Opinie

Mind the Gap vooral brave dansvoorstelling

Sander Hiskemuller

’Mind the Gap’ van Station Zuid met ’Wishes and Fears’van Václav Kune en ’Dandy’ van Stephen Shropshire. Gezien13/1 De NWE Vorst Tilburg. Tournee t/m 27/3. Informatie: www.stationzuid.com.

’Mind the Gap’ is de derde productie van het recent in leven geroepen Station Zuid, het danshuis dat de zuidelijke provincies met dans ’bedient’. De titel suggereert dat het oppassen geblazen is met dit dansprogramma van de twee jonge choreografen Václav Kune en Stephen Shropshire. Maar met deze hoogst esthetische choreografieën – goed uitgevoerd, fraai vormgegeven – zak je eerder met een gerust gemoed onderuit in je theaterstoel. Niet bepaald dans om een rimpeling in het oppervlaktewater van het leven te veroorzaken.

Stephen Shropshire’s eerdere ’The Recital’, een dansconcert in de Tilburgse St. Jacobskerk voor drie dansers, zangeres, harpist en violist, liet zien dat de choreograaf muzikaliteit en emotie tot een sfeervolle symbiose kan smeden.

Met het nieuwe werk ’Dandy’ lukt het de choreograaf uit de Galili Dance-stal niet om die muzikaliteit uit ’The Recital’ vast te houden, en na de bebrilde ’highschool nerd’ in ’Geekspeek’ wat hij voor Scapino Rotterdam maakte, is het nu een negentiende-eeuws personage dat centraal staat: de dandy, ofwel de superestheet die schoonheid tot levenskunst bombardeerde, maar zelf het ’nut’ van kunst verwierp.

Tegenover de alles bepalende bombastisch romantische L’Arlésienne’ van Bizet, stelt Shropshire een veel te karig vleugje dandy-ironie om niet in Bizets klanken te verzuipen. Ronde bewegingen vanuit de heupen à la Ollie B. Bommel flanerend rond zijn Bommelstein, gedonderjaag met wandelstokken, haantjesachtig met de borst vooruit. Alleen danseres Sara Wictorowicz gaat niet kopje-onder als zij de ironie boven de ’mooie buitenkant’ daadwerkelijk tastbaar maakt. Zij brengt met haar kostelijke grimassen en onbeholpen motoriek een verder zo node gemiste extra laag aan: de tragiek die achter het dandy-ism schuilt.

De hele moderne danswereld daalt tegenwoordig af in de krochten van het onderbewuste. Bij een choreograaf als Bruno Listopad zijn de producties gedurfd en daarmee interessanter dan Václav Kune’ ’Wishes and Fears’. Hoewel de vormgeving met mooie walk-in closets die het perspectief manipuleren, en inventieve danstaal sprekender is dan in ’Dandy’, mist dit ballet ook iets wat voorbij gaat aan het oog alleen. Kune’ droomwereld bestaat uit absurde connecties tussen gebeurtenissen en gesteldheden, in een eclectische choreografie gedanst door acht dansers op een wild gesneden muziekcollage van esoterische bliep-bliep, Hongaarse volksmuziek en Verdi’s ’Traviata’.

Van dissociatieve duetten versus groepsdynamica, tot disconnected solo’s waarbij dansers verweesd denkbeeldige vliegen van hun hoofd slaan: Kune hanteert de choreografieschaar vakkundig, maar juist daarom gaat het gebrek aan statement wringen. Het thema dat je bij iemand als Listopad uit je theaterstoel blaast, lijkt bij Kune te dienen als mooi decor.

Met deze twee wat brave choreografieën, die volgens de programmafolder ’bovenal’ moeten vermaken, vaart Station Zuid een degelijke route. Als jonkie in het danscircuit zal het danshuis dus geenszins een ’enfant terrible’ zijn; eerder het braafste jongetje van de klas.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden