cat Power, die moest vechten voor haar artistieke vrijheid. Igor Levits pianospel blijkt verslavend te werken, terwijl Roosevelt laat horen wat chillwave nou eigenlijk is.

Beeld -

Cat Power zit weer dicht bij zichzelf

Cat Power
Wanderer (Domino)
★★★★☆

Gelukkig: op haar tiende album klinkt Cat Power nog altijd als de getroebleerde troubadour die ze van nature is. Het had anders kunnen lopen. Maar dit was een belangrijk album, voor de 46-jarige Chan Marshall, de Amerikaanse die schuilgaat achter de artiestennaam. Dus hield ze haar poot stijf, toen haar label Matador, met wie ze twintig jaar lang samenwerkte, dit album niet in deze vorm wilde uitbrengen. En pakte ze haar boeltje.

Matador mag zich voor de kop slaan dat ze haar hebben laten gaan, want deze tiende Cat Power, haar eerste in zes jaar, is een pracht van een plaat. Een klein album, met elf liedjes, kwetsbaar schurend langs hulpeloos verdriet, eenzaamheid maar ook herwonnen moed. In het verleden wilde Marshall nog wel eens pardoes optredens afzeggen. Ze had een iets te innige relatie met alcohol, en werd geteisterd door stress, depressie en podiumangst. Ze is, zogezegd, niet de meest stabiele ­persoonlijkheid. Maar wel een persoonlijkheid die haar muziek kleurt.

Op deze de albumcover zien we haar een gitaar omklemmen, en houdt ze haar zoontje tegen zich aan gedrukt. Net drie jaar oud. Dat is vast niet zomaar. De muziek en (alleenstaand) moederschap zijn nu de belangrijkste dingen in haar leven. Het is niet zo dat dat laatste het eerste beïnvloedt, zegt ze in interviews. Maar noem het gerust een anker. Want ondanks alle woelige wateren zit er een zekere rust in ‘Wanderer’.

Eerbetoon

Zoals in die kalme pianoklanken boven de zachte gitaar van ‘In Your Face’, of die bluesy groove van ‘You Get’. Of het smeulende ‘Woman’, een van de hoogtepunten van de plaat, een duet met Lana del Rey. Met de cover ‘Stay’ kleedt ze het origineel van Rihanna (!) helemaal uit, boven haar piano, het spookachtige ‘Black’ is een duister eerbetoon aan vrienden die ze kwijtraakte door verslavingen.

De pijn kraakt door de kieren van de nummers, maar zit hem vooral in die stem. Die gerijpte, gelaagde stem, die je bijblijft tot ver nadat de trompetjes wegsterven aan het eind van ‘Wanderer/Exit’.

Matador wilde van haar nog een ‘Sun’, de ietwat gladde vorige plaat, die in 2012 verscheen. Een pop­album, met elektronica, autotune, beats. Bah. Met ‘Wanderer’ zit Cat Power weer dicht bij zichzelf. Dat is hopelijk goed nieuws voor de zangeres zelf, maar in ieder geval voor de luisteraar. 

Joris Belgers

Beeld -

Chillwave in loom strijklicht
Roosevelt
Young Romance (City Slang)

★★★

In 2016 verscheen het debuut van de Duitse zanger/producer Roose­velt, alias Marius Lauber uit Keulen. ‘Fever’ stond vol zachtaardige synthpop-met-discorandje, waarbij de jonge producer flirtte met het geluid van de jaren tachtig, maar er een hedendaagse draai aan gaf. 

Het neonlicht is op opvolger ‘Young Romance’ vervangen door strijklicht, maar verder is er eigenlijk weinig veranderd. Beslist niet erg. Dit is de perfecte soundtrack om bij laaghangende zon doelloos over eindeloze wegen te toeren. Er is een genrebenaming voor wat hij maakt: chillwave – en dat woord vat zonder toelichting de muziek van Roosevelt perfect samen. Het is muziek die zich allerminst opdringt, amper opvalt, maar die toch direct een sfeer weet neer te zetten.

Dit is niet denigrerend bedoeld, want wat Roosevelt doet, doet hij heel goed. De producties zijn vol­geplamuurd, toch klinkt het allemaal heerlijk luchtig. Daarbij heeft de zanger een goed gevoel voor aanstekelijke melodieën: een nummer als ‘Under the Sun’ is een schoolvoorbeeld van feelgoodpop. Met ‘Illusions’ voorkomt hij dat we hem een gebrek aan pit kunnen verwijten, en er kan zelfs voorzichtig, loom, gedanst worden. Urgent, vernieuwend, memorabel? Zeker niet. Lekker, fris en luchtig: dat wel. 

Joris Belgers

Cécile McLorin Salvant, The Window (Mack Avenue) Beeld -

Ouderwets? Toch vooral tijdloos

Cécile McLorin Salvant
The Window (Mack Avenue)

★★★☆☆

Kunnen jonge jazzmusici zich nog wel losmaken van het massieve gewicht van hun voorbeelden? Dat hebben critici zich herhaaldelijk afgevraagd. Juist omdat veel musici bewust niet meer aansturen op een breuk met het verleden, en liever voortzetten dan verstoren.

De nieuwe plaat van zangeres Cécile McLorin Salvant past in die lijn en roept daarmee tweeslachtige gevoelens op. ‘Just one step ahead is a step too far’, zingt zij en al gaat dat over een liefdesgeschiedenis, het lijkt haar houding ten opzichte van het verleden perfect samen te vatten. Alles aan ‘The Window’ ademt traditie. De plaat is opgenomen in The Village Vanguard en klinkt of McLorin Salvant niet nu, maar jaren terug in die roemruchte club zingt. Ook pianist Sullivan Fortner doet weinig moeite om zich van zijn helden te onderscheiden.

Zo’n heropvoering van het verleden is normaliter gedoemd te mislukken, ware het niet dat Fortner een uitmuntend pianist is en McLorin Salvant een onvoorstelbaar getalenteerde zangeres. De technische beheersing, de intimiteit, het vermogen de luisteraar soms vol in het hart te raken, meer dan ouderwets is dat misschien tijdloos.

Mischa Andriessen

Beeld -

Licht melancholiek, soms te onderkoeld

Bent van Looy
Yours Truly (Excelsior)
★★★☆☆

De Belgische muzikant Bent van Looy heeft een indrukwekkende staat van dienst. Zo was hij de frontman van de band Das Pop, drumde hij bij Soulwax en werkte hij samen met grote namen als Noel Gallagher, Air, Beck en Primal Scream. Al deze ervaring komt samen op zijn soloalbums, waarop hij zich als een veelzijdig muzikant laat kennen. 

‘Yours Truly’ is Van Looy’s derde soloalbum en op de plaat werkt hij ook voor de derde maal samen met de Amerikaanse muzikant en songschrijver Jason Falkner. Samen hebben ze een plaat geproduceerd met een veelzijdige sound en rijk geïnstrumenteerd nummers. Voor de opnames trok het tweetal naar Los Angeles, maar desondanks kenmerkt de plaat zich vooral door Britse muziekinvloeden, die vooral op nummers als ‘Make Believe’ duidelijk hoorbaar zijn. Incidenteel gaat Van Looy zich te buiten aan een uptempo-popsong, zoals op het aanstekelijke ‘Never Look Back’. Vaker begeeft de Belg zich in licht melancholieke sferen, zoals de weemoedige afsluiter ‘Siren’s Song’, een nummer dat de luisteraar als een warme deken omarmt. Maar de formule werkt niet altijd. Dat ligt deels aan de nogal monotone vocalen van Van Looy. Daarnaast klinken de songs soms zo onderkoeld dat je er moeilijk de vinger achter krijgt.

Saskia Bosch

Beeld -

Pianoklanken om je in onder te dompelen

Igor Levit
Life (Sony)
★★★★☆

‘Life’ heet het nieuwe album van Igor Levit, een eigenwijze en briljante pianist uit Duitsland met Russische roots. Op de dubbel-cd bijna alleen bewerkingen: Busoni en Brahms bewerken Bach, Liszt bewerkt Wagner, Busoni bewerkt Liszt. De stukken zijn gekozen vanwege hun spirituele, contemplatieve sfeer, zo valt te lezen in het cd-boekje, waarbij Levit de cd opdraagt aan een overleden vriend.

Contemplatie is inderdaad wat deze cd uitstraalt. Levit speelt alsof hij je naar de binnenkant van de muziek wil trekken. Veel van de muziek heeft een raadselachtige, verinnerlijkte sfeer. Levit laat de

piano klinken als een warm bad en kiest langzame, wiegende tempi, waardoor je je gemakkelijk mee laat voeren met de melodieën. Zoals bij Busoni’s ‘Fantasia nach J.S.Bach’ of Schumanns ‘Geistervariationen’. Maar ook Liszts ‘Feierlicher Marsch zum heiligen Gral’ uit Parsifal heeft een schommelende gang en ingetogen sfeer. Je ziet die eerbiedwaardige optocht voor je.

Die verinnerlijkte sfeer geeft soms het gevoel dat de luisteraar een indringer is, alsof Levit eigenlijk speelt voor die overleden vriend. Maar toch kan ik het niet laten steeds opnieuw een van de twee cd’s op te zetten en me onder te dompelen in deze klankwereld.

Sandra Kooke

Lees meer muziekrecensies op trouw.nl/muziekrecensies.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden