Review

Molvaer gaat door waar Miles Davis stopte

Uiteindelijk kun je van de Noorse trompettist Nils Petter Molvaer één ding zeggen: hij zou de incarnatie van Miles Davis kunnen zijn. Ofwel; als Miles Davis nog geleefd zou hebben, zou diens muziek waarschijnlijk sterk geléken hebben op die van Molvaer.

Sinds de dood van Miles Davis in 1991 hebben tal van jazztrompettisten getracht in diens voetspoor te treden.

Sommigen volgden diens verrichtingen in de modale jazz, halverwege de jaren zestig, anderen richtte zich op Davis' baanbrekende toeren, begin jaren zeventig, in de jazzrock. Wat juist dat laatste zo moeilijk maakte, was Davis' kameleontische aanpak.

Natuurlijk, diens avonturen in de elektrische jazz bevatten een rode draad.

Niettemin is de muziek uit de periode na zijn comeback in 1980, hoezeer ook in het verlengde van zijn eerdere jazzrock, heel anders van karakter; minder provocerend, meer gericht op een groter publiek, evenwel zónder artistiek inhoudelijke concessies.

Toen Davis zijn laatste platen maakte, waaronder het in 1992 postuum verschenen 'Doo'bop', waren dj's met samplers en draaitafels nog geen normale verschijning op de podia. Dat zijn muziek daar zeer geschikt voor is, bewees de vorig jaar verschenen cd 'Phantalassa; The Remixes'. Daarop bewezen dj's als Doc Scott en Bill Laswell met moderne herscheppingen eer aan Davis' pionierstalent.

En nu is er Nils Petter Molvaer, een Noorse trompettist, die verder gaat waar Miles Davis stopte. Drie jaar geleden debuteerde de Noor op het vooraanstaande ECM-label met de cd 'Khmer'. Onlangs volgde 'Solid Ether', waarmee Molvaer bewijst allesbehalve een eendagsvlieg te zijn.

Een plaat is één ding, concerten iets heel anders. In de studio kun je alles naar je eigen hand zetten. Live wil dat nog wel eens tegenvallen. Twee jaar geleden was dat het geval, toen de trompettist op het North Sea Jazz Festival worstelde met de akoestiek. Elektronische en akoestische klanken vormden een ondoordringbare geluidsbrij.

Woensdagavond in De Melkweg had de Noor alles perfect in de hand. Bijgestaan door een gitarist, basgitarist, drummer en twee dj's pakte hij het ruim toegestroomde publiek in met een indrukwekkende mix van jazz, drum'n bass, ambient en trip'hop.

Wat die mix behalve actueel ook tijdloos maakt, is de wijze waarop Molvaer de verschillende ingrediënten integreert. Nu eens voert het ene aspect de boventoon, dan weer een ander. Nooit wordt de muziek door één enkel aspect gedomineerd. Het klankbeeld blijft voortdurend doorzichtig - een prestatie gezien de vele elektronica en filters!

Ook kiest Molvaer niet voor spektakel. Het ene moment kiest hij voor een verstilde, akoestische aanpak, het volgende moment kan de menigte dansen op een ritmisch woest bewegend klankschap.

Ook als instrumentalist mag Molvaer er zijn. Zonder enige vervorming, gewoon akoestisch, laat hij horen technisch zeer bekwaam te zijn.

En, net als Davis, toont hij een voorkeur voor lange lijnen, waarin het uiteindelijk vooral gaat om het overbrengen van emoties.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden