Het Concertgebouw in Amsterdam. Beeld ANP

Recensie Joyce DiDonato

Mezzosopraan Joyce DiDonato benadert perfectie in Berlioz-liederen

Klassiek
National Youth Orchestra of the USA/Joyce DiDonato
Berlioz, Prokofjev
★★★★★

Daar zit je dan als jonge Amerikaan, met je viool, cello, trombone of klarinet op het podium van het aloude Concertgebouw. Een paar dagen eerder zat je nog in Londen tijdens de BBC Proms in de immense Royal Albert Hall. Berlijn, Edinburgh en de New Yorkse Carnegie Hall bespeelde je ook al. En steeds met de wereldberoemde maestro Sir Antonio Pappano voor je neus.

De jonge musici (leeftijden van 16 tot 19) van het National Youth Orchestra of the USA (opgericht in 2013) moeten op deze tournee, na een intensieve training van drie weken, ongetwijfeld de ervaring van hun leven hebben. Ze straalden in het Concertgebouw aanstekelijke zelfverzekerdheid uit, energie, positiviteit. Rode broeken (voor jongens én meisjes), gympen eronder, zwarte blazers, wit overhemd en zwarte stropdas – het spatte allemaal van het podium af, mooi en plezierig om naar te kijken. Beter nog: onze oren stonden ook meteen op steeltjes.

Het jeugdorkest biedt elk jaar leerling-componisten de gelegenheid tot het schrijven van een opdrachtstuk. In Amsterdam klonk ‘Occidentalis’ van de 19-jarige Benjamin Beckman. In dezelfde outfit als de musici kwam hij na zijn ultrakorte, maar opzwepende compositie het podium op om het enthousiaste applaus in ontvangst nemen.

Fenomeen in Amsterdam

Daarna daalde de zangeres de trap af voor wie waarschijnlijk de meesten naar dit BankGiroLoterij Zomerconcert waren gekomen: Joyce DiDonato. Na eerdere, verpletterende optredens in het Concertgebouw is ze uitgegroeid tot een fenomeen in Amsterdam. Het zijn optredens waar je per se bij wilt zijn. 

In een felrode robe met zwarte biezen gaf de Amerikaanse mezzo een nagenoeg perfecte uitvoering van Berlioz’ liedcyclus ‘Les nuits d’été’. Het gemak waarmee DiDonato deze schitterende liederen zong, bewees dat ze volledig boven de materie stond. Zangeressen die zo bezit kunnen nemen van de akoestiek in een zaal, of ze nu ultrazacht zingen dan wel stevig uithalen, daarvan zijn er niet veel op de wereld.

Haast ondraaglijk

Het was sensationeel om de stem van DiDonato op de millimeter te kunnen volgen in Berlioz’ treurige gezangen. Ze was woord voor woord te verstaan en kleurde haar stem fenomenaal met de stemmingen in de teksten mee. Hoogtepunt? ‘Au cimetière’, waarin het desolate in DiDonato’s stem haast ondraaglijk was. Subtiel zorgde een eenzame klarinet daar voor een bitterzachte dissonant. Prachtig.

En toen ging het orkest onder Pappano los in een enerverende uitvoering van Prokofjevs Vijfde symfonie. Onverveerd vielen de musici de noten aan, schrokken niet terug voor Pappano’s tomeloze accellerandi. De dirigent hoefde absoluut geen water bij de wijn te doen. En als de ironie van die wufte wals in het tweede deel van deze oorlogssymfonie zo subliem tot klinken komt als hier, dan weet je: dit was een topuitvoering.

Lees ook:

Joyce DiDonato verrast, ontroert en betovert

De Amerikaanse mezzosopraan verraste, ontroerde, betoverde en liet niemand in het goed gevulde Concertgebouw onberoerd. Mede omdat DiDonato haar publiek nu zelfs rechtstreeks vroeg om die participatie en betrokkenheid. 

Yannick Nézet-Séguin zegt niet ‘adieu’, maar ‘au revoir’ tegen Rotterdam

‘Ik ga’, zingt Sesto in Mozarts ‘La clemenza di Tito’. Zaterdagavond werd die ‘Parto’-aria subliem gezongen door Joyce DiDonato, de gaste van wereldformaat op het feestconcert ter gelegenheid van het 100-jarig bestaan van het Rotterdams Philharmonisch Orkest. 

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden