ColumnSofie Govaert

Mijn koopverslaving is terug sinds mijn man geen boodschappen meer kon doen

Het gezin van Sofie Govaert uit Breda raakte besmet met het coronavirus. Ze houdt voor Trouw een dagboek bij. 

Ik begin bij de winkel van het tafelzeil. Met oogkleppen op meet ik af wat ik nodig heb en ik steek over naar de boekhandel. Daar wordt het lastiger, maar doordat er een bak afgeprijsde vakantieboeken buiten staat, valt de schade mee. 

Dan wijst de boekhandelaar mij op de kantoorboekhandel schuin aan de overkant. En daar gaat het mis. Als ik ergens een zwak voor heb, zijn het wel kantoorboekhandels. Een psycholoog hoeft niet ver te graven waar deze zwakte vandaan komt, want als je bij ons thuis een rolletje plakband kon vinden dat plakte en niet op was, was je spekkoper. Een cadeautje inpakken met een stuk leukoplast (wat dan wel weer altijd in huis was) kon toch ook? 

Een geheim pasje voor noodgevallen

Deze winkel heeft een soort keldertje met álles wat je maar kunt verzinnen dat handig is. Navullingen voor mijn lievelingspennen, post-itblokjes groot formaat in verschillende kleuren, spuitlijm waarmee je papier zonder bobbels kunt vastlijmen, etiketten voor de jam van mijn moeder, extra stevig inpakpapier en ga zo maar door. Op weg naar de kassa koop ik nog voor ieder gezinslid een tijdschrift voor de zomervakantie en memoblaadjes (die helaas niet blijken te passen in het bakje). En nog leuke stickertjes voor mijn leerlingen. En geen enkel artikel is duurder dan een paar euro. 

Opeens, in deze kooprush, realiseer ik me dat ik problemen thuis ga krijgen. Ik verdeel de stapels snel tussen zakelijk en privé. Als ik privé een beschamend hoog bedrag af moet rekenen, pak ik gauw een geheim pasje voor noodgevallen – een of andere oude betaalrekening waar altijd wat op staat. 

s Avonds in bed voel ik me vreselijk. Waarom krijg ik mijn koopverslaving niet onder controle? Waarom blijft mijn ADHD mij achtervolgen? Ik heb een aantal maanden mijn man álle boodschappen laten doen, maar zodra hij in het ziekenhuis lag met corona, heb ik mijn kans weer gegrepen. Ik biecht alles aan hem op, behalve dat geheime pasje. Dat vertel ik wel aan mijn moeder, die mij weer opbeurt met de vaststelling: “Ach, dat is toch normaal, dat doe ik al veertig jaar bij je vader”. 

Lees hier de eerdere columns van Sofie Govaert. 

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden