Review

Mingus Big Band maakt stukken van zijn naamgever springlevend

Een doorsnee ghost band is de Mingus Big Band beslist niet. Bij deze ghost band vind je geen zweem van commercie of lijkenpikkerij. Daarvoor is de bezieling van de musici te groot en spelen ze, zoals dat heet, te wild and crazy.

Dat de geest van de in 1979 overleden Charles Mingus blijft heersen in iedere noot die wordt gespeeld, maakt het allemaal nog mooier. De Mingus Big Band is daarmee niet te vergelijken met een van de vele zielloze 'hofjes' die zich wijden aan het herscheppen van de oeuvres van een Duke Ellington of een Count Basie.

Nee, bij de Mingus Big Band, zo bleek zondagavond in het Utrechtse Muziekcentrum Vredenburg (gisteravond gaf het ensemble zijn tweede en laatste Nederlandse optreden in het Amsterdamse Concertgebouw), is de muziek springlevend, doordat de bigband bestaat uit musici die onvoorwaardelijke overgave aan de jazzmuziek van Charles Mingus hoog in hun vaandel hebben geschreven.

Dat laatste is niet vreemd, gezien het veelal geniale karakter van Mingus' omvangrijke, ruim driehonderd composities tellende oeuvre. Het merendeel van Mingus' werk is inhoudelijk buitengewoon veelzijdig, pakkend en gedreven, vindingrijk en origineel van opzet. De enorme inzet van alle veertien bandleden, hun toewijding en zichtbare speelplezier komen daar als vanzelfsprekend uit voort.

Dat de Mingus Big Band zo professioneel en zo vol liefde en respect klinkt, is niet te danken aan een consistente bezetting -want dat is niet het geval. Wel aan de wekelijkse optredens in een New Yorks café, tijdens welke een regelmatig wisselende bezetting onder het kritisch toeziend oog van Mingus' weduwe Sue keihard oude en nieuwe, niet eerder uitgevoerde Mingus-composities instudeert.

De Nederlandse optredens van de Mingus Big Band maakten deel uit van de 'Blues & Politics'-tour, die lichtjes gebaseerd is op het vorig jaar verschenen, gelijknamige album. Van de vele musici die aan die plaat meewerkten, waren er slechts zes overgekomen. De 'nieuwe' bandleden toonden zich even ingevoerd in het repertoire en gemotiveerd als de anderen.

Dat Mingus' muziek maatschappelijk geëngageerd is, lijdt geen twijfel. Dat dat engagement humor niet hoeft uit te sluiten, liet het orkest horen in de bluesy uitvoering van 'O Lord, don't let them drop the Atomic Bomb on me'. De indringende, zang van Ku-umba Frank Lacy dreef er fijntjes de spot mee, waarna zijn bijtende trombonespel juist de angst voor die atoombom tot op het bot liet doordringen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden