May (links) is in ‘The Third Wife’ door haar aanstaande echtgenoot uitsluitend geselecteerd om een zoon te baren.

Filmrecensie The Third Wife

Misschien heb je een niet-westerse blik nodig om ‘The Third Wife’ op waarde te schatten

May (links) is in ‘The Third Wife’ door haar aanstaande echtgenoot uitsluitend geselecteerd om een zoon te baren. Beeld RV

The Third Wife
Regie: Ash Mayfair 
Met Hong Chuong Nguyen, Long Le Vu, Nu Yên-Khê Tran
★★★☆☆

Soms moeten films gezien worden, juist omdat ze niet helemaal gelukt zijn en daardoor interessante vragen oproepen.

Neem dit sensuele Vietnamese debuut. Het speelt zich af in negentiende-eeuws Vietnam, op een zijdeplantage van een rijke handelaar. De film opent met een tocht over een rivier. Het water klotst zachtjes tegen de boot, zoals bijna alles in deze vertelling iets delicaats heeft. Zelfs de dood. Een kwetsbaarheid die versterkt wordt door het indrukwekkende geluidsontwerp, ongetwijfeld een gevolg van de geluidsachtergrond van regisseur Ash Mayfair.

De prachtige karstbergen en het omringende groen zijn gehuld in nevelen. De pas net vruchtbare May, zo leren we, is op weg naar haar aanstaande echtgenoot, de zijdehandelaar die ze nog nooit gezien heeft. Hij heeft een mooie plantage en een uitgebreide huishouding, een paar zoons en dochters en twee andere echtgenotes. Die hem helaas geen zonen meer baren. Ergo de jonge May. Het verzoek is om nageslacht met XY-chromosomen te produceren.

Alleen om te baren

De periode van de film beslaat de tijd voor, tijdens en kort na May’s zwangerschap. ‘The Third Wife’ vindt een weinig verhulde metafoor in de beelden van zijderupsen op de plantage. Beestjes waarvan de cocon wordt gebruikt om zijde mee te maken. Beestjes die dus nooit een vlinder zullen zijn. Het zijn productiemiddelen. Zo ook May en de andere echtgenotes. Binnengehaald om hun schoonheid, alleen bedoeld om te baren.

Wat is nou niet helemaal gelukt en wat zijn dan die interessante vragen? Dat heeft alles te maken met het contrast tussen de sensuele vertelstijl – met veel bijna blote lichamen achter sluiers, tedere aanrakingen tussen vrouwen en het soort nimfachtig gegiechel dat blijkbaar bij onschuld hoort – en wat de film in essentie laat zien. Namelijk een onderdrukkend patriarchaal systeem. Een onderdrukking die in de film zelfs een leven kost. Zoals die in realiteit nog veel meer levens heeft gekost.

Al die tederheid en sensualiteit suggereren dat de vrouwen het ergens toch wel naar hun zin hebben. Dat is behoorlijk aanmatigend om te stellen. Je kunt ook zeggen: vals en revisionistisch, want het lijkt een historische realiteit te willen veranderen.

Niet-westerse blik

Het zou kunnen dat we de hele film door de ogen van May zien en dat zij het is die die sensualiteit waarneemt. Maar zelfs als dat zo is, botsen sensualiteit en realiteit nog steeds. Bovendien klopt het niet omdat de film ook een scène laat zien waarin May haar echtgenoot in bed afwijst. Wat emancipatie suggereert: ze is wijzer geworden. Waarom blijft de film dan toch die sensuele toon voeren?

Misschien heb je een niet-westerse blik nodig om deze film echt op waarde te schatten. Misschien kijken we te veel met een emancipatoire blik. Waarschijnlijker is dat de film niet weet welk verhaal hij wil vertellen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden