MuziekrecensiePlastic Hearts

Miley Cyrus gaat met ‘Plastic Hearts’ terug naar de jaren zeventig, maar de duetten had ze beter over kunnen slaan

Plastic Hearts van Miley Cyrus.

Pop
Miley Cyrus
Plastic Hearts (Sony Music)
***

Zangeres Miley Cyrus is nooit vies geweest van een muzikaal experiment. Eerder ging ze al aan de slag met pop, country en dance. En op haar zevende studioalbum ‘Plastic Hearts’ kiest de 28-jarige Amerikaanse ervoor zich door rock uit de jaren zeventig en tachtig te laten inspireren. Bij up tempo-rocksongs als ‘WTF Do I Know’ en ‘Midnight Sky’ laat Cyrus horen over een stemgeluid met een mooi ruig randje te beschikken, dat perfect past bij het genre.

Die nummers horen meteen tot het beste wat haar nieuwe album te bieden heeft. Want de duetten die Cyrus met haar muzikale helden Stevie Nicks, Joan Jett en Billy Idol opnam komen bijvoorbeeld niet echt uit de verf. Met name de bijdrage van Billy Idol is zo naar de achtergrond gedrukt, dat je je afvraagt waarom ze hem überhaupt heeft uitgenodigd. En de co-productie ‘Prisoner’ met de Britse zangeres Dua Lipa maakt met zijn gladde popsound een nogal verdwaalde indruk op dit rockalbum.

Als uitsmijters koos Cyrus voor liveversies van ‘Heart of Glass’ van Blondie en ‘Zombie’ van The Cranberries. Een ongelukkige keuze, die vooral Cyrus’ vocale beperkingen aan het daglicht brengt. Waar wijlen Dolores O’Riordan op ‘Zombie’ haar zang op imposante wijze liet vliegen, ontbeert de raspende versie van Cyrus vocaal iedere diepgang.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden