‘Path at night’ van James Johnston, een van de bijdragen aan ‘The Art of the Murder Ballad’.

Interview The Bullfight

‘Murder ballads zijn verhalend zo sterk, ze zijn als een luisterboek’

‘Path at night’ van James Johnston, een van de bijdragen aan ‘The Art of the Murder Ballad’.

De Rotterdamse band The Bullfight brengt een ode aan de murder ballad met een nieuw album én een kunstboek. ‘Je krijgt haast sympathie voor de moordenaar.’

“Mijn oudste zoon van vijf vindt het leuk om boekjes voor te lezen aan mijn kleinste van anderhalf”, vertelt Thomas van der Vliet. Laatst pakten de dreumesen het nieuwe kunstboek over murder ballads van hun vader uit de kast. Vol morbide taferelen: een naakte, vastgebonden vrouw, vermoord. Een man die zijn muze met een mes ombrengt tijdens hun laatste wals.

“Vroeg mijn oudste: ‘Wat doet die meneer met dat mes?’ Ik zei: ‘Nou, die mevrouw is gevallen, ze zit vast en hij helpt haar los te komen’.” Van der Vliet lacht: “Ik vind het prima om kunst met ze te delen, maar voor murder ballads is het misschien nog wat vroeg.”

Van der Vliet is de gitarist, toetsenist én producer van The Bullfight. De popnoirband heeft met ‘Eggs & Marrowbone’ een concept-album uitgebracht, een ode aan de murder ballad. Mét een kunstboek. Want gewóón een plaat uitbrengen, dat hadden de Rotterdammers al zo vaak gedaan.

Niet zomaar plaatjes van iemand die dood ligt te gaan

Als samensteller vroeg Van der Vliet ruim honderd kunstenaars, waaronder Nick Cave, Bart Chabot, Henk Schiffmacher en Meindert Talma, mee te werken aan ‘The Art of the Murder Ballad’. Zonder richtlijnen of beperkingen, welteverstaan.

“Ik wilde niet alleen maar honderd plaatjes van iemand die dood lag te gaan”, legt Van der Vliet uit. “Ik wilde juist ook rommelen met associatief en suggestief beeld.” En dus schiet het kunstboek prachtig alle kanten op: met landschappen, stripverhalen, tekeningen, foto’s, collages, etsen en songteksten.

‘Assisted self destroyer’ van Filip Mirazovic. Beeld The Bullfight

“Het mooie aan murder ballads is dat ze verhalend zo sterk zijn, bijna als een luisterboek, filmisch. Mensen hebben misschien het idee dat we de dood en moord romantiseren. Maar dat is niet zo. Het is als schrijver en kunstenaar interessant om je te verdiepen in een moordenaar. Je krijgt haast sympathie doordat je in zijn belevingswereld duikt.”

“En de kunst, de entertainmentindustrie is doorspekt met geweld. Als je de geschiedenis erop naslaat, vind je ook overal moord en doodslag.” Bijbelverhalen, de middeleeuwse legende ‘Tristan & Isolde’ en de tragedie ‘Romeo & Juliet’ van Shakespeare; allemaal verhalen ze over de liefdesmoord. Maar de murder ballad gaat over meer dan een crime passionnel, zegt Van der Vliet.

Eentje schiet per ongeluk iemand van zijn paard

“Een van de mooiste murder ballads vind ik ‘I Hung My Head’ van Johnny Cash, een fantastische cover van Sting. In vier simpele strofen vertelt hij hoe twee broers oefenen met schieten. Eentje schiet per ongeluk iemand van zijn paard en wordt vervolgens opgepakt. Soms gaat het ook om jaloezie of pure pech.”

Nick Cave & The Bad Seeds wijdden in 1996 zelfs een heel album aan het onderwerp. “Op die plaat staat een nummer, ‘O’Malley’s Bar’, waarin een man een kroeg overhoop schiet. Alsof het een film van Quentin Tarantino is, zo over de top, bijna slapstick.” Maar Caves bekendste lied is toch wel ‘Where The Wild Roses Grow’, een duet met Kylie Minogue.

Het album van Cave klinkt rauwer, vuiger dan de moordballades van oorsprong zijn. The Bullfight op zijn beurt grijpt terug naar de oorsprong van het genre en klinkt wat ouderwetser, meer als folk, blues en bluegrass, met vintage instrumenten als de mellotron en de optigan.

En dus hoor je spookachtig vibrerende orgels én vrolijke polygonen blazers uit de jaren twintig. ‘Eggs & Marrowbone’ krijgt daardoor een nostalgische charme – ondanks al die macabere moorden waarover The Bullfight verhaalt: “Her name was Aurely. She’s buried at the foot of the chestnut tree.”

‘Dinner’ van Hugo Goudswaard. Beeld The Bullfight

Van der Vliet heeft een opnamestudio aan huis en heeft alles zelf opgenomen. “En… dat krijg je als je niet tegen de klok hoeft te werken, dan ga je rare fratsen uithalen”, zegt hij. Zoals? Gefluit van vogels en het statische geflikker van een ouderwetse beeldbuis. En voor de aandachtige luisteraar, het klopt: in het laatste nummer ‘Eggs & Marrowbone’ hoor je hoe de producer een ei bakt.

The Bullfight heeft de smaak te pakken met deze kruisbestuiving tussen muziek en kunst. Na de tour met ‘Eggs & Marrowbone’ willen ze weer zo’n project oppakken. Zij het misschien rond een iets minder luguber thema. “Ja, ik heb wel even genoeg moord en dood gezien. Dus misschien gaat het volgende album en boek wel over…” Een grote grijns. “Zeehondjes, regenbogen en cavia’s.”

In Donner Rotterdam hangt vanaf zaterdag een expositie van ‘Eggs & Marrowbone, The Art of the Murder Ballad’. Op 16 november treedt The Bullfight op in De Nieuwe Anita in Amsterdam. Op 6 december in Patronaat, Haarlem, en op 15 december in het Paard van Troje in Den Haag.

Lees ook:

Nick Cave verdiept zich in de moordenaar

De zanger die moord als het neveneffect van een verdoemde maatschappij ziet, verdiept zich in tien songs, negen nieuwe en een cover van Bob Dylans ‘Death is not the end’, in de psyche van de moordenaar.

Nick Cave & The Bad Seeds - Ghosteen ★★★★★

Ghosteen is als een louterende kerkdienst met de 62-jarige Cave achter de kansel. In zijn kerk is het orgel vervangen door sacrale, zweverige en galmende synthesizers, af en toe bijgestaan door de strijkers van violist Warren Ellis en de Bad Seeds als een koor.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden