Column Rob Schouten

Montenegrijnse wijsheid: niet meedoen aan het songfestival

Het verstandigste land van Europa en ze zijn er niet eens lid van de Europese Unie: Montenegro. Mijn held vanwege het versmaden van het Eurovisie Songfestival. De directeur van de Montenegrijnse omroep koopt liever vijf auto’s voor zijn personeel. Jammer natuurlijk van die auto’s maar ik heb het gevoel dat men in Montenegro niet aan stikstofproblematiek doet en eerlijk is eerlijk: Montenegro is geen fietsland, met die bergen, ravijnen en geitenpaadjes.

Wat Montenegro wél is: een opportunistisch land, wie kwaad wil kan zeggen: parasitair. Ze hebben hun naam, voor Zwarte Berg, ontleend aan de grote buren van de overkant, Italië, ze hebben geen eigen munt maar gebruiken de euro zonder in de eurozone te vallen, illegaal dus eigenlijk; in een van hun plaatsjes, Ulcinj geheten, zou de grote schrijver Cervantes gevangen hebben gezeten, zo beweren ze, en Dulcinea zou ervandaan komen: van Ulcinj snapt u. Cervantesvorsers betwijfelen dit verhaal sterk.

Het slimme kleermakertje

Mij doet Montenegro denken aan het verhaal van het Slimme Kleermakertje: wie niet sterk is moet slim zijn. Overigens behoren de Montenegrijnse mannen tot de langste ter wereld, vlak onder onze eigen reuzen, maar toch ook meer dan 1.83 gemiddeld. En ze kunnen niet zingen, althans dat maak ik op uit het feit dat ze niet naar de Ahoy-hallen komen om iets spetterends te vertonen.

Niet kunnen zingen is één ding maar het van jezelf weten is nog iets anders. De Montenegrijnen weten het, ze maken nauwelijks kans om de eindronde van dat Songfestival te halen, dus liever voor die 130.000 euro vijf auto’s gekocht.

Ook de olympische gedachte ‘meedoen is belangrijker dan winnen’ beroert ze kennelijk niet. Ik vind dat alles bewonderenswaardig, al moet ik zeggen dat de navenante afwezigheid van Nederland bij kamelenraces in het Midden-Oosten van mij dezelfde waardering zou moeten krijgen maar het niet krijgt.

Op de rand van het ravijn

Enfin, ik ben een keer in Montenegro geweest, één dag, vanuit buurland Albanië. Na ouderwets een half uur bij de grens te hebben staan wachten, reden we langs de verkeerde weg om een meer. En omdat wij geen BN’ers zijn en er geen camera in onze auto hing, reden we een soort ongeregistreerde ‘gevaarlijkste wegen ter wereld’. Hier en daar een stuk vangrail uit Tito’s tijd maar voornamelijk ravijnen waar we met het rechterwiel een beetje op de rand moesten gaan staan als er een tegenligger kwam. Best niet grappig eigenlijk, na tien kilometer keerden we met de nodige moeite om en vluchtten terug naar Albanië. Een soort nederlaag eigenlijk, maar dat voelt in een land dat weet dat het toch niet wint, anders.

Ik heb er wel een Montenegrijns gevoel van onherbergzaamheid aan overgehouden. En van zelfkennis, schoenmaker houd je bij je leest. Eigenlijk jammer dat dit voorbeeldige Kuifje-land niet op het Songfestival verschijnt. Een van de weinige momenten dat ze iets van zichzelf kunnen laten zien. Maar goed, ik kijk daar toch niet naar want ik vind er niks aan en de verkeerde wint toch.

Ik ben een Montenegrijn.

Eerdere columns van Rob Schouten leest u hier

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden