Operarecensie Don Giovanni

Mozart laat zien: zo doen ze dat dus, die machtsgeile mannen

Don Giovanni (in het rood André Morsch) wordt ter verantwoording geroepen voor zijn daden. Met van links naar rechts: Katharine Dain (Anna), Paula Murrihy (Elvira), Thomas Cooley (Ottavio) en Henk Neven (Leporello). Beeld Hans Hijmering

Opera
Orkest van de 18de Eeuw
Mozart ‘Don Giovanni’
★★★★☆ 

Zeven personages die in opperste staat van opwinding door elkaar zingen. Er was niemand die zo’n scène, volgepropt met woorden en beweging, zo verrassend harmonieus én spannend kon laten verlopen als Mozart. En dan voegde hij als achtste personage nog het zelfstandig opererende orkest toe, dat eigenzinnig commentaar op het gezongene levert. Na meer dan twee eeuwen is dat nog steeds onnavolgbaar geniaal.

En als het orkest van dienst dan ook nog het Orkest van de 18de Eeuw is, ontstaat een avond waaromheen je een gouden lijstje zou willen doen. Onder de inventieve leiding van Kenneth Montgomery speelde het ‘Don Giovanni’, hun vijfde grote Mozart-opera in een succesvolle reeks. Al in de spannende ouverture verraste Montgomery ons met enkele onverwachte generale pauzes.

De tournee van tien voorstellingen door Nederland en België begon maandag in de Doelen in Rotterdam. Die concertzaal is er eigenlijk te groot voor, zeker als die voor minder dan de helft is gevuld met bezoekers, zoals maandag het geval was. Het wordt dan een galmbak, waarin de stemmen meer dan eens dreigden te verzuipen. Erg jammer, omdat de zangers stuk voor stuk hun vrouwtje en mannetje stonden. Na verloop van tijd wenden de oren aan die extreme galm, maar ideaal was het niet.

Zoals altijd is de voorstelling eenvoudig en doeltreffend geënsceneerd door Jeroen Lopes Cardozo, dragen de zangers kostuums en maken ze slim gebruik van podium en zaal voor opkomsten en afgangen. Bewust heeft Lopes Cardozo elke verwijzing naar #MeToo uit de voorstelling gehouden, maar door die discussie voel je meer dan ooit weerzin tegen deze Don Juan. Zo doen ze dat dus, die machtsgeile en oversekste mannen, denk je de hele tijd.

André Morsch was een wellustige Don, weerzinwekkend overtuigend in zijn mannelijke suprematie. Henk Neven paste er prachtig naast als kruiperige, onderdanige en lach-opwekkende Leporello. De belaagde vrouwen kregen magnifiek stem van Katharine Dain (Anna), Rosanne van Sandwijk (Zerlina) en Paula Murrihy (Elvira). Vooral die laatste was in haar roldebuut uitstekend op dreef.

Als aan het einde het standbeeld van de vermoorde Commendatore (een imponerende David Wilson-Johnson) verhaal komt halen bij Don Giovanni, zetten Mozart en Montgomery een tandje bij. Dit overdonderende trio voor drie bassen en een ontketend orkest, eindigend met de hellevaart van de Don, blijft misschien wel Mozarts geniaalste ingeving ooit. Kippenvel.

Tournee t/m 20/10. Informatie: orchestra18c.com

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden